Λάμπρος Μίχος: «Χρειάζεται εκ νέου ανάγνωση των λόγων για τους οποίους ο Παπανδρέου ανατράπηκε…»

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Ο Λάμπρος Μίχος έχει μια λαμπρή παρουσία στο δημόσιο βίο. Φυσικά δεν είναι μονάχα η θητεία του στα δημοτικά πράγματα, όπου ως δήμαρχος του δημου της Αγίας Βαρβάρας, δημιούργησε μια πόλη-πρότυπο και το έργο του έχει αποτυπωθεί σε κάθε δρόμο, σε κάθε πλατεία, στα πάρκα, στις κοινωνικές και πολιτιστικές δομές που οργάνωσε, παντού!!! Αλλά κι όποιον δημότη ρωτήσει κανείς, θα διαπιστώσει ότι το πέρασμα του Λάμπρου έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια.

Κάποια στιγμή άφησε τα δημοτικά πράγματα για ν’ ασχοληθεί με την κεντρική πολιτική σκηνή. Η είσοδός του στη Βουλή ήταν μια ευκαιρία ν’ ακουστεί ένας άλλος λόγος που δεν είχε σχέση με τον πεπαλαιωμένο κομματικό λόγο, και φυσικά με τις παρεμβάσεις του φώτισε καίρια ζητήματα του δημόσιου βίου. Όμως η βουλευτική του θητεία συνέπεσε με τις σκληρές μέρες που δυναμίτισαν την πορεία της χώρας προς την ομαλότητα. Η κρίση έφερε ένα επαχθές μνημόνιο και οι εξελίξεις προοιωνίζονταν όχι ευχάριστες. Ο Λάμπρος τότε διαφώνησε και μαζί με τον Χάρη Καστανίδη ήταν οι αποδιοπομπαίοι μιας δυσάρεστης κατάστασης που άλλοι δημιούργησαν. Δεν θα επιμείνω σ’ εκείνα τα γεγονότα γιατί πιστεύω ότι ο ίδιος κάποια στιγμή θα μιλήσει ανοιχτά αλλά και γιατί η παρούσα πολιτική καχεξία της χώρας δεν συνηγορεί σε μεμψιμοιρίες.

*********************************************************

Ο Γιώργος Παπανδρέου αδίκησε πρώτα ο ίδιος τον εαυτό του. Θα ήταν πολύ διαφορετική η εξέλιξη αν είχε αποκαλύψει στην ώρα της την αποστασία των βουλευτών του. Τον αδίκησε όμως και η ιστορία.  Είναι πολύ κρίμα, που είναι παροπλισμένος ένας σπάνιας εντιμότητας και ειλικρίνειας νεωτερικός πολιτικός. Νομίζω,  ότι όλοι ανεξαιρέτως οι νονοί και μπράβοι της πολιτικής στάθηκαν απέναντι στον Παπανδρέου. Το ίδιο έκαναν και οι «άμεμπτοι» εργολάβοι των μέσων ενημέρωσης.

********************************************************************

Η πρόσφατη επαναδραστηριοποίησή του στην πολιτική μέσα από το χώρο του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, με την οργάνωση και το συντονισμό ημερίδας για την Τ.Α. «Τολμηρή αποκέντρωση, ισχυρή Αυτοδιοίκηση, Επιτελικό κράτος – περιφέρειες – δήμοι, ο δρόμος για την πολυεπίπεδη προοδευτική διακυβέρνηση», μας έδωσε την αφορμή να συζητήσουμε μαζί του. Μια συζήτηση χωρίς το άγχος της προβολής, των εντυπώσεων, ή της καθημερινότητας που επιβάλλει η παραπολιτική. Οι απαντήσεις του καίριες, κάποιες φορές υπαινικτικές, που όμως προλειαίνουν το έδαφος για περισσότερα εν ευθέτω χρόνω…

Προηγουμένως είχα απευθυνθεί και σε άλλους τρεις πολιτικούς για συνέντευξη και με αγνόησαν. Το είπα στον Λάμπρο, υπογραμμίζοντας πως αν δεν δεχτεί να δώσει συνέντευξη… «ζήτω που καήκαμε» κι αυτό έχει σχέση με τους πολιτικούς που επιδιώκουν τη συνάφεια με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για μεγαλύτερη απήχηση.

Ωστόσο, δεν θέλω να κρυβόμαστε. Με τον Λάμπρο Μίχο μας συνδέει και μια πολύχρονη, βαθιά και αδιατάρακτη φιλία και φυσικά θεωρούσα δεδομένη τη συγκατάνευσή του. Μου έγραψε:

«Ωραίο θέμα θα ήταν και το «ζήτω» και το «καήκαμε» μαζί. Είναι κάτι σαν το γαμήλιο χορό του βιαστή με το θύμα του. Σαν το χαρμόσυνο κήρυγμα του ισραηλίτη αρχιραβίνου της Θεσσαλονίκης ότι ο Χίτλερ θα έκανε τους φτωχούς ομοθρήσκους του αγρότες στην Πολωνία. Αγαπητέ μου Νίκο, ξέρεις, ότι όσο μακριά κι αν ζούμε, όσο κι αν αραιά μιλάμε κι αν σπανιότερα βρισκόμαστε, είσαι κάτι σαν ο άλλος μου (ο καλύτερος) εαυτός. Μαθαίνω από σένα και, όπως τώρα, με τη συνέντευξη, ασκούμαι να αναζητώ απαντήσεις για θέματα, που λόγω απώλειας αξιόλογων κινήτρων θες, λόγω αγανάκτησης γενικώς, ίσως, θα τα είχα προσπεράσει. Καλό μου κάνει νομίζω, παρότι σε κανέναν άλλον πιθανόν να μην είναι χρήσιμο αυτό που θα πω, αν πράγματι υπάρχουν ακόμη κάποιοι για τους οποίους θα άξιζε να ενδιαφερόμαστε…»

Δεν είναι απαραίτητο εδώ να συζητήσουμε για την αξιολόγηση ή για το χρέος ή για τις βλαβερές συνέπειες της διακυβέρνησης της χώρας από άπειρους, ανίκανους και εν πολλοίς ανέστιους πολιτικούς.

  • Πέρα από την αποτροπή της απειλής της ακροδεξιάς στη Γαλλία, τι άλλο μπορεί να σημαίνει η εκλογή Μακρόν για την Ευρώπη αλλά και για την Ελλάδα;

Η εκλογή Τραμπ και Μακρόν υποπτεύομαι ότι θα έχει σημαντικά επακόλουθα. Ο κόσμος είπε όχι στις «φόρμες» και στις «νόρμες». Πρόκειται για μια σαφή, μπορεί και ασυνείδητη, αλλά καθαρή και σαφή αποστροφή στις κατεστημένες αξίες. Αποστροφή στο σύστημα και στους μηχανισμούς, που ως τώρα ρύθμιζαν τους κανόνες. Αυτό μπορεί να είναι ένα τεράστιο ρίσκο και για τους λαούς τους και για την ανθρωπότητα. Εμπιστεύθηκαν την ελπίδα, το μέλλον τους στους «αντί», στους «άλλους», στους «άγνωστους». Χωρίς επιβεβαιωμένες συστάσεις ότι ήταν παιδιά καλών οικογενειών. Σάμπως, σου λέει, από τους άλλους, τους σουρταφερτάριους  ( κατά το μακαρίτη το Σκαρίμπα) είδαν κανένα καλό; Μαύρο! Το «μαύρο» όμως τα πιάνει όλα. Το σύστημα, τους θεσμούς, τη δημοκρατία! Και τι έγινε; θα πουν πολλοί. Σημασία όμως έχει, ότι τώρα αυτοί οι πολλοί είναι όλο και πιο πολλοί. Αυτοί, που, κατά κάποιον τρόπο, δικαιολογημένα ίσως, θα πουν ότι η Δημοκρατία που φτιάξαμε (ή φτιάξατε), ο Πολιτισμός, η Δικαιοσύνη,  η Ισότητα, τελικά δεν ήταν για όλους. Δεν ήταν και για μας. Η ακροδεξιά, βέβαια, δεν υποχώρησε, γιγαντώθηκε. Σύμπτωμα της ίδιας αμφισβήτησης. Το φάντασμά της μετακινήθηκε από αχνό σημάδι στο παράθυρο, σε στιβαρό επισκέπτη, που κρούει την εξώθυρα. Προς το παρόν στη Γαλλία, χάρη στο Μακρόν, αποτράπηκε η αναρρίχησή της στη εξουσία, αλλά όχι και η απειλή της. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι δεν ηττήθηκε από τον ιδεολογικό της αντίπαλο αλλά από πολιτικές δυνάμεις που η ίδια αιτία οδήγησε και στη μία και στην άλλη εκδοχή της. Ο πολύς κόσμος πάντως, νομίζω, την αισθάνεται την αλλαγή αυτή ως στροφή στο ρεαλισμό. Δεν μπορεί κάποιος βάσιμα να ισχυρισθεί ότι το φαινόμενο Μακρόν συνιστά την αρχή του τέλους των ιδεολογιών αλλά αναμφισβήτητα σηματοδοτεί το τέλος των ιδεολογικών ψευδαισθήσεων. Ο κόσμος έχει διαψευσθεί γενικώς σε πολλά και έχοντας αποδεχθεί την πρώτη του πλάνη βιάζεται να απομακρυνθεί από αυτή χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να περιπέσει σε δεύτερη, η οποία κατά κανόνα είναι χειρότερη από την πρώτη. Τι άλλο μας μένει να κάνουμε; στα χείλη όλων το ερώτημα! Να βρισκόταν και εδώ, σε μας, ένας Μακρόν; Ίσως να ήταν η Κάποια Λύση. Άλλωστε ο Ναπολέων είναι, χρονικά, πολύ μακριά από τους Γάλλους και ο Βενιζέλος από εμάς.

  • Η συρρίκνωση του Σοσιαλιστικού κόμματος στη Γαλλία, αν δεχτούμε ότι αυτό σημαίνει η ήττα του υποψηφίου της Μπενουά Αμόν για την προεδρία, σηματοδοτεί κάτι περισσότερο για την αριστερά γενικότερα;

H προδιαγεγραμμένη αποκαθήλωση του Σοσιαλιστικού κόμματος στη Γαλλία αποτυπώθηκε στην αναμενόμενη ήττα του Σοσιαλιστή Προεδρικού υποψηφίου, ως συνέπεια των διαψευσμένων βεβαιοτήτων που καλλιέργησε η ρητορική της Κυβερνώσας «Σοσιαλιστικής Αριστεράς». Η αμήχανη στάση δε, της όλης Αριστεράς και η αδυναμία της να αρθρώσει πειστικό λόγο-απάντηση στην επελαύνουσα κρίση, κρίση για τα φτωχά και τα μισθοσυντήρητα στρώματα, σήμανε την εγκατάλειψή της  από το άλλοτε αφοσιωμένο της ακροατήριο. Δεν φαίνεται να έχει καμία τύχη για αξιόμαχη επιστροφή, όσο κι αν επικαλείται τους σοσιαλιστικούς μύθους, διατηρώντας απλώς τα παλαιά, ξεθωριασμένα της σύμβολα.

  • Πιστεύεις ότι με τη σημερινή κυβέρνηση θα καταφέρει η χώρα μας ν’ ανακάμψει για να προχωρήσει στην ανάπτυξη;

Δεν έχω ακούσει, μέχρι στιγμής, καμιά απολύτως λέξη, εκτός από ευχολόγια, αοριστίες και γενικότητες που να αναφέρεται συγκεκριμένα στο τι και πως για να γίνει μία (αριθμός μία) πράξη, που να συνιστά ανάπτυξη.

  • Όμως πόσο μπορεί το ψέμα που είναι ένα «όπλο» στη φαρέτρα του πρωθυπουργού και των στελεχών του, να είναι στην ημερήσια διάταξη; Είναι πρωτοφανές στη νεότερη πολιτική μας ιστορία να έχουν ειπωθεί επισήμως τόσα ψέματα!!!

Πρέπει να λένε ψέματα συνεχώς στους εαυτούς τους, μέχρι τελικής πειθούς.  Δεν εξηγείται διαφορετικά. Δεν είναι κυνισμός απέναντί μας, είναι μια στερεότυπη συμπεριφορά, που τους διαπερνά όλους και αποσκοπεί στη συνειδητή απώλεια της επαφής τους με την πραγματικότητα.

  • Υπάρχει περίπτωση ο Τσίπρας με την τακτική που ακολουθεί να αλώσει το χώρο της κεντροαριστεράς;

Λογικά και με τους νόμους της κοινωνικοϊδεολογικής κανονικότητας αυτό θα ήταν απιθάνως αδύνατο. Με όλη όμως αυτή την τελετουργική συμπεριφορά, που προανάφερα, δεν μπορεί να προβλεφθεί το εύρος των μεταλλάξεων. Ποιας όμως Κεντροαριστεράς; Να εξελιχθεί, εννοείτε,  σε ηγέτη των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, όσων δεν εξαΰλωσε η εξουσία του; Ας το δούμε κι αυτό.

  • Στη χώρα μας πόσο θα διαρκέσει η πολυδιάσπαση των προοδευτικών δυνάμεων και τι είναι αυτό που λείπει για να υπάρξει συνεννόηση;

Κατ’ αρχάς προοδευτικός είναι αυτός που συμπεριφέρεται  και πράττει ως προοδευτικός. Ο προοδευτισμός σήμερα, νομίζω, στερείται επαρκών προοδευτικών πολιτικών απογόνων για την Ανασύνταξη της Σοσιαλιστικής Αριστεράς ή όπως αλλιώς την ονομάσουμε. Ούτως ή άλλως όμως εγώ είμαι υπέρμαχος της Εθνικής Συνεννόησης. Συνεννόησης σε δύο τρία βασικά θέματα Εθνικής Επιβίωσης. Π.χ. Εξωτερική Πολιτική, Ανάπτυξη-Απασχόληση, Κοινωνικό Κράτος, Εκπαίδευση.

  • Τι είναι εκείνο που θα ελκύσει τον πολίτη στο ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών και σε τι ακριβώς ξεχωρίζει από τ’ άλλα κόμματα;

Στο ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών έχει, κατά την άποψή μου, καταφύγει η ψυχή του παλαιού, κραταιού, έντιμου και ένδοξου ΠΑΣΟΚ. Είναι στη συνείδηση όλων και δικαίως, ταυτισμένο με τον Γιώργο Παπανδρέου. Όσο η δική του πολιτική τιμή θα αποκαθίσταται τόσο το ΚΙΝΗΜΑ θα αυγατίζει. Χρειάζεται εκ νέου ανάγνωση των λόγων για τους οποίους ο Παπανδρέου ανατράπηκε.

  • Ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να έχει δικαιωθεί, όμως αυτό δεν αποτυπώνεται στις μετρήσεις της κοινής γνώμης –αν κι έχω την αίσθηση ότι μεγάλο ρόλο παίζει η συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης. Τι λες γι’ αυτό;

Ο Γιώργος Παπανδρέου αδίκησε πρώτα ο ίδιος τον εαυτό του. Θα ήταν πολύ διαφορετική η εξέλιξη αν είχε αποκαλύψει στην ώρα της την αποστασία των βουλευτών του. Τον αδίκησε όμως και η ιστορία.  Είναι πολύ κρίμα, που είναι παροπλισμένος ένας σπάνιας εντιμότητας και ειλικρίνειας νεωτερικός πολιτικός. Νομίζω,  ότι όλοι ανεξαιρέτως οι νονοί και μπράβοι της πολιτικής στάθηκαν απέναντι στον Παπανδρέου. Το ίδιο έκαναν και οι «άμεμπτοι» εργολάβοι των μέσων ενημέρωσης.

  • Είναι δυνατόν να ζητεί ανταπόκριση από τους ψηφοφόρους όταν δεν διαθέτει ένα κάποιο μέσο ενημέρωσης, τη στιγμή που σχεδόν όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης είναι εναντίον του;

Έχετε δίκιο. Είναι καταλυτική η συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης. Μπορεί να αποδομηθεί εύκολα κάποιος μη αρεστός, αλλά αυτό δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Πρέπει να είναι η Αρχή της.

  • Πώς κρίνεις τη στάση πολλών στελεχών που αξιοποιήθηκαν από τον Παπανδρέου στο παρελθόν και, θα έλεγα,  ότι απόκτησαν πολιτική υπόσταση κοντά του, να τον έχουν απαρνηθεί;

Είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία. Ξέρετε ότι συνήθως οι ευεργετημένοι, ως ανταμοιβή για την ευεργεσία, προσφέρουν μια μικρή ή μεγαλύτερη προδοσία.  Όσο για τον Παπανδρέου δεν νομίζω, λόγω χαρακτήρα, ότι δεν θα το ξανάκανε.

  • Έχουν θέση το Ποτάμι και οι Φλωρίδης, Διαμαντοπούλου και Ραγκούσης στη συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων;

Γιατί όχι; Στη συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων προσέρχονται όσοι θεωρούν ότι τους αφορά αυτή η υπόθεση. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις έτσι συμβαίνει, συναντώνται οι άνθρωποι του ατομικού ευδαιμονισμού με τους ανιδιοτελείς ήρωες.

  • Η Δημοκρατική Συμπαράταξη έχει τη δύναμη να συσπειρώσει το εκλογικό σώμα στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών;

Υπό δύο και μόνες προϋποθέσεις: [αν τη λογαριάσουμε πλοίο για δύσκολους καιρούς και για μεγάλες θάλασσες] Να πετάξει τη σαβούρα και να χαράξει ρότα.

  • Πιστεύεις ότι στις εθνικές εκλογές, όταν αυτές γίνουν, ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα σημερινά προβλήματα και θα διεκδικεί με αξιώσεις καλύτερη θέση στην καρδιά του εκλογικού σώματος;; Έχει μέλλον το σημερινό σχήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης; Γιατί σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις τα ποσοστά της είναι πολύ χαμηλά;

Πότε θα γίνουν εκλογές; Αν ξεπεράσει τα προβλήματα ως τότε κι αν συμβούν τα παραπάνω, ίσως. Έχουν σημασία τα πρόσωπα και το αφήγημα. Ο κόσμος είναι κουρασμένος, πολλαπλώς διαψευσμένος και απεγνωσμένος.

  • Υπάρχει η προοπτική στήριξης μιας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατία στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές;

«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».

Βιογραφικά

Ο Λάμπρος Μίχος είναι γεννημένος στη Νίκαια Πειραιά το 1953, κατοικεί στην Αγία Βαρβάρα, είναι έγγαμος με την Ειρήνη Σπυροπούλου, έχουν δύο παιδιά, την Αριάδνη και το Σπύρο και είναι Δικηγόρος.

Διετέλεσε: Δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας από το 1995 έως πρόσφατα επί τέσσερις τετραετίες, τις δύο τελευταίες με ποσοστό 62% και 68%, Πρόεδρος του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ) και Γραμματέας του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ. Στέλεχος του Φοιτητικού Κινήματος την περίοδο της Δικτατορίας. Πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Α.Α., μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της UNICEF, ειδικός συνεργάτης στο Υπουργείο Εσωτερικών και στο Υπουργείο Παιδείας, μέλος της Ε.Ε. και Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών της ΤΕΔΚΝΑ, μέλος του Δ.Σ. και Πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής της ΚΕΔΚΕ.

Συνεργάσθηκε με το ΙΤΑ και το ΕΚΚΕ για την εκπόνηση μελετών για τη Μητροπολιτική Διακυβέρνηση, την Κοινωνική Πολιτική στην Αυτοδιοίκηση και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Έχει ασχοληθεί ως πρόεδρος ή μέλος επιτροπών, ΟΔΕ και επιτροπών παρακολούθησης για θέματα αυτοδιοίκησης, Κοινωνικής Πολιτικής κ.α., έχει γράψει μελέτες και άρθρα, για κοινωνικά, αυτοδιοικητικά και πολικά θέματα: για την κοινωνική πολιτική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού, την εκπαίδευση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, τη δικτύωση των υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας, την Ψυχική Υγεία και την κοινωνική επανένταξη / αποκατάσταση των ψυχικά ασθενών.

Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974 έως τις 14 Μαρτίου του 2012. Πρώην μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και πρώην Γραμματέας του Τομέα Εσωτερικών του ΠΑΣΟΚ. Ιδρυτικό μέλος της «Κοινωνικής Συμφωνίας», από την οποία απεχώρησε μετά την «παράδοσή» της στις ορέξεις του Αλέξη Τσίπρα από την πρόεδρό της Λούκα Κατσέλη, η οποία θεωρούσε ότι ήταν δικό της τιμάριο.

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχόλια

No tags for this post.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή