Όλα μαζί αταξινόμητα αφηγούνται την ιστορία μας…

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
  • Γράφει η Ελένη Σκάβδη

Χοντρές δουλειές τις μέρες που πέρασαν, κατά τα πασχαλινά ειωθότα κι άλλες τόσες λεπτοδουλειές στην εγλείστρα. Καθώς καθάριζα ανακάτευα κιόλας μπαούλα, ντουλαπάκια, ψυγεία, συρτάρια, πιατοθήκες. Είναι απίστευτο πόση ζωή απογράφεται στην πιατοθήκη, που δεν ενδιαφέρεται διόλου για την αρτιότητα του σερβίτσιου, 12 ρηχά, 12 βαθιά, δώδεκα πιατέλα φρούτου, δώδεκα πιατελάκια γλυκού του κουταλιού κλπ. κλπ.

Στην πιατοθήκη μου υπάρχουν λογιών-λογιώ πιάτα, τα υπόλοιπα από άρτιες δωδεκάδες, που όσο περνούν τα χρόνια λιγοστεύουν… Τα θυμάμαι σαν να είναι τώρα, πότε αγοράστηκαν, πότε γέμισαν για να φιλέψουν σε γιορτές ή πένθη. Διότι στα παλιά τα σπίτια χαρές ή κλάματα πάντα κατέληγαν στο ομοτράπεζον εκεί όπου όλα καταπίνονταν με καταλύτη κρασάκι από το οικογενειακό αμπέλι.

Καθώς τα μετρούσα και τα ταξινομούσα ανά είδος και μοντέλο, σκεπτόμουν πόσα χώρεσαν όλα αυτά. Σκεπτόμουν την τιμή τους και μαζί…την περηφάνια τους. Τα γύριζα κι ανάποδα να δω στη ράχη τους την υπογραφή κατασκευαστή, την προέλευση. Αναζητούσα και τη …”σκιά τους” πίσω απ΄όλα αυτά, το εργοστάσιο που φτιάχτηκαν, την πρέσα που τα ζωγράφισε, τη μηχανή που κέντησε το ανάγλυφο σχέδιό τους, αναζητούσα κι ένα κάποιο ίχνος από τα χέρια που τα έφτιαξαν, προσπαθώντας να υπολογίσω το “κόστος παραγωγής” την υπεραξία, το μεροκάματο του εργάτη της φάμπρικας.

Αναρωτιόμουν αν αυτά τα χέρια ήταν γυναικεία ή ανδρικά. Απαντήσεις δεν μπορούσα να βρω… Τον ίδιο απολογισμό προσπάθησα κι όταν τακτοποιούσα τη λινοθήκη με τα σεντόνια, τις σένιες και τα προσόψια, τα τραπεζομάντιλα και τις κλάρες της Πειραϊκής Πατραϊκής που σωρεύτηκαν εδώ και 50 χρόνια στο σπίτι του χωριού.

Το συμπέρασμά μου εντελώς μαθηματικό! Όλα τα είδη αυτού του σπιτιού είναι ακριβά, πανάκριβα! Αν λάβω υπόψη μου την αξία χρήσης τους, το ότι ακόμα τα στρώνουμε και τα λερώνουμε και τα πλένουμε και τα σιδερώνουμε κι εκείνα αντέχουν υπάκουα στο σλόγκαν της εποχής τους, τότε που οι άνθρωποι δημιουργούσαν είδη για να αντέξουν κι όχι είδη για μια-δυο χρήσεις. Δεν ξέρω πόσο ήταν το κόστος παραγωγής τους, για τα λινά είχε προηγηθεί καλλιέργεια βαμβακιού, συγκομιδή, επεξεργασία για να βγει το νήμα, βαφή, σχέδιο,υφαντική, και τέλος ράψιμο…

Η Πειραϊκή είχε ένα σλόγκαν “Ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει”… υπήρχε όμως και η πεποίθηση ότι φτιάχνει προϊόν …για μια ζωή! Τότε, βέβαια, εμάς δεν μας ένοιαζε να αγοράζουμε “ισόβια”καλούδια, μας άρεσε να ανανεώνουμε τα οικιακά είδη, χαρά ήταν πάντα το καινούριο, το καινοτόμο, το “πολυτελές”, για να καταλήξουμε κάποια στιγμή να γεμίσουμε τα σπίτια με “ευρωπαϊκά” είδη. Θυμάμαι όταν εισέβαλε στη ζωή μας η TAPPERWEAR.

Γέμισε το ντουλάπι χρήσιμα και άχρηστα, πούλησα κι εγώ τα είδη της φοιτήτρια, έβγαζα χαρτζιλίκι ωραίο, και τώρα που το σκέπτομαι εκείνα τα λεφτά που έβγαλα ποτέ δεν φορολογήθηκαν. Είχε μια χλίδα η εταιρεία, έδινε και αμάξι με βελούδινα καθίσματα στις ομαδάρχισσες, γίνονταν οι συνάξεις των dealers σε πολυτελή ξενοδοχεία-ΧΙΛΤΟΝ παρακαλώ, κι εγώ αντί να πηγαίνω με γόβα και ταγέρ, φορούσα τζιν και αμπέχονο, και μου έγιναν τότε και παρατηρήσεις ευγενικές.

Πρέπει να ήταν το 1976-1978. Τι τρέλα αλήθεια! Όλοι τρέχαμε να αγοράσουμε τα κάνιστρα της DOW CHEMICAL, κι ας υπήρχαν τα πλαστικά σκεύη της ελληνικής BIODRAK… Ήταν μπίτι φίνα τα σκεύη της Τάπερ, η παρουσία τους στην κουζίνα μας φαινόταν να έχει σχέση με την…απελευθέρωση της νοικοκυράς. Κουραφέξαλα! Από τα κάνιστρά της Τάπερ μου έμειναν 10άδες καπάκια και λίγα μπολάκια, που δεν χρησιμοποιώ πια. Προτιμώ τα γυάλινα και τα ανοξείδωτα, άσε που από τα παγωτά του καλοκαιριού έχω γεμίζει με πλαστικά δοχεία να φάν κι οι κότες. Μια χαρά μπολάκια είναι κι αυτά που τα χρησιμοποιώ για το φαγητό των σκυλογατιών μου.

Από την παρατήρηση των οικιακών ειδών και την ιστορία τους με μια διεισδυτική ματιά νομίζω ότι ακόμα κι ένας αγράμματος μπορεί μνα βγάλει συμπεράσματα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, “αγορά”, τη λέμε τώρα, για να μην πω ότι ίσως μπορεί να προβλέψει και το άμεσο μέλλον της… Στα ντουλάπια μου χρήσιμα και άχρηστα, ανθεκτικά και ευτελή… Όλα μαζί αταξινόμητα αφηγούνται την ιστορία μας, αν αποτολμήσουμε να ρίξουμε μια ματιά… στην ούγια!

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή