Αδριανή Κεφαλά: «Ο δρόμος ενός βιβλίου για τον αναγνώστη είναι σαν τα κεράκια που βλέπεις τα μεσάνυχτα της Ανάστασης στο δρόμο!»

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Η πεζογράφος Αδριανή Κεφαλά ήταν για μένα μια αποκάλυψη! Δεν είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της. Το δεύτερο όμως την καθιέρωσε.  Στην παρουσίαση του βιβλίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να σημειώσω ότι το βιβλίο δεν με άφησε ασυγκίνητο. Λιτή και απέριττη γραμμή στη δόμηση του λόγου. Ύφος λιτό, αδρό, σπινθηροβόλο και όλα αυτά συμβαδίζουν με τη σαφήνεια της σκέψης και τη λιτότητα των εκφραστικών μέσων. Καμιά ιδέα έκθετη χωρίς το αντίστοιχο αντίβαρο στη μεταποίησή της. Η Αδριανή ξέρει καλά ελληνικά και μπορεί να χειρίζεται μαστορικά τον λόγο. Έχει κανείς την αίσθηση ότι στο κείμενό της δεν περισσεύουν λέξεις. Όλες χρειάζονται στην ανάπτυξη του μύθου.  Επιδοκιμάζω τη συγγραφική της οικονομία.  Πρέπει να σημειώσω ότι η Αδριανή Κεφαλά έχει σωστή επικοινωνία με την εποχή της και ερμηνε΄θει μάλλον σωστά τα συστατικά στοιχεία της φυσιογνωμίς της εποχής και των ανθρώπων της. Και το λέω αυτό διότι είναι είναι εξαιρετικά πολύπλοκο το πρόβλημα αυτό στους καιρούς μας, καθότι ένα σωρό παράγοντες παρεμβάλλονται ανάμεσα στην πρώτη ύλη της έμπνευσης και στη μορφική της διατύπωση. Η αποκαλυπτικότητα ενός μυθιστορήματος σ’ αυτή την υπερκορεσμένη εποχή είναι υφασμένη από μικρες αποσπασματικές συλλήψεις αληθειών.  Με τη συνέντευξη που ακολουθεί, εγκαταλείψαμε τα δυσπρόσιτα υψώματα της μυθιστορηματικής ανέλιξης και κατεβήκαμε στα πεδινά του σχετικού, για να κουβεντιάσουμε απλά, καθημερινά και να γνωρίσουμε καλύτερα τη δημιουργό:

  • Τι συναισθήματα έχετε τώρα μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματός σας;

Έχω πολύ καλά συναισθήματα μετά την έκδοση του «Μπαίνω στη θέση σου» σε ό, τι αφορά το βιβλίο. Συνεχίζει να μ’ αρέσει και μετά την έκδοσή του! Το αγαπάω, το παίρνω και μαζί μου όταν πρόκειται να είμαι κάπου, για πολλές ώρες , καταναγκαστικά και περνάω «δύσκολα», διαβάζω και λίγο, με κάνει και ξεχνιέμαι, με «παίρνει» μαζί του! Θέλω βέβαια να φτάσει στους αναγνώστες, να διαβαστεί. Για να διαβαστεί το ’γραψα δεν το ’γραψα για μένα και τους συγγενείς μου. Ο δρόμος ενός βιβλίου για τον αναγνώστη, (κάποιου συγγραφέα που δεν είναι ακόμα επώνυμος), είναι σαν τα κεράκια που βλέπεις τα μεσάνυχτα της Ανάστασης στο δρόμο!

  • Πώς φτάνουν τα βιβλία στον αναγνώστη;

Τα μισά σβήνουν και δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους, που στην περίπτωσή μας είναι τα βιβλιοπωλεία. Για να φτάσουν χρειάζεται μια «βοήθεια», μια «επιδεξιότητα» που δεν την διαθέτει ο μη επώνυμος συγγραφέας. Τώρα ειδικά με την οικονομική κρίση οι αναγνώστες βρίσκουν στα βιβλιοπωλεία, μόνο γνωστούς συγγραφείς ή βιβλία που διαφημίζονται πολύ.

**************************************************************

Όταν έχω απέναντί μου έναν αντιδραστικό και κακοήθη άντρα (για να μην πω φαλλοκράτη και ακουστεί κάπως) ναι, του λέω προκλητικά και κατάμουτρα ότι είμαι φεμινίστρια. Όταν έχω έναν ήρεμο, ισορροπημένο, φυσιολογικό άνθρωπο, δεν χρειάζεται να είμαι τίποτα άλλο εκτός από άνθρωπος.

**************************************************************

  • Σε τι μπορεί να μας βοηθήσει η λογοτεχνία σήμερα – σε μια εποχή βαρβαρότητας;

Σε μια εποχή βαρβαρότητας, η λογοτεχνία νομίζω ότι είναι η κιβωτός όπου διασώζουμε τον εαυτό μας. Πάντα αλλά και τώρα, αυτό που την κάνει ακατανίκητη είναι η δυνατότητα που μας δίνει για κατάργηση των ορίων του χωροχρόνου και μεταφορά με όχημα τη σκέψη και τη φαντασία μας σε άλλους κόσμους, άλλους τόπους, άλλες ζωές, άλλους εαυτούς.

  • Μήπως ο εκδοτικός πληθωρισμός μπερδεύει το κοινό που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει το καλό βιβλίο;

Δεν νομίζω ότι μπερδεύεται ο αναγνώστης. Ο αναγνώστης είναι κάποιος με πολύ «ανεπτυγμένο προσωπικό ραντάρ» με το οποίο εντοπίζει και συλλαμβάνει, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα τις δικές του ανάγκες και με επίσης «ανεπτυγμένο προσωπικό σκάνερ»  με το οποίο σκανάρει τι υπάρχει στο βιβλιοπωλείο και ανάλογα με τις ανάγκες του ή με τις αναζητήσεις του για το πού θέλει να φτάσει με ένα βιβλίο, επιλέγει. Αρκεί να υπάρχουν όλα τα βιβλία στα βιβλιοπωλεία και να υπάρχει μια ισότιμη και δίκαια παρουσία τους, ώστε να βρίσκει  ο καθένας ό, τι θέλει.

  • Σας απασχολεί η γνώμη των κριτικών;

Με απασχολεί η γνώμη των ανθρώπων που το διαβάζουν και αισθάνονται κάτι. Με απασχολεί η γνώμη των Κρητικών! Των Θεσσαλονικέων! Των Αθηναίων! Των Ηπειρωτών και γενικώς όλων των Ελλήνων!

  • Υπάρχει ηλικιακό όριο στην δημιουργικότητα ενός συγγραφέα;

Νομίζω ότι όσο σε απασχολεί η ζωή προς τα έξω και προς τα μέσα και όσο δεν ησυχάζεις και δεν κοιμάσαι πάνω στα χρόνια σου , στην πείρα σου, και στη σιγουριά σου, όσο «τρώγεσαι με τα ρούχα σου», τόσο δεν υπάρχει ηλικιακό όριο στη δημιουργικότατα ενός συγγραφέα!

**************************************************************

Ίσως η Αριστερά να είναι μια ουτοπία που αυτό που αξίζει είναι η πορεία προς αυτήν, το ταξίδι και όχι ο προορισμός, ίσως η Αριστερά να έχει  γλυκιά και μεθυστική γεύση, αλλά «η ελονοσία» που μαστίζει τις χώρες, να θέλει κινίνο και η Αριστερά να μην μπορεί ποτέ να γίνει κινίνο, γι’ αυτό και είναι τόσο ωραία.

**************************************************************

  • Πιστεύετε στην αυτοβιογραφική αφήγηση ή για να το πω διαφορετικά, είστε βιωματική συγγραφέας και γιατί;

Ναι γράφω βιωματικά, όχι αυτοβιογραφικά, αλλά βιωματικά. Τα συναισθήματα που περιγράφω και αισθάνονται οι ήρωες μου, τα έχω βιώσει  άμεσα ή έμμεσα. Τα συναισθήματα μού είναι οικεία, όχι όμως τα γεγονότα. Γιατί; Επειδή ως άτομο κινούμαι πολύ με το συναίσθημα, η γλώσσα των συναισθημάτων είναι μια γλώσσα που μιλάω, που ξέρω, που νομίζω ότι μπορώ να χειριστώ πειστικά, γιατί με συγκινεί ,γιατί  πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν συναισθήματα τα οποία είναι παγωμένα, απαγορευμένα ή απαξιωμένα και θα ’πρεπε να μάθουν να τα αξιοποιούν, να τα υπολογίζουν, να τα σέβονται και να τα τιθασεύουν, να εξελίσσονται όχι μόνο εγκεφαλικά και νοητικά αλλά και συναισθηματικά. Τα γεγονότα και τα πρόσωπα είναι μυθοπλασία.

  • Ποιους Έλληνες λογοτέχνες αγαπάτε;

Αγαπάω όλους, τους πάντες. Από τον Παπαδιαμάντη και τον Καζαντζάκη μέχρι τους σύγχρονους, τον Αλεξάκη, τον Μάτεσι, τον Θέμελη, την Καραπάνου, την Καρυστιάνη και χίλιους άλλους, που δεν θέλω να αναφέρω, γιατί σίγουρα θα ξεχάσω πολλούς. Ρουφάω στην κυριολεξία όποιο βιβλίο διαλέξω και είμαι ευγνώμων για το κομμάτι της ψυχή του που βάζει ο καθένας στο δημιούργημά του και μας το δίνει. Εκτιμάω και αγαπάω τον κόπο του, το ξενύχτι του, την απομόνωσή του και την αγωνία που έζησε μέχρι να το δημιουργήσει, να το ολοκληρώσει και να μας το δώσει.

  • Και ποιους ξένους;

Τα ίδια ισχύουν και για τους ξένους, διαβάζω με μανία διάφορους, σκόρπια και γρήγορα θα θυμηθώ ιδιαίτερα κάποιους από παλιά, τον Κούντερα , την Μαρί Καρντινάλ, την Αλίς Μονρό, αλλά και την Όστιν και τον Ροθ .

  • Σας αρέσoυν τα ταξίδια;

Μου αρέσουν τα ταξίδια. Μου αρέσει η προετοιμασία του ταξιδιού, η προσμονή, η εξερεύνηση. Αλλά μου αρέσουν ιδιαίτερα και τα ταξίδια « προς  τα μέσα». Προς το κέντρο του εαυτού. Τα ταξίδια αυτογνωσίας.

  • Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Αγαπημένο μου ταξίδι είναι πάντα αυτό που φεύγω! Αυτό που γίνεται για καλό σκοπό,  χωρίς άγχος στις βαλίτσες μου!

  • Πoιo μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Αν η μισή μου καρδιά είναι στο Φάληρο, η άλλη μισή ανήκει στην Ηλιούπολη.

  • Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Νοσταλγώ πολύ, την ξεγνοιασιά των παιδικών μου χρόνων και την πίστη των «αγωνιστικών» μου χρόνων.

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση του βιβλίου στο στο café Polis Art [ Στοά του Βιβλίου]

  • Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Πιο υπερτιμημένη αρετή θεωρώ την «εντιμότητα» των εντίμων πολιτικών και την δεδομένη ηθική υπόσταση κάποιων «αγωνιστών»

  • Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας νομίζω ότι είναι η φυγοπονία (δηλαδή το άραγμα και η αποφυγή οποιουδήποτε κόπου και μόχθου) σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, (πολιτών, κυβέρνησης, κομμάτων, κ.λπ., κ.λπ.) σε απόλυτο συνδυασμό, με υψηλές  απαιτήσεις υλικών αγαθών και σε επίσης συνδυασμό με την υψηλή έλλειψη ήθους. Επίσης θεωρώ φοβερή αυτή «την αβάσταχτη ελαφρότητα» με την οποία οι πάντες έχουν άποψη για τα πάντα, την οποία ανακοινώνουν και (όταν βρίσκονται σε θέση εξουσίας), μάχονται από την όποια θέση τους να επικρατήσει ως η πλέον και απολύτως ενδεδειγμένη! Αυτά δημιουργούν όσα μας κατατρώνε και μας διαλύουν, στην οικονομία, στην κοινωνική οργάνωση, στον δημόσιο τομέα, στους θεσμούς, στην εκπαίδευση, στην οικογένεια και παντού!

  • Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Με ενδιαφέρει η πολιτική, με την έννοια ότι η στάση μας και η εμπλοκή μας στη ζωή ΔΕΝ μπορεί να είναι «όλα για την πάρτη μας»

  • Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Όχι την καλύτερη…

  • Τι σημαίνει για σας η «αριστερά»;

Η Αριστερά σημαίνει πολλά πρόσωπα  που έχω αγαπήσει, που έχω σεβαστεί, για την προσωπική τους στάση ζωής και τις επιλογές τους, για την διαρκή ανιδιοτέλεια και την ευαισθησία τους. Σημαίνει πολλά χρόνια της ζωής μου που έχω πιστέψει σε ιδανικά και ιδέες ,που έχω αγωνιστεί για αυτά, που έχω έρθει σε ρήξη με παλιές ιδέες, συμπεριφορές και επιλογές, με φόβους και αναστολές, που έρχονταν μέσα μου από πολλές γενιές πίσω μου. Η Αριστερά με συγκίνησε, με ενέπνευσε και με συγκρότησε. Για να μην πω όμως δυο ωραίες κουβέντες είτε του Ιωάννου είτε του Καστοριάδη για την Αριστερά ας πω αυτά που πραγματικά σκέφτομαι κι ας μην είναι ωραία. Σήμερα δεν ξέρω τι είναι πια η Αριστερά για μένα . Όχι πάντως όσα έχουμε δει έως τώρα. Ούτε οι αλλοπρόσαλλες σκληροπυρηνικές  ή χαοτικές πολιτικές , ούτε ο κακός λύκος που τελικά υπήρχε, στις πρώην ανατολικές χώρες. Σκέφτομαι πολύ, αναρωτιέμαι, δεν έχω καταλήξει. Ίσως η Αριστερά να είναι μια ουτοπία που αυτό που αξίζει είναι η πορεία προς αυτήν, το ταξίδι και όχι ο προορισμός, ίσως η Αριστερά να έχει  γλυκιά και μεθυστική γεύση, αλλά «η ελονοσία» που μαστίζει τις χώρες, να θέλει κινίνο και η Αριστερά να μην μπορεί ποτέ να γίνει κινίνο, γι’ αυτό και είναι τόσο ωραία. Ίσως η Αριστερά να πρέπει να είναι πάντα το απαραίτητο στοιχείο σε μια κυβέρνηση για να στηρίζει, να ενισχύει και να βάζει σε πρωτεύουσα θέση τον άνθρωπο και να αναδεικνύει πάντα σε αναγκαιότητα, την αλληλεγγύη στους κοινωνικά και οικονομικά περιθωριοποιημένους ανθρώπους. Αλλά σίγουρα πρέπει επιτέλους η αριστερά, να πάψει να μας καταρρακώνει με τις μη αριστερές πρακτικές της .

  • Δηλαδή, πιστεύετε ακόμα στους διαχωρισμούς [δεξιά, αριστερά, κέντρο κ.λπ.] ή έχουν ξεπεραστεί;

Τίποτα πια δεν είναι τόσο απλό όπως παλιότερα. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πλέον πολύ σύνθετες, και οι εντάξεις επίσης είναι πολύ σύνθετες. Οι έρευνες, άρα και οι θεωρίες που αναπτύσσονται, δείχνουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, εκφράζονται αλλιώς για κοινωνικά και αλλιώς για οικονομικά ζητήματα στην συγκρότηση μιας κοινωνίας. Προσπαθώ να είμαι «συμβατή» με την επιστημονική ανάλυση και εξέλιξη, με πολύ προσπάθεια ομολογώ, λόγω προτέρου βίου!

  • Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της;

Η τέχνη δεν αισθάνθηκα ποτέ να κινδυνεύει από την τηλεόραση. Νομίζω ότι από πολύ μικρή ηλικία πρέπει στο σχολείο τα παιδιά να μαθαίνουν την ύπαρξη της τέχνης και την πολλαπλή λειτουργία της, να μάθουν να την αναζητούν, να την εκτιμούν, να την εντάσσουν στη ζωή τους, να την ασκούν και να την αγαπούν. Κανείς δεν κινδυνεύει από τίποτα, όταν είναι ενημερωμένος, ευαισθητοποιημένος και εκπαιδευμένος. Η τέχνη επηρεάζει και επηρεάζεται, θα πρέπει να «απαιτήσει» να μπει στα σχολεία.

  • Πιστεύετε ότι το βιβλίο χάνει σε σχέση με την εικόνα;

Ναι η εικόνα είναι πάντα μια εύκολη δύναμη και ένας δύσκολος αντίπαλος. Πρέπει να διδάξεις το παιδί από μικρό, να «βλέπει» και να «φτιάχνει» τις δικές του εικόνες με το βιβλίο.

  • Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Ίση… ίση ίσως όχι, σε καλύτερη μοίρα όμως από παλιότερα.

  • Είστε φεμινίστρια ή πιστεύετε ότι ο φεμινισμός έχει δημιουργήσει προβλήματα στη γυναίκα;

Όταν έχω απέναντί μου έναν αντιδραστικό και κακοήθη άντρα (για να μην πω φαλλοκράτη και ακουστεί κάπως) ναι, του λέω προκλητικά και κατάμουτρα ότι είμαι φεμινίστρια. Όταν έχω έναν ήρεμο, ισορροπημένο, φυσιολογικό άνθρωπο, δεν χρειάζεται να είμαι τίποτα άλλο εκτός από άνθρωπος.

  • Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Παράλογος δεν είναι, άδικος και μικρόψυχος είναι.

  • Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Νόημα στον άνθρωπο νομίζω ότι δίνει ένα όνειρο που έχει ή μια πίστη ή μια αγάπη.

  • Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Πνευματικότητα; Μπιπ μπιιιπ!! Ασύμβατη λέξη προς την κεντρική εξουσία. Παρακαλώ χρησιμοποιείστε άλλη λέξη συμβατή.

  • Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Αν δούμε τις πωλήσεις των βιβλίων, τον περιοδικό τύπο, τις συναυλίες, τις πολυποίκιλες εκδηλώσεις, τις μεγάλες παραστάσεις μπαλέτου, όπερας, τον αριθμό μεγάλων αιθουσών και πολιτιστικών μεγάρων κ.λπ., όλα όσα συνιστούν την πνευματικότητα, μάλλον θα απογοητευτούμε, νομίζω ότι η Ελληνική κοινωνία υστερεί σε πνευματικότητα συγκριτικά με άλλες χώρες και κοινωνίες. Βέβαια κάνοντας την σύγκριση και με το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, υπάρχει μια μικρή αλλαγή, η οποία εκπορεύεται όμως είτε αποσπασματικά και πατριωτικά, από άτομα με κριτική σκέψη, ικανότητες και απόψεις, είτε γίνεται με τη μορφή «χορηγίας», δωρεάς κ.λπ., από σύγχρονους ανθρώπους με μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Αυτά όλα προωθούν μια κάποιου τύπου πνευματικότητα προς την κοινωνία, αλλά σίγουρα δεν φτάνει και δεν  αρκεί, ώστε να έχει μεγάλη διάχυση και διείσδυση σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, επίσης  δεν αποτελεί άλλοθι, ούτε καλύπτει το υπάρχον κενό.

  • Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»;

Ήθος σημαίνει για μένα, ένας λόγος για να μιλήσω σε κάποιον, για να τον κάνω φίλο, για να πιστέψω σ’ αυτόν, για να ερωτευτώ, για να δουλέψω μαζί του, για να τον βοηθήσω σε κάποιο στόχο του, για να συνυπάρξω! Ήθος σημαίνει πολλά, πάρα πολλά, πάρα-πάρα πολλά!

  • Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Αγάπη!

  • Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Φταίει αυτός που καθορίζει, σχεδιάζει και υλοποιεί την Παιδεία μιας χώρας.

  • Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Ελάχιστοι, λίγοι πολίτες, είναι ευαισθητοποιημένοι στην πράξη, οι υπόλοιποι όλοι φερόμαστε ως το περιβάλλον να είναι αιώνιο, άπειρο.

  • Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Νομίζω ότι το περιβάλλον είναι κεφάλαιο για τις επόμενες γενιές και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται.

  • Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες;

Κινδυνεύουμε από τα διάφορα παιχνίδια που παίζουν οι ιθύνοντες κάθε φορά, με όλους, μετανάστες, πρόσφυγες, μειονότητες, ειδικές ομάδες κλπ.

  • Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα;

Η εθνική μας ταυτότητα πρέπει να συνδυάζει την ιστορική μνήμη, (συμπεριλαμβανομένου όλου του αρχαίου κ.λπ. παρελθόντος), αλλά και μια γόνιμη, μια θετική ένταξη στις προκλήσεις του μέλλοντος και του προηγμένου σύμπαντος κόσμου.

  • Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Είμαστε απόγονοι! Απίστευτο, αλλά αληθινό.

  • Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Δεν είμαι άνθρωπος των απολογισμών!

  • Τι είναι για σας η μοναξιά;

Η μοναξιά είναι μεγάλος δυνάστης.

  • Tι αγαπάτε περισσότερo στoν κόσμo;

Περισσότερο στον κόσμο αγαπάω τα παιδιά μου.

  • Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Ο έσχατος βαθμός δυστυχίας είναι, να χάσεις ή να «χάσεις» ένα παιδί.

  • Σας απασχολεί ο χρόνος;

Ναι ο άτιμος, ξεγλιστράει πολύ γρήγορα και όλο γρηγορότερα!

  • Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Και η φιλανθρωπία και η αλληλεγγύη είναι απαραίτητες.

**************************************************************

Ο Έλληνας ακόμα μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν, μου θυμίζει κάποιον που έχει δέκα νοσήματα εξαιτίας του πάχους, πρόκειται να πεθάνει, και κάνει δίαιτα ελπίζοντας ότι θα έρθει η στιγμή να αρχίσει πάλι να τρώει του σκασμού!

**************************************************************

  • Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση;

Για μένα σημαίνει ότι την ίδια πληροφορία που έχω εγώ, μπορεί να την έχει και ένας κάτοικος της Αφρικής, αλλά και την ίδια δυστυχία. Προς το παρόν αυτό.

  • Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Λίγο Ευρωπαίοι. Με θετική, θεωρητικά διάθεση, για περισσότερη ευρωπαϊκή ταυτότητα και συμπεριφορά και κουλτούρα και πολιτισμό και εργασία και οικονομία και όλα τα θετικά στοιχεία της Ευρώπης και πρακτικά, με  αρνητική στάση για περισσότερη εργατικότητα, δεοντολογία, φορολογία, εκσυγχρονισμό, εντατικοποίηση, αστυνόμευση, τυποποίηση παραγωγής, συμπεριφορών, διαδικασιών, επαγγελματισμό, υποχρεώσεις και τήρηση νόμων και κανονισμών του συστήματος.

  • Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Η πίστη σε ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και η διάθεση ότι θα έρθει με σκληρή δουλειά και όχι με υπομονή και στερήσεις με προθεσμίες. (Ο Έλληνας ακόμα μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν, μου θυμίζει κάποιον που έχει δέκα νοσήματα εξαιτίας του πάχους, πρόκειται να πεθάνει, και κάνει δίαιτα ελπίζοντας ότι θα έρθει η στιγμή να αρχίσει πάλι να τρώει του σκασμού!)

  • Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Ποιος ξέρει; Οι άνθρωποι ψηφίζουν συναισθηματικά και φέρονται ανάλογα.

  • Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο;

Τα βιβλία μου, (αυτά που έχω αγοράσει, όχι αυτά που έχω γράψει!) οι αναμνήσεις μου και τα θέλω μου.

  • Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Ελπίζω να την αλλάξει. Σε βάθος. Να της δώσει λιγότερη επιφάνεια και μεγαλύτερη ουσία.

  • Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;

Στο σημερινό σύστημα αλληλεξαρτήσεων δεν το βλέπω πιθανό.

**************************************************************

Η εθνική μας ταυτότητα πρέπει να συνδυάζει την ιστορική μνήμη, (συμπεριλαμβανομένου όλου του αρχαίου κ.λπ. παρελθόντος), αλλά και μια γόνιμη, μια θετική ένταξη στις προκλήσεις του μέλλοντος και του προηγμένου σύμπαντος κόσμου.

**************************************************************

  • Θα κερδίσει το έντυπο [βιβλίο ή περιοδικό] ή το διαδίκτυο;

Θα συνυπάρχουν και τα δύο, ελπίζω να υπερέχει το βιβλίο, που σου δίνει χρόνο να «ταξιδέψεις», να ονειρευτείς, να ταυτιστείς, να μεταμορφωθείς, να υπάρξεις. Να είσαι και να γίνεις!

  • Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Αυτό που ενσαρκώνει την ελπίδα για το αύριο, είναι οι νέοι.

  • Τελικά, τι είναι η ζωή;

Μια ευκαιρία, μια σύμπτωση, ένα τυχαίο γεγονός, ένα τίποτα, και ένα θαύμα, μια υπέροχη μοναδική λάμψη, η ύπαρξη, το φως, ό,τι έχουμε για μια μοναδική φορά, τα πάντα!

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αδριανή Κεφαλά γεννήθηκε τον Νοέμβρη του 1958 στην Αθήνα. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία. Εργάστηκε 25 χρόνια στη γενική γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων.
Ζει με την οικογένειά της στο Παλαιό Φάληρο.
Το «Μπαίνω στη θέση σου» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της μετά το «Αλήθειες bitter».

ΕΠΙΣΗΣ

Αδριανή Κεφαλά: «ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ»

*****************************************************

  • ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΕΛΟΤΟΣ
  • ΑΘΗΝΑ (κεντρικό) +30 210 6431108,  +30 6937047359 (&Viber)
  • e-mail: ocelotos@ocelotos.gr
  • ΙΩΑΝΝΙΝΑ (βιβλιοπωλείο) Τηλ. +30 2651 306456
The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή