Αφιέρωμα στη «μέρα της μάνας». Οι θετικές «ανατροπές», που, προκάλεσε «μια συγκλονιστική φράση της κυρά Μαρίας…»

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

…Εκείνη τη φορά, πληροφορηθήκαμε για το δράμα μιας νεαρής μάνας της γειτονιάς, που, λόγω της φτώχειας της κρίθηκε από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ότι δεν ήταν ικανή να μεγαλώσει το μωρό της, γι΄αυτό και της το πήραν και το πήγαν σε κάποιο ΄Ιδρυμα.

΄Αλλωστε, ο σύντροφός της, ο μοναδικός δικός της άνθρωπος, που, μέχρι πριν λίγο καιρό εργάζονταν, βρίσκονταν μακριά της, καθώς κλήθηκε να υπηρετήσει στο στρατό και βρίσκονταν σε κάποιο στρατόπεδο της Θεσσαλίας…”

  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

Πάνε χρόνια, που μας είχε στείλει η εφημερίδα, που, εργαζόμουν, το «΄Εθνος της Κυριακής», μαζί με τον φωτορεπόρτερ Κώστα Πολύβιο, για ρεπορτάζ στα Γιάννενα, να καλύψουμε ένα φοβερό ατύχημα με ένα παιδί, που, παίζοντας με τους φίλους του στην ταράτσα της πολυκατοικίας, όπου έμενε, πάτησε στο τζάμι του φωταγωγού, που, έσπασε και έχασε, με τον πιο τραγικό τρόπο, τη ζωή του!

Συχνά συνέβαινε, όταν είχαμε κάποια αποστολή για τέτοια θέματα της επικαιρότητας στην επαρχία, να προκύπτουν και άλλα ενδιαφέροντα για δημοσίευση θέματα, από τις επαφές μας με τον κόσμο, για το αρχικό γεγονός. ΄Ετσι, κάναμε συγχρόνως και γι΄αυτά ρεπορτάζ.

Εκείνη τη φορά, πληροφορηθήκαμε για το δράμα μιας νεαρής μάνας της γειτονιάς, που, λόγω της φτώχειας της κρίθηκε από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ότι δεν ήταν ικανή να μεγαλώσει το μωρό της, γι΄αυτό και της το πήραν και το πήγαν σε κάποιο ΄Ιδρυμα.

΄Αλλωστε, ο σύντροφός της, ο μοναδικός δικός της άνθρωπος, που, μέχρι πριν λίγο καιρό εργάζονταν, βρίσκονταν μακριά της, καθώς κλήθηκε να υπηρετήσει στο στρατό και βρίσκονταν σε κάποιο στρατόπεδο της Θεσσαλίας.

Ζήτησα να μιλήσω με τη νεαρή μάνα και κάποιος πήγε και τη φώναξε να έρθει. Μας περιέγραψε γιατί της πήραν το μωρό της και δέχθηκε να κάνουμε ένα δημοσίευμα με στόχο να βοηθηθεί, αν είναι δυνατό, να πάρει πίσω της παιδί της και να το μεγαλώσει η ίδια.

Πέρα απ΄αυτό, στη συζήτηση που κάναμε, η νεαρή μάνα δεν ήταν ιδιαίτερα ομιλητική, καθώς προσπαθούσα να καταγράψω τα συναισθήματά της, ελπίζοντας ότι αυτά θα συγκινήσουν κάποιους, που θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν.

Θυμήθηκα τη δική μου μάνα, την κυρά Μαρία, που μαζί με τα παιδικά παραμύθια, που, μας έλεγε μικρά, μας περνούσε και διάφορα μηνύματα, συμβουλές κλπ. ΄Ετσι μια φορά μιλώντας για την αγάπη της μάνας στα παιδιά της, μας είπε την εξής συγκλονιστική φράση:

«Η μάνα, ακόμα και αν δεν έχει η ίδια να φάει, θα βρει τρόπο να μην πεινάσει το μωρό της» και γυρνώντας σε πρώτο πρόσωπο, συμπλήρωσε: «Λωρίδες θα κόβω από το σώμα μου και θα το ταϊζω!»

΄Εχοντας απέναντί μου τη σιωπηρή, νεαρή μάνα, προσπάθησα να τη βοηθήσω να διατυπώσει πόσο αποφασισμένη ήταν να κάνει τα πάντα για μεγαλώσει η ίδια το παιδί της.

Θυμήθηκα τη συγκλονιστική φράση της κυρά Μαρίας και τη ρωτάω:

Φυσικά είσαι αποφασισμένη να κάνεις τα πάντα, να μην πεινάσει το παιδί σου, γιατί μια μάνα μέχρι… λωρίδες από πάνω της μπορεί να κόψει και να το ταϊσει!»

Ακούγοντάς το, ξέσπασε σε κλάματα και κουνώντας το κεφάλι της, μου έγνεψε «Ναι»!

Αυτό ήταν, στο ρεπορτάζ που δημοσίευσα δυο μέρες μετά στο «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής», μαζί με τη φωτογραφία της με τον στρατευμένο σύντροφό της, τα ονόματά τους, έβαλα «ποιητική αδεία» να μου λέει και τη συγκλονιστική φράση της κυρά Μαρίας, με την οποία άλλωστε συμφωνούσε.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, μου τηλεφώνησε στην εφημερίδα, ένας ιερέας από ενορία της οδού Αχαρνών και μου είπε:

Με συγκλόνισε η νεαρή μάνα, ειδικά με τη φράση «λωρίδες θα κόβω από το σώμα μου και θα το ταϊζω!», γι΄αυτό και θέλω να μου δώσετε τα στοιχεία της, διεύθυνση κλπ να την ενισχύσουμε οικονομικά από την ενορία μας». ΄Εδωσα τα στοιχεία και χάρηκα που κάποιος συγκινήθηκε και θέλησε να βοηθήσει.

Μετά από αρκετές ημέρες, με ειδοποιούν από την είσοδο της εφημερίδας ότι ήρθε ένα ζευγάρι νεαρών που θέλουν να με δουν. Ανέβηκαν στο γραφείο και ήταν η νεαρή μάνα, με τον στρατιώτη σύντροφό της! «΄Ηρθαμε να σ΄ευχαριστήσουμε», μου είπαν.

«Αυτό που έγραψες το διάβασαν στην πόλη μας και μου πρόσφεραν δουλειά και ήδη κινούν και τη διαδικασία να πάρω πίσω και το μωρό!», είπε η κοπέλα και το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά.

«Και τα δικά μου νέα είναι πολύ καλά», μου είπε ο νεαρός. «Ο διοικητής μου στο στρατόπεδο διάβασε την εφημερίδα, ρώτησε και του είπαν ότι ήμουν εγώ στη φωτογραφία και με κάλεσε στο γραφείο του. Αρχικά, μου έδωσε άδεια και όταν επέστρεψα, βρέθηκα μπροστά σε μια πιο ευχάριστη έκπληξη. Είχε κινήσει τη διαδικασία και πήρα μετάθεσή να είμαι κοντά στην οικογένειά μου»…

(Το κείμενο αυτό το αφιερώνω στη «μέρα της μάνας»!)

The following two tabs change content below.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

Ο Γιάννης Κρητικός, είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και από το 1993 εργάζονταν στο «΄Εθνος της Κυριακής» ως ρεπόρτερ στο ελεύθερο ρεπορτάζ και στο ρεπορτάζ υγείας, μέχρι τον Μάϊο του 2016, που συνταξιοδοτήθηκε Κατάγεται από την Καβάλα, σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Στα φοιτητικά του χρόνια εργάστηκε ως ρεπόρτερ στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» του συγκροτήματος Λαμπράκη, αργότερα στο MEGA, ρεπόρτερ στην εκπομπή «Στούντιο 5». Εργάστηκε ακόμη ως κειμενογράφος στη διαφήμιση και επιμελήθηκε ειδικές εκδόσεις- λευκώματα, επίσης ως προϊστάμενος βιβλιοθήκης και υπεύθυνος ειδικών εκδόσεων στη ΓΓΕ. Ασχολήθηκε για χρόνια με περιοδικά της θάλασσας, ήταν αρχικά αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Τρίαινα», αργότερα διευθυντής στο περιοδικό Θάλασσα και Γιώτινγκ. Ασχολείται μέχρι τώρα ερασιτεχνικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία, ενώ τα καλοκαίρια, στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Καβάλα, με καταδύσεις και φωτογραφίες βυθού. ΄Αρχισε τη δημοσιογραφική του ενασχόληση ως έφηβος στην Καβάλα, εργάστηκε αρχικά στις εφημερίδες «Καβάλα», «Πρωϊνή», αργότερα διευθυντής στη «Δευτεριάτικη Πρωϊνή», ρεπόρτερ στον τοπικό ραδιοσταθμό της ΕΡΑ, ενώ υπήρξε για σειρά ετών ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων. Το 2008 βραβεύτηκε από το ΄Ιδρυμα Μπότση με το βραβείο ελεύθερου – κοινωνικού ρεπορτάζ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή