Άγιες μέρες… έρχονται και εκλογές!

by Times Newsroom 1

ΕΠΕΙΔΗ δεν είμαστε άγιοι. Και επειδή δεν ήμασταν ποτέ.

Εγώ μόνο από την ευρύτερη παιδική γειτονιά μου, ήξερα δέκα, δεκαπέντε γείτονες, που έχτισαν παράνομα, όχι εξοχικά, (που εκεί ήξερα 40), αλλά αστικά σπίτια. Ολόκληρα σπίτια, χώρια τα μπαλκόνια που έγιναν στην ολότητά τους τζαμαρίες-δωμάτια και τις γκαρσονιέρες στην ταράτσα.

Ήξερα τρία παιδιά που δεν είναι του μπαμπά τους, είναι του θείου τους, του νονού τους και του φαρμακοποιού.

Ήξερα δυο παιδιά στην τάξη μου στο δημοτικό σχολείο, που είχαν μπικ κόκκινο πράσινο και μαύρο, την εποχή που μετά βίας μπορούσες να έχεις το απαραίτητο μπλε. Επίσης τα ίδια παιδιά διέθεταν ατελείωτες κόλλες αναφοράς και κόλλες κατρ ριγέ, για πρόχειρο, μαζί με καινούργιες γόμες και ξύστρες και διάφορα μπλοκ και άλλα είδη γραφικής ύλης. Αυτά τα ίδια παιδιά είχαν έναν γονιό ή θείο που δούλευε στο δημόσιο και ειδικά στο υπουργείο οικονομικών.

Ήξερα παιδιά και οικογένειες που αναλόγως που δούλευαν οι γονείς, είχαν περισσότερα σκεύη ή τρόφιμα ή παπούτσια ή υλικά και εργαλεία, από όσα μπορούσαν να αγοράσουν.

Ήξερα αρκετές οικογένειες, που πάντρευαν τις κόρες τους στα γρήγορα και στα μουλωχτά με κάποιον πολύ μεγαλύτερο άντρα, ο οποίος έκλεινε τα μάτια και τα αυτιά του στις καταδικαστέες πρώιμες εμπειρίες των κοριτσιών τους, με κάποιον ένα νεαρό που τελικά δεν έμεινε μαζί τους. Ήξερα ακόμα οικογένειες που αναλάμβαναν τα πάντα, (διατροφή, κατοικία κλπ, και έδιναν τα πάντα, σε κάποιον ο οποίος θα αποκαθιστούσε «το όνομα» της κόρης τους και θα της έδιναν όνομα και τόπο να σταθεί

Ήξερα οικογένειες που έκρυβαν την αρρώστια ή την διαταραχή σωματική ή ψυχική και υποκρινόντουσαν ότι ζουν «φυσιολογική» και κανονική ζωή, με πολύ κόπο και πόνο, πολλά ψέματα, πολύ προσποίηση. Με πολύ ακριβό τίμημα, υλικό και ψυχικό για μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί ναι, δεν είμαστε άγιοι. Και δεν ήμασταν ποτέ. Ήμασταν μια κοινωνία βουτηγμένη στη μικροκομπίνα, στην υποκρισία, στο ψέμα.

Ύπουλη και ανεκτική σε όλων των ειδών τις παραβάσεις και τις παραβατικότητες. Μια κοινωνία ύπουλη και αρκετά ανέντιμη.

Μια κοινωνία που πάντα «έκανε τα στραβά μάτια» σε ό τι τη βόλευε και σε ό τι δεν τη βόλευε.

Είμαστε και ήμασταν μια κοινωνία που δεν την ενοχλούσε, και δε είχε θέσει όρια για την διαφθορά σε κανένα επάγγελμα, σε κανένα κοινωνικό στρώμα, σε καμία γεωγραφική περιοχή, σε καμία οικονομική τάξη.

Και δεν ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, για να συμβούν όλα αυτά.

ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ.

Όλοι εδώ μεγαλώσαμε, εδώ ζούμε, εδώ δουλεύουμε, εδώ κάναμε οικογένειες και όλοι ξέραμε και ξέρουμε.

Κοιτώντας δίπλα στο σπίτι μας αλλά και μέσα στο σπίτι μας , όλοι , μα όλοι, στην επαρχία, στο χωριό, στην πόλη , στην μεγάλη πόλη, στην πρωτεύουσα,

Όλοι ξέρουμε. Πολλά για πολλούς. Και για τους εαυτούς μας.

Δεν ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ για να μας βγάλει τα φτερά από τους ώμους, να μας διαφθείρει και να μας αφαιρέσει την αγγελική ιδιότητα.

Δεν ήταν ανάγκη να έρθει τι ΠΑΣΟΚ για να μας μάθει να «παίρνουμε» ανενδοίαστα ό τι μπορούμε και «χρειαζόμαστε» από τη δουλειά μας.

Δεν ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ για να μας μάθει να ενδίδουμε ή να σχετιζόμαστε σεξουαλικά με τη γυναίκα ή τον άντρα της απέναντι οικογένειας, ή τον προϊστάμενο από τον οποίο εξαρτάται η επαγγελματική μας εξέλιξη.

Δεν ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ για να μας μάθει να «την πέφτουμε» οικονομικά, σεξουαλικά, ή αλλιώς πώς, σε ό,τι μας εξυπηρετούσε.

Και όσο η κοινωνία και η χώρα γινόταν πιο σύγχρονη και άρα λιγότερο απλή, όσο γινόταν πιο περίπλοκη, στην οικονομική, κοινωνική, τεχνολογική, τουριστική, επικοινωνιακή ανάπτυξη,

Τόσο γινόταν και πιο περίπλοκη η διαφθορά.

Δεν ήταν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ που μας έδωσε τα φώτα και μας δίδαξε τη διαφθορά.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν κομμάτι της κοινωνίας, αυτής της κοινωνίας. Δεν ήταν κάτι υπερούσιο, άυλο και άγιο.

Δεν ήταν ανάγκη να μας διδάξει το ΠΑΣΟΚ κάτι που τόσο καλά ξέραμε.

Δεν ήταν ανάγκη.

ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΟΜΩΣ, να μάθουμε να μην ντρεπόμαστε γι όλα αυτά που είμαστε.

Ναι είμαστε από χωριό.

Ναι είμαστε γυναίκες.

Ναι είμαστε άνεργοι

Ναι είμαστε στερημένοι από όλα.

Ναι είμαστε γέροι.

Ναι δεν έχουμε δυνατότητα να προσφέρουμε στα παιδιά μας

Ναι δεν είμαστε χορτάτοι

Ναι πεινάμε για φαγητό

Ναι είμαστε ανήμποροι.

Ναι είμαστε αμαθείς, αμόρφωτοι.

Ναι είμαστε χρεωμένοι

Ναι είμαστε παιδιά με γονιό εξορισμένο

Ναι είμαστε παιδιά με γονιό άρρωστο, ανάπηρο, ψυχασθενή.

Ναι δεν τα βγάζουμε πέρα.

Ναι δεν έχουμε προσόντα, δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε

Ναι δεν έχουμε στην οικογένειά μας καθόλου δημόσιους ή άλλους που να εργάζονται σε κάποιο φορέα ή οργανισμό.

Ναι είμαστε από περιοχή που είναι χαρακτηρισμένη «κόκκινη» και είμαστε έξω από πολλά

Ναι οι γονείς μας είναι αποκλεισμένοι από πολλά επαγγέλματα και άρα και εμείς.

Ναι είμαστε χωρισμένες και φτωχές

Ναι έχουμε υποστεί βία

Ναι στη δουλειά είμαστε «πράγματα»

Ναι δεν έχουμε πολλά απαραίτητα.

Ναι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε όσα χρειαζόμαστε

Ναι δεν νοιώθουμε ίσοι με τους άλλους ανθρώπους

Ναι έχουμε αδελφό εξαρτημένο από ναρκωτικά

Ναι δεν ξέρουμε τι μας περιμένει

Ναι φοβόμαστε να μιλήσουμε

Ναι φοβόμαστε να εκφραστούμε

Ναι φοβόμαστε

Ναι φοβόμαστε να πούμε τι θέλουμε, να διεκδικήσουμε

Ναι φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι μας και να φωνάξουμε

Να φοβόμαστε τους μηχανισμούς της κοινωνίας.

Ναι φοβόμαστε στο σχολείο

Ναι φοβόμαστε την αστυνομία

Ναι φοβόμαστε το στρατό

Ναι φοβόμαστε τους δημόσιους υπαλλήλους που έχουν την υπόθεση μας στα χέρια τους

Ναι φοβόμαστε να υπάρξουμε.

Ναι φοβόμαστε το παρελθόν

Ναι φοβόμαστε το παρόν

Ναι φοβόμαστε το μέλλον

Ναι πεινάμε για ελευθερία, για ισότητα, για δικαιώματα

Ναι πεινάμε για όλα

Ναι Φοβόμαστε τα πάντα

Αυτοί ήμασταν

ΝΑΙ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Και να μας βγάλει από τα σπίτια μας, από την απομόνωσή μας, από τη υλική και ψυχολογική μας στέρηση

Να μας δώσει ελευθερία

Να μας δώσει δικαιώματα

Να μας δώσει όνομα

Να μας δώσει διεξόδους

Να μας δώσει υπόσταση

Να μας δώσει ζωή

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ, για να μπορέσει ο μικροϊδιοκτήτης, «το αφεντικό», ο μάγκας, να πει μια γυναίκα «συντρόφισσα» και να την κοιτάξει επιτέλους, κάποια στιγμή στα μάτια και όχι μόνο στα βυζιά

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ και ο τριανταπεντάρης με δυο παιδιά ,που ακόμα ο πατέρας του στο χωριό του έδινε μια κλωτσιά και του φώναζε, να πει «σύντροφε» τον συγχωριανό του και να μη σφαχτεί για ένα μέτρο γης όπως του έλεγε ο πατέρας του

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ και στο χωριό, στην πλατεία της εκκλησίας, να σηκωθεί ο παπάς να χορέψει και τα παιδιά και οι μεγάλοι να καταλάβουν πολλά

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ και να φτάσει το θέατρο, η ομιλία, το τραγούδι, στο παραμικρό κορακοβούνι και να νοιώσουν οι άνθρωποι ότι υπάρχει κι άλλο πράγμα, εκτός από το φαϊ, τη δουλειά και τον λίγο ύπνο στη ζωή

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ για να μη νοιώθουν οι άνθρωποι μισεροί και στιγματισμένοι επειδή κάποιος από την οικογένεια τους, πίστεψε σε κάποιες ιδέες και κάποτε πολέμησε γι αυτές

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ και να πλατειάσουν τα πάντα. Γιατί οι υπόλοιποι που ήθελαν ανάλογα πράγματα, τα κρατούσαν ζηλότυπα και σεχταριστικά για τους «καθαρόαιμους» ομοϊδεάτες τους και άθελά τους, αναπαρήγαγαν την ίδια ζωή

Και άλλοι πάλι αργότερα, σνόμπαραν τη λαϊκότητα… του λαού!

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ και να απευθυνθεί, όχι μόνο στους «χορτάτους», που είχαν στο σπίτι τους βιβλιοθήκη και είχαν μεγαλώσει με τις ιδέες, τη γνώση και τον πολιτισμό στο καθημερινό τραπέζι τους

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ για να μπορέσουν οι άνθρωποι, νέοι, άγουροι, γέροι, καλοί, κακοί, μορφωμένοι, αμόρφωτοι, γυναίκες, ωραίες, άσχημες, χοντρές, άντρες, κοντοί, ανάπηροι, άνεργοι, ομοφυλόφιλοι, ετεροφυλόφιλοι, επαρχιώτες, θρησκευόμενοι, άθεοι, εργαζόμενοι,

Δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί ή άρρωστοι, να σηκώσουν μια σημαία, μια ιδέα, να ετοιμάσουν μια συγκέντρωση, μια εκδήλωση, μια δραστηριότητα και να λένε εκεί μέσα στο μικρό χώρο της τοπικής οργάνωσης, «σύντροφε»

Εκεί, μέσα από χίλιες προκαταλήψεις, διαφορές και ελλείψεις, με χίλιες πισώπλατα μαχαιριές και αρχαίες παλιές επιφυλάξεις, να λένε ο ένας τον άλλο «σύντροφο»

Και να το εννοούν

Ναι ήταν ανάγκη να έρθει το ΠΑΣΟΚ

Ήταν μια ιστορική αναγκαιότητα, μαζί με όλα που έπρεπε να συντελεστούν και να ξεπεραστούν

Ήταν ανάγκη να μπορούν να μαζευτούν διακόσιες, τριακόσιες ή πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι στριμωχτά σε μια πλατεία και να δονείται το πάνω μέρος του σώματός τους και όχι το κάτω.

Αυτά ήταν Νίκες και Κατακτήσεις αδιαμφισβήτητες.

Τα κόμματα, αλλάζουν, περνάνε κρίσεις, ανανεώνονται, πέφτουν σε περισυλλογή, περνούν εποχές άνυδρες και στείρες, τιμωρούνται από τους ψηφοφόρους για τις διαφθορές και τις οικονομικά εγκλήματα στα οποία ενεπλάκησαν στελέχη τους, επανατοποθετούνται, αλλά δεν τα καταδικάζουν σε οριστικό θάνατο οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, που έγιναν «άνθρωποι» χάρη σε αυτά.

Πριν τα καταδικάσουν, να σκεφτεί κάθε ένας έκαστος, από εμάς, ποιος αλήθεια ήταν και πώς σκεφτόταν και τι ήθελε πριν από το ΠΑΣΟΚ και τι έφερε και ο ίδιος μέσα στο ΠΑΣΟΚ.

Να σκεφτεί ο καθένας μας, πόσες φορές «μαγείρεψε» τη φορολογική του δήλωση, πόσα χρόνια έπαιρνε επίδομα παιδιού, ενώ δεν το δικαιούταν, πόσες φορές πήρε χρήματα από ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ δεν τα δικαιούταν, και πόσο προσωπικά συνετέλεσε σε αυτό που καταδικάζει με την πύρινη ρομφαία στο χέρι.

Να σκεφτεί, τι δουλειά θα έκανε, αν δεν του άνοιγε το ΠΑΣΟΚ τις πλουραλιστικές δυνατότητες, τι θα έκανε ως καθηγητής στο σχολείο, αν δεν άνοιγε ο κόσμος,

ποιος θα ήταν, ανάλογα με τις συλλογικές και άδικες καταδίκες που είχε φορτωθεί στην πλάτη του, εξ αιτίας του ονόματός του, της καταγωγής του, του πατέρα του ,του θείου του, των μορφωτικών του ελλειμμάτων, της οποιασδήποτε μειονεξίας του και των συμπλεγμάτων κατωτερότητας που είχε και τον καθόριζαν λόγω των διαφόρων αποκλεισμών του και ανισοτήτων που τον συνόδευαν εκ γενετής.

Να σκεφτεί ο καθένας μας, πριν μετρήσει τις γυροβολιές του κάθε υπουργού και τις βλακείες που εκτόξευσε κατά καιρούς και πριν καταδικάσει γι αυτές σαν πύρινος άγγελος με τη ρομφαία στο χέρι, πόσο επωφελήθηκε στρεβλά, από τις χίλιες αλλαγές και δυνατότητες που ανοίχτηκαν, ενώ δεν έπρεπε.

Το ΠΑΣΟΚ αυτά που πρόσφερε στην Ελλάδα, δεν είναι πάντα μετρήσιμα και δεν καταγράφονται σε πίττες, σε διαγράμματα και σε ποσοστά.

Έχουν να κάνουν με μεγέθη και έννοιες που δεν καταγράφονται,

εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες των ανθρώπων βρίσκονται σε επαφή με τον παλμό της ζωής και την ψυχή μας.

Και ναι, ναι , ναι , ο κόσμος έχει αλλάξει. Παγκοσμίως. Η διαφθορά, η μικροκομπίνα και η μεγαλοκομπίνα δεν χωράει στις σύγχρονες κοινωνίες που θέλουν και απαιτείται, να συνυπάρχουν με τις υπόλοιπες του πλανήτη.

Και ναι, πρέπει να υπάρχουν σαφείς κόκκινες γραμμές τις οποίες δεν πρέπει να περνάει κανείς. Άνθρωπος, πολίτης, φορέας, δημόσιος λειτουργός, πολιτικός. Και ναι πρέπει να υπάρχουν νόμοι και να τηρούνται με αυστηρότητα και ταχύτητα και ναι πρέπει να οικοδομηθεί και να λειτουργεί μια χώρα όχι μόνο με εκδημοκρατισμό αλλά και με ακεραιότητα, με έντιμη και καθαρή διαχείριση και διαβίωση, με ήθος,

τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους πολίτες.

Υ.Γ

1. Αυτά τα λίγα από τον απλό λαό, όχι από τον ιστορικό, όχι τον πολιτικό επιστήμονα, όχι τον κοινωνιολόγο, όχι τον αναλυτή.

2. Αυτά, γιατί δεν είναι δίκαιο να απολογούμαστε συνεχώς, να νοιώθουμε ένοχοι και να καθόμαστε στη γωνία σιωπηλοί, ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι όλα τα κόμματα και όλοι οι άνθρωποι έχουν και τη σκοτεινή πλευρά τους, δεν υπάρχουν κόμματα που απαρτίζονται από τάγματα αγίων και αυτό αποδεικνύεται διαχρονικά και πάντα.

3. Μπορείτε να βρίσετε ελεύθερα τώρα. Όλοι.

Όλοι οι αναμάρτητοι. Οι συνεπείς, οι καθαρόαιμοι σοσιαλιστές!, οι σνομπ ανέκαθεν αντιΠΑΣΟΚ, οι νοικοκυραίοι που έγιναν «σύντροφοι» και λόγω «της κατάστασης στο ΠΑΣΟΚ», έγιναν φιλελεύθεροι ή νέο φιλελεύθεροι, οι «σύντροφοι» που πήγαν στην «πρώτη φορά αριστερά»

Όλοι.

Όλοι όμως ξέρουν,

ξέρουν την αλήθεια,

χρειάζεται όμως και να την υπηρετήσουν.

Ο καθρέφτης

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή