Αγκάθια στο συνδικαλισμό

by Νίκος Τσούλιας

Cumberland Landscape – Christopher Wood, 1928

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Συνηθισμένες ήταν πάντα οι αιτιάσεις προς τον συνδικαλισμό. Υπήρχαν και υπάρχουν όντως προβλήματα στη λειτουργία του συνδικαλισμού, αλλά δεν είναι αυτής της έκτασης που του χρεώνουν. Και το πιο φοβερό είναι ότι δύσκολα γίνεται αναφορά στις πολύ θετικές και σημαντικές όψεις του συνδικαλισμού, όχι απλά και μόνο για τη προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων αλλά και για την ίδια την έννοια της δημοκρατίας. Αλλά επ’ αυτού σε άλλο άρθρο.

Σήμερα θα εστιάσω στα λεγόμενα αγκάθια στο συνδικαλισμό – για το χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης -, στα αγκάθια που προκύπτουν όχι από τις αδυναμίες των παρατάξεων και των συνδικαλιστών αλλά από την κακή νοοτροπία των εργαζομένων στη σχέση τους με το συνδικαλισμό.

Έχοντας σχεδόν όλη την επαγγελματική μου πορεία συνδέσει με οργανικά με τον συνδικαλισμό σε διάφορες θέσεις, κορυφαίες και μη, έχω αποκομίσει αρκετά στοιχεία κακής νοοτροπίας και υποκουλτούρας από συναδέλφους που θεσμικά εκπροσωπούσα και καλό είναι να τίθενται, γιατί τα όποια αρνητικά ζητήματα πρέπει να βγαίνουν στην επιφάνεια, να συζητούνται και να αντιμετωπίζονται.

Το πιο συνηθισμένο αγκάθι εκ μέρους των εργαζομένων είναι η υπέρμετρη προβολή του επιμέρους συμφέροντος. Σε ένα σύνολο περίπου 90.000 καθηγητών – για τις αρχές της δεκαετίας του 2000 – και σε έναν χώρο που υπάρχει έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον κυρίως λόγω των εισαγωγικών εξετάσεων πρωτίστως και του λυκείου δευτερευόντως, η υπερβολική εστίαση στο επιμέρους αίτημα – όταν αυτό διαμορφώνεται με ανορθολογικό τρόπο – δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και θα έλεγα ότι είναι μια τάση συντεχνιασμού μέσα στο ίδιο το συνδικάτο. Ας δούμε αυτή την αντίληψη μέσα από συγκεκριμένες περιπτώσεις, που αντιμετώπισα ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ.

Η αύξηση των ωρών του τάδε μαθήματος στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Γυμνασίου και του Λυκείου ήταν η πιο συνηθισμένη περίπτωση. Ενδεικτικά αναφέρω την έντονη απαίτηση της Ένωσης των συναδέλφων της Γαλλικής Φιλολογίας για αύξηση των ωρών διδασκαλίας της Γαλλικής γλώσσας στο Γυμνάσιο από 2 σε 3 ώρες. Ήμουνα πάντα αντίθετος σε επιμέρους κινήσεις και όταν αυτές μάλιστα δεν προέκυπταν από την ίδια την πραγματικότητα.

Έτσι, για κάθε αίτημα αύξησης των ωρών του άλφα μαθήματος πάντα πρότεινα τη συμμετοχή όλων των επιστημονικών ενώσεων σε διάλογο με την ευθύνη της ΟΛΜΕ για μια συνολική και ενιαία πρόταση κατανομής του σχολικού ωραρίου, με κριτήριο τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της εκπαίδευσης λαμβάνοντας υπόψη και τις γενικότερες τάσεις στην Ευρώπη και με στόχο την διαμόρφωση μιας πιο άρτιας από εκείνη που είχε ήδη η ΟΛΜΕ πρότασης των καθηγητών, που στη συνέχεια θα γινόταν και πρόταση διεκδίκησής της και υλοποίησής της από την πολιτεία. Όταν αντιπρότεινα μια τέτοια ορθολογική – κατά τη γνώμη μου – μεθοδολογία, δεν προχωρούσαν προς την έκφρασή της και εγκατέλειπαν την προσπάθεια.

Υπήρχε ένα διάστημα έντονη η απαίτηση για μισθολογική διαφοροποίηση μεταξύ των εκπαιδευτικών ανάλογα με την ειδικότητα. Το κύριο επιχείρημα που προβαλλόταν ήταν στην πιο συνηθισμένη εκδοχή του το εξής. Δεν μπορεί να αμείβεται με τον ίδιο μισθό ο φιλόλογος που διδάσκει στις «Κατευθύνσεις» με τον Γυμναστή που δεν έχει κανένα φόρτο εργασίας στο σπίτι του. Εδώ θέλαμε να ξεχνάμε ότι υπήρχαν επιπρόσθετες αμοιβές στους Φιλολόγους στη βαθμολόγηση των γραπτών των πανελλαδικών εξετάσεων σε σχέση με τους Γυμναστές – και εκεί γινόταν πάντα προσπάθεια για τη βελτίωση αυτών των επιμέρους αμοιβών. Αλλά μπορούσε ποτέ να γίνει τέτοια συζήτηση για μισθολογική διαφοροποίηση στο εσωτερικό των εκπαιδευτικών με βάση το μάθημα διδασκαλίας, με ποια κριτήρια θα γινόταν η αξιολόγηση της σπουδαιότητας και του φόρτου εργασίας και προπάντων που θα οδηγούσε μια τέτοια διαδικασία αν όχι σε οξύνσεις χωρίς κανένα έρεισμα;

Ετίθετο κατά περιόδους και τούτο το αίτημα / ερώτημα, πολύ μικρότερης απαιτητικότητας. Γιατί να ερχόμαστε τα καλοκαίρια σε βάρδιες για να ανοίγουν τα σχολεία και δεν εξυπηρετούνται οι ελάχιστοι πολίτες το Σεπτέμβριο; Ρωτούσες απλά και μόνο τα εξής. Είναι δυνατόν να θέλει ένας πολίτης ένα χαρτί από το σχολείο που του είναι αναγκαίο και να του λες έλα το Σεπτέμβριο; Θα μπορούσε η ΟΛΜΕ να βγει δημόσια και να απαιτήσει τέτοιο παράλογο αίτημα – το να μην πηγαίνουμε οι εκπαιδευτικοί μια φορά το καλοκαίρι στο σχολείο μας – χωρίς να συναντήσει την κοινωνική κατακραυγή;

Υπήρξε ακόμα πιο ακραίο αίτημα. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί που δίδασκαν στη Γερμανία απαιτούσαν να μην πληρώνουν το ποσό που αντιστοιχούσε για τις πινακίδες των αυτοκινήτων που αγόραζαν – σε αντίθεση με τους μετανάστες -, γιατί την ίδια ρύθμιση είχαν οι διπλωμάτες. Εδώ οι συνάδελφοι εκείνης της εποχής παραγνώριζαν το γεγονός ότι αμείβονταν με έναν επιπλέον σχεδόν μισθό και ότι το οικονομικό κίνητρο για τα σχολεία αυτά ήταν αρκετά δελεαστικό. Δηλαδή δεν κοιτούσαμε το γενικό μέτρο αλλά το ειδικό παραγνωρίζοντας μια πολύ απλή σκέψη, ότι το επιμέρους σχεδόν πάντα δημιουργεί προβλήματα άνισης μεταχείρισης.

Ανέφερα μερικά μόνο παραδείγματα για να καταδείξω τις πολλές δυσκολίες και τους παραλογισμούς που αντιμετώπιζε ο συνδικαλισμός και μάλιστα την παρακμιακή νοοτροπία που ισχυριζόταν ότι κάθε αίτημα της όποιας ομάδας συναδέλφων πρέπει η ΟΛΜΕ να το αγκαλιάζει…

Υ.Γ.

Βέβαια στις σημερινές δύσκολες εποχές τα παραπάνω φαντάζουν εκτός πραγματικότητας αλλά τα διδάγματα βγαίνουν για κάθε εποχή και καλό είναι να μας διδάσκουν… 

Πηγή: anthologio.wordpress.com

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχόλια

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή