Άμα έχεις φυλάξει πρόβατα…

by Νίκος Τσούλιας
Ο Ερύμανθος από μια “γωνιά”, την Αυγή Ηλείας

Τον συνάντησα στα ριζά του Ερύμανθου. Είχα πάρει το “δρόμο 111” που συνδέει την Πάτρα με την Τρίπολη, για να απολαύσω μια διαδρομή μοναδική σε φυσική ομορφιά. Το βουνό ήταν χιονισμένο μέχρι κάτω, κατάλευκο και επιβλητικό πάνω από το πράσινο χαλί του οροπεδίου της περιοχής. Η μαγεία, που τόσο εύκολα δωρίζει η φύση μ’ όλο της το μεγαλείο, μου είχε δημιουργήσει μια έκσταση πνεύματος, μια έκρηξη συναισθήματος, μια ευφορία ψυχής.

Μόλις τον είδα στην άκρη του δρόμου δεν το πολυσκέφτηκα. Σταμάτησα για το βουνό και γι’ αυτόν. Έπιασα κουβέντα μαζί του. Ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια ένα πράγμα για τους βοσκούς. Χρειάζονται την κουβέντα αλλά τα λόγια τους είναι μετρημένα και συχνά έχουν κάποια περίεργη απλότητα και σοφία. Με ρώτησε από πού είμαι, τίνος είμαι και τι δουλειά κάνω. Και αυτά τα περίμενα. Του μίλησα για το βουνό, για την ομορφιά του βουνού.

«Αφού σταμάτησες για να αγναντέψεις τις πλαγιές και τις κορυφές του Ερύμανθου, κάτι θα σε συνδέει με αυτόν». Είχε πέσει μέσα. Ο Ερύμανθος είναι το βουνό των παιδικών οριζόντων μου, της Ανατολής, και μένει στην ψυχή μου ως εικόνα – φυλαχτό. Του είπα όμως ότι εγώ έχω άλλη εικόνα για το βουνό, μακρινή και με άλλη μορφή. «Το καταλαβαίνω», μου είπε, «αλλά αν δυο άνθρωποι αγαπούν πολύ το ίδιο πράγμα, αγαπιούνται και μεταξύ τους και ας μη το ξέρουν».

Συνειδητοποίησα ότι είχα πετύχει έναν θησαυρό. «Και πώς είναι η ζωή συνέχεια με τα πρόβατα από τα μικρά σου χρόνια»;

«Άμα έχεις φυλάξει πρόβατα, είναι διαφορετικά τα πράγματα. Η ζωή εδώ είναι απλή. Δεν αλλάζουν πολλά πράγματα – τα ίδια και τα ίδια κάθε ημέρα. Μόνο όσα φορτώνει ο χρόνος αλλάζουν. Δεν καταλαβαίνεις και πολλά – πολλά όπως τα νογάτε εσείς οι σπουδαγμένοι. Δεν ζητάς το ένα και το άλλο και συνέχεια όλο και κάτι άλλο. Δεν θες και πολλά πράγματα. Η κυρά μου να ναι καλά. Νάχουμε και το φτωχικό φαί μας. Δεν θέλουμε ντυσίματα πολλά ίσα να μπορούμε να τα πλένουμε και να αλλάζουμε, μόνο μια καλή αλλαξιά κυριακάτικη θέλω. Τα παιδιά μας τα μεγαλώσαμε, έχουν σκορπίσει άλλα στην Αθήνα, άλλα στην Πάτρα, άλλα στη Γερμανία. Η όλη μου έγνοια είναι οι δικοί μου άνθρωποι και τα ζωντανά μου. Άμα μπορώ και περπατώ και βγάζω για βοσκή τα πρόβατά μου, είμαι ευτυχισμένος. Όταν είσαι γέννημα της φύσης, η ζωή είναι απλή. Το βραδάκι θα πας στο καφενείο, θα κεράσεις και θα κεραστείς, θα κουβεντιάσεις για τα νέα του χωριού άντε και καμιά είδηση από την τηλεόραση αλλά όχι πολλά πράγματα απ’ αυτή, γιατί δεν φαίνονται να έχουν και καμιά σχέση με τη δική μας ζωή.

Η ζωή μου είναι τα ζωντανά μου. Κάθε προβατίνα είναι σαν άνθρωπος, έχει το όνομά της και τη δική της συμπεριφορά. Τις ζημιάρες τις έχω στο νου μου πιο πολύ, γιατί αν βρουν ευκαιρία, θα σου πάνε στο ξένο χωράφι. Αυτές που κατεβάζουν πολύ γάλα και γεννάνε και διφόρια τις αγαπάω πιο πολύ. Τις προσέχω σα να είναι παιδιά μου. Άμα πάθει καμιά τίποτα, πέφτω σε στεναχώριες. Κουβεντιάζω μαζί τους και καταλαβαίνουν κι αυτές πότε είμαι θυμωμένος μαζί τους και πότε χαρούμενος. Άμα είσαι συνέχεια με τα ζώα, δεν καταλαβαίνεις και πολλά. Ίσως και να ξεκουταίνεις. Αλλά έτσι είμαστε μαθημένοι. Είμαστε ευχαριστημένοι, δόξα τω Θεό, μια χαρά είμαστε.

Α, ναι. Νοιάζομαι για τα δέντρα των χωραφιών μου και για τα δέντρα του δάσους, εκείνα που είναι αποκούμπι μου όταν βγάζω για βοσκή τα πρόβατά μου. Πόσες φορές δεν έχω γλιτώσει τις καταιγίδες από κείνες εκεί τις πεύκες που βλέπεις. Με τα δέντρα εδώ είσαι παρέα. Κάνουμε παρέα. Ας λένε ότι είναι άψυχα. Εγώ τα νιώθω ότι πάντα κάτι θέλουνε να σου πούνε. Αλλά ποιος να ξέρει να καταλαβαίνει τα ακούσματα των φύλλων και των κλαδιών του.

Καταλαβαίνω και του καιρού τα γυρίσματα. Ξέρω κάθε συννεφάκι και κάθε πνοή του ανέμου προς τα πού το πάει. Από τα χρώματα του ουρανού της δύσης και της ανατολής πολλά μπορείς να καταλάβεις. Μας τα έλεγαν οι παλιοί και τα βρίσκουμε όλα μπροστά μας τώρα. Έτσι είναι η ζωή, οι παραδόσεις. Εμείς δεν έχουμε βιβλία και έπρεπε να γρικάμε τις συμβουλές των παππούδων μας. Από γενιά σε γενιά που λένε πάνε τα πράγματα. Αλλά τώρα δεν έχω εγώ που να τα πω, δεν έχω κανένα εγγόνι εδώ. Πάει θα χαθεί η κληρονομιά του μυαλού μας, θα μείνει μόνο η κληρονομιά των χωραφιών και του φτωχικού μας σπιτιού. Γι’ αυτό στεναχωριέμαι».

«Και δεν φοβόσαστε που είσαστε μόνοι, δεν φοβάσαι το θάνατο»;

«Η κυρά μου νάναι καλά. Έχουμε ο ένας το άλλονε. Το θάνατο γιατί να τον φοβάμαι; Όλοι οι άνθρωποι – θέλουν δεν θέλουν – εκεί πάνε. Τι σκοτώνονται για να αποκτήσουν και το ένα και το άλλο; Και άμα ξαναζήσουμε, εγώ πρόβατα θέλω να φυλάω. Άμα έχεις φυλάξει πρόβατα, αυτά ονειρεύεσαι…».

PICT0017Ο Ερύμανθος από μια “γωνιά”, την Αυγή Ηλείας

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή