Ανδρέας Φουσκαρίνης: Συγγραφικές συνταγές και UFO

by ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Συγγραφικές συνταγές και UFO

Α΄
Η επίσκεψη, πριν από λίγο καιρό, για διαφημιστικούς βέβαια λόγους, του διάσημου, όσο και σπουδαίου, στο είδος του, πολυεκατομμυριούχου Ελβετού συγγραφέα Έρικ φον Νταίνικεν στη χώρα μας και η τεράστια εισπρακτική (και όχι μόνο) επιτυχία των βιβλίων αλλά και των κινηματογραφικών ταινιών, που γυρίστηκαν με βάση αυτά, σε ολόκληρο τον κόσμο, έφεραν και πάλι στην επικαιρότητα το πολυσυζητημένο ζήτημα των Α.Τ.Ι.Α. (αγγλιστί ή καλύτερα αμερικανιστί UFO) και των συχνών επισκέψεων στον πλανήτη μας, όπως λέγεται και υποστηρίζεται δεόντως από διάφορους επιτήδειους μελετητές τέτοιων φαινομένων, όντων από άλλους πλανήτες.

Συγχρόνως κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών το πώς ένας έξυπνος καθ’ όλα συγγραφέας, χρησιμοποιώντας με επιτυχία τέτοια στοιχεία, γεγονότα ή σκέψεις στα βιβλία του, μπορεί να γεμίσει παράλληλα με τόνους χρημάτων τις άδειες τσέπες του και να καταστήσει το επάγγελμα του συγγραφέα έργων επιστημονικής φαντασίας εξόχως επικερδές. Αυτό το πρόβλημα προτίθεμαι να αναλύσω και να σχολιάσω στο παρόν κείμενο, με όση σοβαρότητα υποστηρίζεται από έγκυρες πηγές ότι μου απομένει ακόμη.

Περισσότερες από σαράντα χιλιάδες μαρτυρίες και καταθέσεις, που προέρχονται από εκατό και βάλε χώρες, από το 1950 και δώθε, μιλάνε ρητά και χωρίς περιστροφές για ιπτάμενα αντικείμενα άγνωστης ταυτότητας και προέλευσης, τη μορφή των οποίων κανένας μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να περιγράψει με ακρίβεια και σαφήνεια, ούτε το σχήμα, το είδος και το μέγεθος του αντικειμένου, ή τα άτομα που τα κυβερνούν ή ακόμα και αν εμφανίστηκαν πραγματικά σε κάποιο σημείο του πλανήτη μας. Εννοώ με υπεύθυνο και αποδεικτικό τρόπο. Έτσι η φαντασία οργιάζει, όπως και στην περίπτωση των νεράιδων, των βρικολάκων και λοιπών όντων που κατοικούν μόνο στη φαντασία κάποιων ανθρώπων.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα των υποτιθέμενων μαρτύρων ο μεγαλύτερος αριθμός των αντικειμένων αυτών είναι κάποιο είδος ιπτάμενου δίσκου που, βέβαια, δεν είναι πάντοτε δίσκος, γιατί άλλοι τους περιγράφουν ως δέσμες φωτός, στρογγυλούς ή τετράγωνους, τρίγωνους ή πολύγωνους, κυλινδρικούς, πολυεπίπεδους ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Χιλιάδες βιβλία και άρθρα μεμονωμένα σε εφημερίδες και περιοδικά και των δύο ημισφαιρίων του πλανήτη μας είδαν το φως της δημοσιότητας και γνώρισαν μία εκπληκτική πλην απρόσμενη αναγνωσιμότητα και εκδοτική επιτυχία που γέμισε τις τσέπες των συγγραφέων τους με δόξα και πλούτο. Οι αναγνώστες, περίεργοι όπως πάντα, ρίχτηκαν μετά μανίας στην ανάγνωση τέτοιων κειμένων, πλουτίζοντας έτσι τους συντάκτες ή τους εκδότες τους.

Η φαντασία των συγγραφέων και των αρθρογράφων αυτού του είδους οργιάζει, κυριολεκτικά, περιγράφοντας άγνωστης προέλευσης και μορφής όντα και εξιστορώντας την υποτιθέμενη δράση τους. Το ίδιο παθαίνει βέβαια και η φαντασία του αναγνώστη που εύκολα εξοκείλει στο άγνωστο και το μη αληθοφανές. Λοιμοί, λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, επιδρομές αλλοφύλων και όντων από άλλους πλανήτες, παλιότερα κοντινούς, σήμερα όμως μακρινούς και πολλές φορές απροσδιόριστους, καταστροφικές πυρκαγιές, εμπρησμοί, πόλεμοι, κοσμικές ή άλλου είδους καταιγίδες, κάθε υπαρκτό ή και ανύπαρκτο καιρικό φαινόμενο αποτελούν τη συνηθισμένη θεματογραφία των κειμένων αυτών, δημιουργώντας έτσι ένα άλλο είδος παραλογοτεχνίας που εκμεταλλεύεται, με επιτηδειότητα και επιτυχία, όπως τα περισσότερα άλλωστε παραλογοτεχνικά είδη, τους αδιόρατους και άδηλους φόβους που βασανίζουν καθημερινά την αδύναμη ψυχή των ανθρώπων.

Τέρατα πράσινα, κόκκινα, μαύρα, κίτρινα, μπλε και κάθε άλλου είδους απόχρωσης περιγράφονται με ρεαλισμό και αληθοφάνεια να ρίχνονται με καταστροφική μανία και απίστευτη και αδικαιολόγητη σκληρότητα και αγριάδα, με κάθε είδους όπλου, εναντίον αδύναμων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων, σε μία ατελέσφορη προσπάθεια να εξαφανίσουν το ανθρώπινο γένος και να πάρουν αυτά τη θέση τους στον πλανήτη ή να κυριαρχήσουν σε αυτόν. Όμως, κατά θεία και ανθρώπινη συγκυρία, πάντοτε γλυτώνουν οι άνθρωποι, την τελευταία πάντα στιγμή και σώζεται έτσι το ανθρώπινο γένος για μία ακόμη φορά, από τον αφανισμό και την ολοσχερή καταστροφή του πλανήτη.

Απίθανα και απίστευτα όπλα, πολλά από τα οποία σήμερα αποτελούν πλέον πραγματικότητα, σκοτώνουν με τον πλέον απίστευτο τρόπο κάθε μορφή επίγειας, υπόγειας ή επουράνιας ζωής, κάθε τι που κινείται ή πετάει ή έρπει, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων, εκτός βέβαια από τους βασικούς ήρωες κάθε τέτοιου αφηγήματος, που έχουν αναλάβει εργολαβικά τη σωτηρία του κόσμου, νιώθουν αδύναμοι, αδυνατούν να αναλάβουν οποιανδήποτε πρωτοβουλία, να αντιδράσουν με οποιονδήποτε τρόπο στην επερχόμενη καταστροφή και παρακολουθούν, άβουλοι και μοιραίοι, την εξέλιξη των απίστευτων γεγονότων που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια τους.

Οι Δράκουλες, τα φαντάσματα, οι Φρανκεστάιν και όλα τα παραδοσιακά τέρατα κάθε λογής ανήκουν πια στο παρελθόν. Κανείς δεν γράφει πια γι’ αυτά, εκτός κι αν τα δείξουν να έχουν πάθει κάποια μετάλλαξη από κάποια υπερκόσμια παρέμβαση. Αν θέλει κάποιος σήμερα να γίνει σπουδαίος συγγραφέας και να αποκτήσουν τα έργα του μεγάλη κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα, συνεπώς και ο ίδιος να έχει τις τσέπες του πάντοτε γεμάτες, δεν έχει παρά να εκμοντερνίσει την ξεπερασμένη από τα πράγματα παραδοσιακή τερατολογία με μέσα επιστημονικοφανή και να υιοθετήσει την αγγλική γλώσσα, γιατί μόνο αυτήν καταλαβαίνουν σήμερα όλοι.

Στη θέση π.χ. του τρομερού σε άλλες εποχές βρικόλακα των Καρπαθίων δεν έχει παρά να τοποθετήσει κάποιο άλλο τερατόμορφο ον που, ξεκινώντας από κάποιο μακρινό πλανήτη κάποιου άλλου ηλιακού συστήματος, αφού το δικό μας θεωρείται ήδη γνωστό στις λεπτομέρειές του, για λόγους που κανείς μας δεν κατανοεί, το οποίο ον, γελώντας σαρκαστικά και απαίσια, χωρίς καμία πραγματική σύσπαση του προσώπου του, αφού δεν έχει πρόσωπο, σκορπώντας γύρω του τον τρόμο, το βάλει, λέω, να σπέρνει ταυτόχρονα τον θάνατο και την καταστροφή.

Μπορεί να του προσδώσει, επίσης, και χωρίς καμία παρεξήγηση, οποιοδήποτε χρωματισμό επιθυμεί ο ίδιος, θα πρέπει να ξέρει όμως ότι στη μόδα είναι το κόκκινο και το πρασινωπό της αποσύνθεσης, να του βάλει μεγάλα αυτιά, σαν κεραίες, για να συλλαμβάνει εύκολα κάθε ήχο, από όπου κι αν προέρχεται, τεράστια, διαβολικά, κατά προτίμηση, μάτια, με έντονο το φαινόμενο της εξοφθαλμίας, για να μην του ξεφεύγει τίποτα από όσα γίνονται γύρω του και σχήμα ή ύψος ανάλογα με το μέγεθος της φαντασίας του. Γενικά όμως, πρέπει να γνωρίζει πως προτιμούνται τα πιθηκοειδή ή ανθρωποειδή, με ελάχιστα αναγνωρίσιμο από το αναγνωστικό κοινό σχήμα, διάφορα μηχανικά κατασκευάσματα ή μηχανικά όντα απροσδιόριστης πάντοτε μορφής. Δεν υπάρχουν πολλοί περιορισμοί εδώ, ακόμη και οι μηχανικοί βάτραχοι ή κουνούπια διαφόρων μεγεθών γίνονται εύκολα αποδεκτά από τους φιλέρευνους αναγνώστες. Εκείνο που κρίνεται αναγκαίο πάντα είναι το γεγονός να έχουν αυτά τα επιθετικά όντα πολλούς συνεργάτες και σκλάβους διαφόρων παράξενων μορφών από εξίσου άγνωστους και μακρινούς πλανήτες.

Η επιτυχία, στην περίπτωση αυτή, κρίνεται εκ προοιμίου εξασφαλισμένη και ο επίδοξος συγγραφέας δεν πρέπει να ανησυχεί γι’ αυτό καθόλου. Αν μάλιστα κατορθώσει να πλάσει όμορφους, ελκυστικούς και ρωμαλέους αυτόκλητους και αυτοδημιούργητους σωτήρες του πλανήτη, αρσενικούς και θηλυκούς, τότε η επιτυχία του θα είναι διπλή και θα είναι συνάμα υπαίτιος συγγραφικού πραξικοπήματος και άξιος για μίμηση από πολλούς εκκολαπτόμενους αστέρες του είδους.

Β΄

Η επιτυχία, λοιπόν, ενός συγγραφέα αυτού του είδους θα είναι ακόμη μεγαλύτερη και τα κέρδη τεράστια, αν κατορθώσει, με τις διάφορες δικτυώσεις που θα έχει δημιουργήσει στο μεταξύ να μετατρέψει το έργο του σε κινηματογραφικό σενάριο, μόνος του, για να μην μοιραστεί τα κέρδη, ώστε να γυριστεί σύντομα σε φιλμ από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές βιομηχανίες της Ευρώπης και της Αμερικής. Τότε θα αναγκαστεί, είτε το θέλει είτε όχι, να παραγγείλει σε εξειδικευμένους ράφες καινούρια πανταλόνια, με τσέπες μεγάλες, όπως τα ράσα των παπάδων,προκειμένου να χωρέσουν εκεί όλα όσα ενδεχομένως θα αποκομίσει. Η διαστημική και η άλλη βία, άλλωστε, είναι η σημαντικότερη πνευματική τροφή του σημερινού αμερικανού αναγνώστη ή θεατή και την πληρώνει όσο-όσο.

Το παρελθόν, παράλληλα, παρ’ ότι ξεπερασμένο στο μεγαλύτερο μέρος του, μπορεί να δώσει αξιοθαύμαστες εμπνεύσεις σε έναν άκρως ευφάνταστο συγγραφέα, ώστε να δημιουργήσει από αυτό κάτι σπουδαίο και σημαντικό. Ο Φρανκεστάιν π.χ. μπορεί να μεταμορφωθεί εύκολα σε κάποιο άλλο, πιο μοντέρνο και πιο δυνατό, δημιούργημα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Μπορούν να αναστηθούν ακόμη, για το καλό της αφήγησης, και να ανασυρθούν από τη λάσπη της παλαιοντολογίας, όπου βρίσκονται, κάποια τέρατα ή ξεχασμένα είδη του ζωικού βασιλείου, όπως δεινόσαυροι, βροντόσαυροι κ.λπ. ή δημιουργήματα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και τεχνολογίας, όπως ο χάλκινος γίγαντας της Κρήτης, ο Τάλως ή μυθικοί ήρωες, όπως ο Περσέας και θεοί, όπως ο Δίας με νέα πιο εκσυγχρονισμένη μορφή. Κάποιες προσπάθειες που έγιναν μέχρι τώρα απέδωσαν τα περισσότερα, άλλες όχι.

Έτσι, μπορώ να πω, με σχετική βέβαια σιγουριά, πως η επιτυχία ενός έργου δεν είναι πάντα και από πριν απόλυτα εξασφαλισμένη. Με σπαραγμό ψυχής τη βλέπουν κάποιοι κάποτε, που έχουν επενδύσει πολλά στην προσδοκία της, να μην έρχεται ποτέ και τα κέρδη να είναι ανύπαρκτα. Στην περίπτωση αυτή το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι να προσθέσουν στην ψυχοσύνθεση των ηρώων λίγο συναίσθημα παραπάνω. Τότε ο φόβος και το κλάμα του θεατή ή του αναγνώστη θα φέρει σύντομα τα επιθυμητά κέρδη. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους όλοι οι φερέλπιδες συγγραφείς και σκηνοθέτες που σκέπτονται να ακολουθήσουν κατά γράμμα αυτή τη συνταγή.

Μέσα σε όλα αυτά όμως ενεδρεύει πάντα κι ένας μεγάλος κίνδυνος, το δημοσιευμένο έργο να γίνει αντικείμενο επισταμένης έρευνας της Υπηρεσίας μη εξακριβωμένων Ιπτάμενων Αντικειμένων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και άλλων κρατών που ασχολούνται σταθερά με το θέμα αυτό και ο συγγραφέας του να υποστεί πολλές και άσκοπες ταλαιπωρίες στα διάφορα εξειδικευμένα γραφεία και θα πρέπει να αποδείξει πως όλα όσα γράφει δεν είναι παρά αποκυήματα της ταραγμένης φαντασίας του με στόχο τον εύκολο βιοπορισμό του.

Στις υπηρεσίες αυτού του είδους στρατολογούνται συνεχώς νουνεχείς επιστήμονες από όλα τα σημεία του πλανήτη, που σκύβουν πάντα το κεφάλι, με λαχτάρα και ανήκουστο επιστημονικό πάθος, στο περιεχόμενο αυτών των βιβλίων και πασχίζουν να διερευνήσουν τις όποιες αληθοφανείς καταστάσεις δημιουργεί η φαντασία κάθε ταραγμένου εγκεφάλου, γιατί ποιος σοβαρός επιστήμονας, αναζητητής της αλήθειας των πραγμάτων, είναι δυνατόν να πιστέψει πως εν προκειμένω λειτούργησε μονάχα η φαντασία του συγγραφέα, με λογικοφανή βέβαια τρόπο, και όχι η επιστημονική γνώση και λογική.

Όποιος λοιπόν διαθέτει γερό συγγραφικό κάλαμο και αντέξει να διαβάσει τούτες τις γραμμές ας τρέξει αμέσως να πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά (φαντάζομαι πως δεν θα είναι καραφλή) για να μην του ξεφύγει ποτέ και ας ριχτεί στο έργο, τη συγγραφή δηλαδή ενός μυθιστορήματος αυτού του είδους. Πιστεύω πως, αφού η συνταγή είναι πλέον γνωστή, μπορεί να το κάνει ο καθένας και να επιτύχει εκεί που άλλοι απέτυχαν οικτρά.

Ήμουνα έτοιμος να ολοκληρώσω αυτό το κείμενο σε αυτό εδώ το σημείο, όταν ο μικρός μου γιος ήρθε στο γραφείο μου και απαίτησε να διακόψω αμέσως την εργασία μου και να ακούσω, θέλοντας και μη, ένα παλιό ποίημα του σατιρικού ποιητή του 19ου αιώνα Παναγιώτη Πανά που δεν μπορούσε να το κατανοήσει πλήρως. Ενοχλήθηκα βέβαια, αλλά, όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, υπέκυψα αμέσως στη βούληση του μοναχογιού μου.

Το ποίημα είχε τον τίτλο «Ποιητική Συνταγή» και ο δημιουργός του, ερευνώντας με περισσή επιστημονική αμετροέπεια τη μεγάλη επιτυχία του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη στον αιώνα που ζούσαν και οι δύο, ανακαλύπτει στο τέλος την ποιητική συνταγή που χρησιμοποίησε ο ποιητής για να συνθέσει τα σπουδαία του έργα και την συστήνει ανενδοίαστα στους επίδοξους νεαρούς ποιητές για να έχουν, αυτοί τουλάχιστον, μια και ο ίδιος δεν το κατόρθωσε ποτέ, ανάλογη επιτυχία στον χώρο της ποίησης. Ανασκολοπίζοντας, λοιπόν, ο Πανάς το φανταχτερό κορμί της ποίησης του Βαλαωρίτη και κομματιάζοντάς το σαν πραγματικός χειρούργος, κατορθώνει να βρει τελικά τα στοιχεία της υπό εξέταση ποίησης καθώς και τις ακριβείς ποσότητες που απαιτούνται από το καθένα. Γράφει σχετικά:

Πάρε δυο σύγνεφα, μια λίτρ’ αγέρα,
δροσιάς δυο γράνα και μια φλογέρα,
τρεις τόνους Πίνδο, τέσσαρους χιόνι,
μια λίτρ’ ανάσαση και ένα αηδόνι,
δεμάτια τέσσερα δάφνες, μυρτούλες,
ράσα, ξεσκλίδια, γύφτους, αυγούλες,
πέντ’ έξι σήμαντρα, γκλαν γκλαν καμπόσα,
χιλιάδες κύματα, Όλυμπο και Όσσα,
κρεβάτια, γαίματα, σάπια κουφάρια,
αστροπελέκια, σκύλους και ψάρια…

(Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να σας πω ότι στο κείμενο του Πανά, όπου και αυτό το απόσπασμα που δημοσιεύω εδώ, υπάρχει κόμμα, εκεί υπάρχει άνω τελεία, αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πού ακριβώς βρίσκεται στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου αυτή. Αν κάποιος ξέρει, ας με καθοδηγήσει, για να κάνω και την αναγκαία διόρθωση. Θα του είμαι υποχρεωμένος).

Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος ο Παναγιώτης Πανάς και ακολουθώντας πιστά τη μακραίωνη παράδοση της σατιρικής ποίησης, ελληνικής και παγκόσμιας, που ξεκινάει από τον Αριστοφάνη, που διακωμωδεί την ποίηση του Ευριπίδη στους περίφημους «Βατράχους» του ή τη φιλοσοφία του Σωκράτη στις «Νεφέλες», αναφέρει αναλυτικά ένα ένα τα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζουν καλά και σε βάθος οι επίδοξοι ποιητές της εποχής του προκειμένου να αποκτήσουν δόξα, τιμή, χρήμα και, ίσως, και το βουλευτικό αξίωμα, όπως έγινε με την περίπτωση του Βαλαωρίτη. Έτσι, ένα επιτυχημένο ποίημα, μας λέει, πρέπει να περιλαμβάνει ακόμη ένα ξεφτέρι,, δύο πήχες ράμμα, κάμποσα δάκρυα, λαψάνες, λαπατα και καυκαλίδες απροσδιόριστης προς το παρόν ποσότητας και επί πλέον περικοκλάδες, σκουλήκια, βροντές, βοριάδες, ρόδα, φύκια (που θα τα πάρει, φαντάζομαι, ο αναγνώστης για μεταξωτές κορδέλες), αϊτό, δέκα φλοκάτες, μια νυχτερίδα, μία χελώνα, βλαστήμιες άπειρες, ένα βρικόλακα, σάβανα, έναν Αλήπασα και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός. Και ύστερα;

Σε μια θεόκτιστη ρίξ’ τα παδέλα…
Πέσε τ’ ανάσκελα και πίθωσέ τα…
Φύσησε, φύσησε στα σωθικά σου
καμίνι άναψε μες στην καρδιά σου.
Άσ’ την παδέλα να πάρει βράση,
μονάχα πρόσεχε να μη σου σπάσει.
Ας πάρει μπούρμπουλα μονάχα τρία
και είναι έτοιμο μ’ επιτυχία
γιαχνί αθάνατο ποιητικό…

Το ποίημα, λοιπόν, είναι έτοιμο και μπορείς να το κενώσεις αμέσως στο πιάτο σου και να το φας, αφού κρυώσει λίγο, για να μην καείς. Αν θες καλείς και τους αναγνώστες σου, να τους κάνεις το τραπέζι. Αν είναι τόσο βλαμμένοι, όσο κι εσύ, τότε θα τρέξουν όλοι να το γευτούν.

Πολλές, όπως φαίνεται, οι συγγραφικές συνταγές που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επίδοξοι συγγραφείς, προκειμένου να επιτύχουν αυτό που επιθυμούν, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Όποιος θέλει και άλλες συνταγές δεν έχει παρά να εντρυφήσει σε μουχλιασμένες βιβλιοθήκες και σκοτεινά εργαστήρια για να εντρυφήσει σε σχετικά έργα μεγάλων τεχνιτών. Πιστεύω ακράδαντα πως θα βρει, οπωσδήποτε, αυτό που ταιριάζει καλύτερα στο χαρακτήρα του και την ποιητική ή συγγραφική του ιδιοφυία.

  • Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα Πρωινή Πύργου, Τρίτη 17 και Σάβ. 21 Μαρτίου 1998
The following two tabs change content below.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Ο Ανδρέας Φουσκαρίνης σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε για 36 έτη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Πρελούντιο» (1980), «Συμπληγάδες Πέτρες και άλλα συναφή» (1982), «Περικαλλείς διηγήσεις Χριστοφόρου του Πατζινακίτου» (1983). Επίσης, την «Ανθολογία Ηλείων Λογοτεχνών», 1981 με τη συνεργασία των: Γιώργου Γώτη και Διονύση Κράγκαρη, τη μελέτη : «Η ανολοκλήρωτη κοινωνία του Μεσοπολέμου στο βιβλίο του Δημήτρη Χατζή: Το Τέλος της Μικρής μας Πόλης» (1990), την ποιητική συλλογή «Φρυκτωρίες» (2010) και τον τόμο «Άνθη της Εσπερίας» (1994) που περιλαμβάνει μεταφράσεις ποιημάτων των Έλιοτ, Πάουντ, Πρεβέ, Απολλιναίρ, Πλαθ, Λήβι, Αρχίλοχου του Πάριου και άλλων. Έχει συνεργαστεί στην έκδοση των περιοδικών: «Ανδρέας Καρκαβίτσας» και «Διάλογος» της Μορφωτικής Ένωσης Λεχαινών, «Εκ Παραδρομής» της Πολιτιστικής Εταιρίας «Φράγμα» και «Δροσελή» της Κίνησης των Πολιτών για την Οικολογία και το Περιβάλλον των Λεχαινών

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή