Αντιπαροχών και σκιών… εγκώμιον

by Times Newsroom 1

Φωτογραφία: Νατάσα Χριστοπούλου

  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Και τι να κεράσω δηλαδή, να βάλω στο δίσκο φοντάν, να τον φέρω μπροστά στην οθόνη και να πω στον καθένα ξεχωριστά ” ορίστε”, κι εκείνη να μένει κλειστή, και να κοιτάω από πίσω,, όπως κάνει ο γάτος μου όταν του δείχνω γατικά καρτούν και απλώνει χέρι και ψάχει να δει πού είναι αυτα τα τελώνια που ζάλουν μπροστά του, και τα ψάχνει από την πίσω μεριά της εικόνας κι εκείνη η πίσω εικόνα να είναι έρημη και σκότεινη που λεν εδώ χαμ. Εγώ πάντως θα κεράσω ένα φοντάν, με αφορμή τη βιλάρα και πισινάρα του Ιγκλέσιας, τη δανεικιά, της τραπέζης δηλαδή μέχρι να ξοφληθεί – για τριάντα χρόνια-, διότι ό,τι πάρεις με δανεικά αν δεν ξεπληρώσεις δεν είναι δικό σου, εκτός κι αν έρθει κανένας στρατηγός και χαρίσει δάνεια, όπως έκανε εκείνος ο συνταγματάρχης, Θεός σχωρέσ΄τον για τα κρίματά του, να δω ποιος θα συγχωρέσει κι εμάς που δεν περίσσεψε δεκάρα να χαρίσουμε σε δανεισθέντες… Ενα κείμενο που είχα γράψει πριν μερικά χρόνια είχε θέμα τα …οσπίτιά μας. Ορίστε, λοιπόν, στην υγειά μας…

Αντιπαροχών και σκιών …εγκώμιον

Πότε άρχισε να φαντάζει προκλητικό το σχέδιο του τρίπατου σπιτιού δεν γνωρίζω… Νομίζω όμως ότι εγώ την πάτησα από την Τρίτη Γυμνασίου, όταν στο πρόγραμμα του σχολείου μπήκε το μάθημα της Οικιακής Οικονομίας. Μας το δίδασκε η κ. Ντινοπούλου, μητέρα του γνωστού Αργύρη Ντινόπουλου, απόφοιτος της Χαροκοπείου Σχολής Οικοκυρικής. Μάς έκανε και μαθήματα διακόσμησης σπιτιού. Στα περιοδικά που έφερνε στο μάθημα είδα σπίτια χλιδάτα, σε όροφο πάντα, με κλαρωτές κουρτίνες, μπρεζέρες και καναπέδες σαλονιών, που θύμιζαν κάτι από το παλάτια… Στο τετράδιο Οικοκυρικών κολλούσαμε φωτογραφίες που βρίσκαμε σε περιοδικά, με τέτοια σπίτια…

Ένα απ΄όλα, το καθιστικό του δωμάτιο, έγινε το απωθημένο μου!!! Ολόφωτο με μεγάλα παράθυρα, μοκέτες και σαλόνι, καθρέπτες και άλλα παρόμοια… Επηρεασμένη άρχισα να ζητώ από τον Παντελή να κτίσουμε την ταράτσα. «Δεν έχουμε λεφτά τώρα»-μου έλεγε- «πρώτα να σπουδάσετε και μετά κτίστε και πολυκατοικία!!!» Εγώ πείσμωνα, κάποιες φορές έκλαιγα κιόλας εκείνος όμως ήταν σταθερός… Μόνο η μαμά μου έλεγε: «Δεν σ’ αρέσει το σπίτι μας Λενάκι; Τι έχει; Και τρία δωμάτια και κουζίνα, και χολ!!!» Αμ, δε! Κουρτίνα σαν κι εκείνη της φωτογραφίας των Οικοκυρικών δεν είχε!!! Και έδωκε ο Θεός και βρήκαμε παρόμοια κουρτίνα λίγα χρόνια μετά, σε ένα δέμα που μας έστειλε από την Αμερική η θεία. Μπλε ελεκτρίκ κλαρωτό με σχέδια πορτοκαλί και κόκκινα. Η μαμά την έραψε και την έβαλε στο καλό δωμάτιο!!!

Ύστερα φύγαμε από την πόλη για σπουδές. Η κουρτίνα ξεθώριασε από τον ήλιο και τα πλυσίματα κι έγινε η μισή ξεσκονόπανα κι η άλλη δυο ωραίες μπροστοποδιές! Στη θέση της κρεμάστηκε μια λαχούρ βαριά, που άντεξε όσο το σπιτάκι επιβίωνε στις επιθέσεις της αντιπαροχής… Το δώσαμε κι εμείς τελικά το 1999 και πήραμε διαμερίσματα πανωπροίκι. Η μαμά πάντως πρόλαβε και έβαλε κάποιες από τις παλιές κουρτίνες στις μπαλκονόπορτες, διότι το διαμέρισμα ένα μόνο παράθυρο έχει στην κουζίνα, και έτερον ουδέν… «Κοίτα να δεις», έλεγε και ξανάλεγε, «τόσο σπίτι μεγάλο και δυο μπαλκονόπορτες μονάχα, ενώ το μικρό μας είχε πέντε πορτοπαράθυρα, μια τζαμαρία, χώρια τα παραθυράκια στην αποθήκη και στο καμπινέ!».

Το 2000 όταν ανέβηκα στην Αλεξανδρούπολη για να απολαύσω το νέο σπίτι, η μαμά άνοιξε το μπαούλο και έβγαλε όλες τις κουρτίνες του παλιού σπιτιού που τις είχε φυλάξει… «Πάρε όποια θέλεις» είπε, «εγώ τώρα πια άλλη κουρτίνα δεν θα χρειαστώ»… Κι εγώ διάλεξα την πρώτη πρώτη που θυμάμαι από 5-6 χρονών στο καλό δωμάτιο του μικρού σπιτιού. Την ξεδίπλωσα και τη μύρισα… Μικρή, μικρούλα και ταλαιπωρημένη, υποδηλώνουσα και τα χρόνια που πέρασαν αλλά και το μέγεθος των σπιτιών που ζήσαμε… Μικρή, κουρτινούλα σε εκείνο το μικρό παράθυρο που σε μένα φάνταζε τεράστιο!!! Την κρατώ ως κειμήλιο ριζών και βίου, ως ταυτότητα του ιδεολογήματος που με έσπειρε από ένα μικρό παράθυρο στα… υπερμεγέθη του παρόντος, που χρειάζονται ένα μισθό για ρόμαν, ντραπέ και κουρτίνα!!!

Έτσι ακριβώς όπως και η πορεία μας, από το 60 μέχρις εδώ, που τυλιχτήκαμε σε μια κόλλα χαρτί, αυτή της αντιπαροχής και της καθέτου δόμησης… Το δεύτερο περιτύλιγμα είχε να κάνει με τα δάνεια της επέκτασης, με τη μίσθωση πάρκινγκ, με το «δωμάτιο και κλιματιστικό» σε κάποιες περιπτώσεις με σάουνες και υδρομασάζ, για να μη βάλω κι άλλα. Το τρίτο, και το τέταρτο σελοφάν έχει κι άλλα τραύματα… κι άλλες στρώσεις… Πώς να ανασάνεις, λοιπόν, υπό το κράτος αυτής της πορείας, που έχει εντός της και ανάλογα περιτυλίγματα οικονομικού, πολιτισμικού, και… συναισθηματικού-βλέπε ψυχαναγκαστικού- τύπου…

Καήκαμε από τις κάθε είδους αντιπαροχές… Για όλα αυτά λοιπόν, προφανώς δεν ευθύνεται το μάθημα Οικιακής Οικονομίας. Φταίνε άλλα αντ΄άλλα, και πώς να βάλεις τάξη πια…

Φιλιά!

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή