Απάντηση στους 372 ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών για την συμφωνία των Πρεσπών

by ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ

Η ΔΩΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Διάβασα τις δύο δηλώσεις υποστήριξης των πανεπιστημιακών, των συγγραφέων, των ηθοποιών και άλλων καλλιτεχνών για την Συμφωνία των Πρεσπών. 158 συν 254 ονόματα και υπογραφές γνωστών μας ή λιγότερο γνωστών ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού. Οι καλλιτέχνες, ήσαν πάντα μέσα στην ροή του χρόνου της ιστορίας μια χώρας, το πλέον πρωτοπόρο κομμάτι ενός λαού ενός έθνους. Ήσαν κατά κάποιον τρόπο οι «καθοδηγητές» του.

Ας μην μας φοβίζει η λέξη, αν σκεφτούμε τόσο στον ευρωπαϊκό χώρο όσο και στον ελλαδικό τον ρόλο που διαδραμάτισαν οι συγγραφείς, πχ. στην Γαλλία ο Βίκτωρ Ουγκώ, στην Γερμανία ο Γκαίτε, στην Αγγλία ο Σαίξπηρ, στην Ιταλία ο Δάντης και ούτω κάθε εξής. Αλλά και στην πατρίδα μας, πνευματικοί ταγοί όπως υπήρξε ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος, η φωνή και το έργο του Άγγελου Σικελιανού, του Κωστή Παλαμά, του Γιώργου Σεφέρη, της Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη, του Κώστα Βάρναλη, του Νίκου Καζαντζάκη, του Οδυσσέα Ελύτη και πολλών άλλων ελλήνων δημιουργών.

Πηνελόπη Δέλτα

Για να μην αναφερθώ στις συγγραφικές περιπτώσεις της Πηνελόπης Δέλτα, του Ίωνος Δραγούμη, του Περικλή Γιαννόπουλου, τριών εμβληματικών μορφών της εποχής τους, που, συνέβαλαν με την πολιτική τους παρουσία και δράση, το πνευματικό τους έργο, στην διατήρηση και τόνωση του εθνικού φρονήματος ημών των ελλήνων και ελληνίδων, και κράτησαν ζωντανό αυτό το «βαθιά φοβικό και οπισθοδρομικό αφήγημα»περί ελληνικής Μακεδονίας.

Περικλής Γιαννόπουλος – Ίων Δραγούμης

Ένα “οπισθοδρομικό αφήγημα” το οποίο στις μέρες μας με την ευκαιρία της ψήφισης από την ελληνική βουλή, ανέσυραν από τα «σκοτεινά ντουλάπια της ιστορίας». Οι λέξεις μέσα σε εισαγωγικά είναι από το κείμενο της πρώτης διακήρυξης που υπογράφουν οι 158 έλληνες του πολιτισμού υπέρ των κυβερνητικών θέσεων. Δεν αναφέρω άλλα γνωστά μας ονόματα παλαιότερων συγγραφέων και δημιουργών που υποστήριζαν την μη απόδοση του ονόματος στην γειτονική χώρα τις προηγούμενες δεκαετίες, μια και το «μένος» των υποστηρικτών της συμφωνίας, πολιτικών και καλλιτεχνών που αποδέχονται τις κυβερνητικές νυν επιλογές, και το βάρος των ερμηνευτικών κατηγοριών τους, έχει πέσει σε αυτά τα τρία ονόματα της ελληνικής γραμματείας.

Υπάρχουν όσοι διαβάζουν συστηματικά τα ελληνικά γράμματα, αρκετοί έλληνες συγγραφείς της γενιάς του 1930 και μεταγενέστερα, δημιουργοί παλαιότερων γενεών και τα έργα τους, καλλιτέχνες, που προέρχονται από τον γεωγραφικό χώρο της Βορείου Ελλάδος που κράτησαν αναμμένη την σπίθα της φιλοπατρίας, της ελληνικότητας και της μακεδονικότητας. Όπως και δημοσιογράφοι περιωπής και γνωστοί καλλιτέχνες, που ορθογράφησαν την πρώτη περίοδο που επανήλθε στην πολιτική και διπλωματική ελληνική επιφάνεια το εθνικό αυτό ζήτημα μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας του στρατάρχη Τίτο και την ομοσπονδοποίηση της περιοχής σε μικρά κρατίδια από τις ευρωπαϊκές και αμερικάνικες δημοκρατικές (;) δυνάμεις της εποχής.  

Δεν αναφέρω τα γνωστά μας αυτά ονόματα, για να μην θεωρηθώ και πάλι από τους καταξιωμένους συγγραφείς και καλλιτέχνες, έλληνες και ελληνίδες των γραμμάτων και των τεχνών, της τέχνης και του πολιτισμού, ως φασίστας, ξενοφοβικός, σκοταδιστής, ακραίος, πολεμοκάπηλος, οπισθοδρομικός, έλληνας του μίσους και της αντίδρασης, που αποδέχεται αυτήν την ιστορική καπηλεία της εθνικοφροσύνης και κατεβαίνει στα συλλαλητήρια-μαζί με αυτό το ετερόκλητο πλήθος- εναντίων της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως έρχεται προς ψήφιση. Με αυτόν τον βεβιασμένο τρόπο, τον κατακερματισμό της λαϊκής βούλησης, ατόμων οι οποίοι υποστηρίζουν την Συμφωνία που φέρνει στην Βουλή προς ψήφιση η σημερινή κυβέρνηση.

Η μειοψηφούσα κυβέρνηση (145 βουλευτές) με την ανοχή και σιωπηρή αποδοχή από τον νυν πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας, που εκλέχτηκε μόνο με τους ψήφους της σημερινής κοινοβουλευτικής επίπλαστης «πλειοψηφίας».     

Το εθνικό αυτό ζήτημα, το αφήσαμε εμείς οι Έλληνες και οι πολιτικές μας κυβερνήσεις να κακοφορμίσει ιστορικά και πολιτικά. Η ευθύνη δεν ανήκει στην σημερινή κυβέρνηση, ανήκει στις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις από την εποχή του μοιράσματος του Κόσμου  από τις νικητήριες δυνάμεις εναντίον του άξονα, σε δύο στρατόπεδα-το δυτικό και το ανατολικό μπλοκ.

Από τότε υπήρχε ένα νότιο τμήμα του γιουγκοσλαβικού εδάφους που ονομάζονταν «Μακεδονία». Χάρτες, βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά κυκλοφόρησαν για πάνω από 60 και χρόνια, που, προπαγάνδιζαν την εθνική ταυτότητα των κατοίκων των περιοχών αυτών που ήθελαν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες νέτα σκέτα. Κανένας πολιτικός ή πολιτειακός παράγοντας, κανένας κυβερνητικός αξιωματούχος, αλλά, και καμιά καλλιτεχνική και πνευματική ομάδα ελλήνων συγγραφέων και δημιουργών, δεν αντέδρασε-από όσο γνωρίζω-στην τεράστια και συνεχή προπαγάνδα των Σκοπιανών, που ήθελαν και υποστήριζαν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες.

Κλείναμε τα μάτια στο υπαρκτό πρόβλημα που κουφόβραζε, σφυρίζαμε αδιάφορα όταν οι γείτονες υποστήριζαν διεθνώς τις θέσεις τους, θέταμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί για να μην διαταράξουμε τις καλές σχέσεις γειτονίας που είχαμε με τους βόρειους γείτονές μας. Εξάλλου, είχαμε το Κυπριακό ζήτημα ανοιχτό, της Κατοχής Κυπριακού εδάφους από τα Τουρκικά στρατεύματα-που εμείς οι ίδιοι-για την ακρίβεια η στρατιωτική χούντα του δικτάτορα Ιωαννίδη της εποχής εκείνης-με την άφρονα πολιτική της δημιούργησε. Κάτι, που μάλλον μας έγινε μάθημα, ότι η Ιστορία και ο Πολιτισμός δεν είναι και τόσο ανταλλάξιμα «προϊόντα» στην σύγχρονη διεθνή οικονομική πραγματικότητα των Ευρωπαϊκών ημερών μας.

Καταλάβαμε μάλλον ότι οι ξένες κυρίαρχες οικονομικά και στρατιωτικά δυνάμεις, μας θεωρούν περισσότερο σαν ένα διαμετακομιστικό κέντρο-περιοχή διακίνησης των εμπορευμάτων τους προς ανατολή και δύση, βορά και νότο, και μια χώρα, που λόγω των κλιματολογικών της συνθηκών μπορούν να έρχονται να θαυμάσουν τα ωραία αρχαία ερείπια της κλασικής και βυζαντινής Ελλάδας. Επιδιώκοντας να «αναβιώσουν» τους αρχαίους ελληνικούς μύθους που το κίνημα του Ρομαντισμού και του Νεοκλασικισμού πριν δύο αιώνες αναβίωσε με αποτέλεσμα την άνθιση του Φιλελληνισμού στον Ευρωπαϊκό χώρο και την κατοπινή απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική αυτοκρατορία με την συμμετοχή και ξένων υπηκόων.

Η Ελλάδα, ήσαν περισσότερο μάλλον στα μάτια των ξένων, μια Ονειροφαντασία, παρά μια σύγχρονη σκληρή πολιτική πραγματικότητα. Από εδώ πηγάζει και η απογοήτευση πολλών φιλελλήνων ταξιδιωτών. Στην πλέον ευνοϊκή για εμάς τους Έλληνες οικονομική περίπτωση, παρήγορη ανάμνηση για τους ταξιδιώτες είναι ο ατίθασος τύπος του Ζορμπά, το ζεϊμπέκικο, το συρτάκι, η ρετσίνα, ο μουζάκας, το σουβλάκι, και άλλα εύγευστα εδέσματα της ελληνικής κουζίνας.

Η ένταξή μας στο ΝΑΤΟ και κατόπιν στην ΕΟΚ, μας προστάτεψε κατά κάποιον τρόπο πολιτικά και διπλωματικά, χωρίς να λυθεί το Κυπριακό. Θα μου πείτε εδώ δεν θέλησαν να λύσουν το Παλαιστινιακό, έστω και έτσι, διατηρήσαμε την εδαφική μας ακεραιότητα κακήν κακώς, μια και η Ελληνική επικράτεια από τον προηγούμενο αιώνα μεγάλωνε σταδιακά και με συχνές πολεμικές επιχειρήσεις. Σαν εδαφικό σύνολο είμαστε μάλλον και εμείς ένα νέο κράτος.

Από τα χρόνια που τα Δωδεκάνησα μας παραχωρήθηκαν από τους Ιταλούς. έκτοτε σταμάτησε η αλλαγή των συνόρων. Αναγνωρίστε ακόμα τον θρησκευτικό και εκκλησιαστικό διαχωρισμό της πατρίδας μας σε Νέες χώρες και παλιές. Τραγέλαφος. Ποιος έχει την πνευματική κυριαρχία, ο οικουμενικός πατριάρχης ή ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Ζητήματα, που όσο και αν φαίνονται ανώδυνα, έχουν την ιστορική τους σημασία και αξία μέσα στην εξελικτική πορεία του ελληνικού κράτους.

Και ας μην λησμονούμε ότι τα καρντάσια μας εξ ανατολών, δεν μας συγχώρεσαν ότι συμβάλαμε με την Επανάσταση του 1821 στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και ότι το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου και ο πανάρχαιος ιστορικός του πολιτισμός ανήκει γεωγραφικά σε εμάς. Και εξακολουθούν ακόμα να έχουν επεκτατικές διαθέσεις σε βάρος μας στην εξωτερική τους πολιτική. Ακολουθώντας μια σταθερή και διαρκή επεκτατική πολιτική σε διπλωματικό και πολιτικό διεθνές επίπεδο.

Βρείτε τα μεταξύ σας μας συμβουλεύουν οι σύμμαχοι της Νατοϊκής Συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να τους ενδιαφέρει ποιος ιστορικά έχει δίκιο και ποιος όχι. Γι’ αυτό ακόμα και τα αρχαία ελληνικά μνημεία στα μέρη της Ιωνίας και εν γένει της Μικράς Ασίας, στους ξένους επισκέπτες που επισκέπτονται την Τουρκία σαν τουρίστες, δεν αναφέρουν οι ξεναγοί τους ότι είναι ελληνικά μνημεία αλλά τουρκικά. Παρά το αυταπόδεικτο των ελληνικών επιγραφών.

Όσοι έχουν επισκεφτεί την γείτονα εξ ανατολών χώρα θα έχουν ακούσει και δει πως αποκαλούν και που χρεώνουν τα πολιτιστικά αυτά μνημεία, σε ποιόν λαό, τα καρντάσια μας της από εκεί πλευράς. Θέλω να πω με τα παραπάνω, ότι το ελληνικό πολιτικό και διπλωματικό μας βλέμμα ήταν και εξακολουθεί να είναι στραμμένο προς αυτό το πρόβλημα και εν μέρει στην γείτονα Αλβανία. Παραγνωρίζοντας συνήθως ότι ομού απαλλαχτήκαμε από τον Οθωμανικό ζυγό πριν δύο αιώνες. Κάτι, που μας έκανε να μην προνοήσουμε ώστε να βρούμε μια συμβιβαστική αν θέλετε λύση με τα ΣΚΟΠΙΑ.

Δεν δώσαμε την πρέπουσα σημασία και προσοχή στο πως εργάζονταν και δρούσε η άλλη πλευρά εδώ και δεκαετίες. Ο εκεί σοβινισμός και εθνικισμός ανδρώθηκε και έγινε αποδεκτός από την διεθνή κοινότητα, αναγνώρισης του ονόματος, και η όποια εθνική ελληνική φωνή το όποιο πατριωτικό ψέλλισμα από εμάς τους Έλληνες ή Μακεδόνες καταδικάζονταν εν ονόματι του πολιτικά ορθού και της μη διατάραξης των καλών σχέσεων με τους βόρειους γείτονες.

Παράλληλα, όμως, τις τελευταίες πολιτικές δεκαετίες δημοσιεύονταν άρθρα σε προοδευτικά έντυπα, βλέπε το παλαιό περιοδικό «Αντί», τον «Πολίτη», σε προοδευτικές εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» που μας μαστίγωναν για την εθνικιστική μας έξαρση, την πατριδοκαπηλική μας διάθεση, την άρνησή μας να δεχτούμε τα δικαιώματα των Μακεδόνων της άλλης πλευράς ή και αυτών που αυτοαποκαλούνται έτσι και κατοικούν στα βόρεια μέρη της χώρας μας.

Είχαμε μπει σε έναν φαύλο κύκλο. Ιστορικοί και δημοσιογράφοι, ιστοριοδίφες και διεθνολόγοι δημοσίευσαν άρθρα και εξέδιδαν βιβλία με αντίθετες μεταξύ τους απόψεις χωρίς να λαμβάνουν καθόλου μάλλον υπόψη τους, τους έλληνες και τις ιστορικές τους ευαισθησίες, και τις ανησυχίες και τα αισθήματα των ελλήνων Μακεδόνων.

Μανόλης Ανδρόνικος

Χωρίς να ακούν τις αρχαιολογικές ανακοινώσεις του κυρού καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου, δίχως να ρωτούν να μάθουν ποια είναι η γνώμη και πως αισθάνονται οι Έλληνες κάτοικοι της Μακεδονίας, όταν απέναντί τους, έχουν έναν λαό που αποτελείται από διάφορες εθνότητες αλλά, ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Των Δωριέων όπως θα δούμε παρακάτω με το κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη

Η αριστερά στην Ελλάδα δυστυχώς, λειτουργούσε πάντοτε μανιχαϊστικά. Από εδώ οι δικοί μας από εκεί οι άλλοι. Από την μία η φωτισμένη ελίτ και από την άλλη ο ακαθοδήγητος λαός. Από εδώ οι δικοί μας οι προοδευτικοί και δημοκράτες από εκεί οι εθνικιστές και οι ακροδεξιοί.

Η αριστερά στην χώρα μας, δεν προσπάθησε να κατανοήσει τα προβλήματα που υπήρχαν μέσα στις λαϊκές τάξεις. Κατανοούσε τον φανατισμό του ποδοσφαιρόφιλου έλληνα αλλά αρνιόταν τον πατριωτισμό του. Δέχονταν τις αλυτρωτικές διαθέσεις των άλλων λαών, αλλά δεν αποδέχονταν τον καλό αγώνα που έκαναν οι σύγχρονοι έλληνες για τα δικά τους δίκαια εθνικά ζητήματα.

Είχαν πάντα, οι αριστεροί, μια υπεροπτική τάση και έπαρση, ότι αυτή η ομάδα των ελλήνων γνωρίζουν τα πάντα, είναι οι εκλεκτοί της ιστορίας. Είναι οι σύγχρονοι διαφωτιστές (ξεχνώντας τι γράφει ο Αδαμάντιος Κοραής για την Μακεδονία) και ότι οφείλουμε οι υπόλοιποι χωρίς αρνήσεις και αντιρρήσεις να αποδεχόμαστε τα ιδεολογικά και ερμηνευτικά πολιτικά τους θέσφατα και ερμηνείες. Κάτι σαν το εκκλησιαστικό δόγμα. Ένας ιστορικός και πολιτικός μανιχαϊσμός, ένας παράδοξος και μονόπλευρος τρόπος ερμηνείας των κοινωνικών πραγμάτων και της ιστορίας και όποιον πάρει ο χάρος. Από την άλλη, το εθνικιστικό κομμάτι του λαού, και η μερίδα που το υποστήριζε, αναζητούσε τρόπους να απαλλαγεί από την διεθνιστική κηδεμονία της αριστεράς και των πρακτικών της. 


Χάνα Άρεντ

Να θυμηθούμε για άλλη μία φορά τον λόγο της πολιτικής φιλοσόφου Χάνα Άρεντ, ότι μπορεί ο Κάρολος Μάρξ να μιλούσε για διεθνισμό, αλλά οι ρώσοι κομμουνιστές και οι ανά την υφήλιο κομμουνιστές αγωνίζονταν για τα ιερά και τα όσια της πατρίδας τους.

Κάρολος Μαρξ

Αγωνίζονταν να διαφυλάξουν την εθνική τους ακεραιότητα και ταυτότητα, τα εδάφη τους. Αλλά και όσοι έχουν παρακολουθήσει στους ιερούς χώρους της Επιδαύρου, του Ηρωδείου, του Λυκαβηττού, της Ελευσίνας, του Κατράκειου ή του Βεάκειου θεάτρου τις αρχαίες μας τραγωδίες και τον λόγο των αρχαίων μας ποιητών, θα έχουν διαπιστώσει ότι εμείς οι Έλληνες, Αχαιοί, Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί και τα άλλα προελληνικά φύλλα αγωνιζόμασταν υπέρ Βωμών και Εστιών μέσα στην Ιστορία.

Ο Θουκυδίδης με τον ιστορικό του λόγο τι μας υπομνηματίζει μεταξύ άλλων, παρά την πάλη για την εδραίωση μιας δημοκρατίας και ενός πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης μέσα στα πλαίσια ενός Έθνους, μιας πατρίδας, μιας πόλης-κράτος. Αυτό είναι μια παράδοση προαιώνια των Ελλήνων.

Τα Δημοτικά μας Τραγούδια, η Βυζαντινή παράδοση, τι μας υπενθυμίζει, παρά τον ελληνικό πολιτισμό που συνέχισε και εξέλιξε μια χιλιόχρονη αυτοκρατορία, που έπεσε το 1453. Τι διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση των ηρώων του 1821 ακόμα και σήμερα, η φιλοπατρία. Ότι χάθηκαν αγωνιζόμενοι για να διατηρήσουν άσβεστη την εθνική φλόγα ενός λαού και ενός έθνους. Να δημιουργήσουν ένα ελληνικό ελεύθερο και ανεξάρτητο εθνικό κράτος.

Όλα αυτά, τα ιστορικά και πολιτιστικά σπονδυλώματα, δεν μπορούμε να τα παραγνωρίζουμε εν ονόματι ενός κομματικού συμφέροντος είτε από την μία πλευρά είτε κυρίως από την άλλη. Του ευρύτερου αν θέλετε δημοκρατικού και προοδευτικού τόξου που και ο γράφων συνειδητά ανήκει. Δεν μπορείς συλλήβδην να κατηγορείς την πλειοψηφία του ελληνικού λαού ως σκοταδιστές επειδή έστω αν θέλεις, οι διάφορες μέχρι τώρα κυβερνήσεις και οι πολιτικές τους δεν έπραξαν όπως έπρεπε να πράξουν και δεν προετοίμασαν αν θέλετε την κοινή γνώμη για την απαραίτητη επερχόμενη αναγκαία συμφωνία συμβιβασμού.

Όταν ο παλαιός Κωνσταντίνος Καραμανλής ο ιστορικός ηγέτης που εδραίωσε την Δημοκρατία στην χώρα μας, λέει ότι η Μακεδονία είναι μία και αυτή είναι Ελληνική, όταν ο ηγέτης της Αλλαγής ο Ανδρέας Παπανδρέου λέει ότι δεν συμφωνούμε με την παραχώρηση του ονόματος, όταν ο νομπελίστας μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης γράφει το όνομά μας είναι η ψυχή μας, αυτοί δεν είναι εθνικιστές, φοβικοί, ξενοφοβικοί, ρατσιστές, σοβινιστές και διάφορα άλλα που ακούγονται από την σημερινή κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της, είναι απλά έλληνες πατριώτες. Που ξέρουν την ιστορία και την πολιτιστική διαδρομή αυτής της χώρας και αυτήν υπηρέτησαν.

01/ATHENS/22/8/1979/REF:01387. ¦°¦°Á¢Ä¶ÃË °Á¢Ä¶°ª,¦Äö¢Äê ¦°ªÃº. ( PHOTO BY DIMIS ARGYROPOULOS ) ***** E S T – 1965 *****

Δεν μπορείς να τους τσουβαλιάζεις σε ένα σάκο αντίδρασης και εθνικής καπηλείας, και μάλιστα, όταν θέλεις να λέγεσαι πνευματικός άνθρωπος, καλλιτέχνης, άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, προοδευτικός. Σε ποιούς θα δείξεις το έργο σου μεθαύριο, στους φασίστες; Σε ποιους θα ζητήσεις να παρακολουθήσουν την θεατρική σου παράσταση στους εθνικιστές; Σε ποιους θα αποτανθείς να αγοράσουν τα βιβλία σου στους εθνοκάπηλους; Ποιους θα διδάξεις αύριο στα αμφιθέατρα-όταν πολλοί από τους υπογράφοντες είναι καθηγητές-στους χρυσαυγήτες; 

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι αρνητική απέναντι σε αυτήν την συμφωνία και εσείς τους κατηγορείται για ποιο πράγμα, για ακολούθους ενός «βαθιού και φοβικού οπισθοδρομικού αφηγήματος»; Και εσείς αγαπητοί καλλιτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων, τόσα χρόνια γιατί δεν εκφράζατε φωνή διαμαρτυρίας εναντίον αυτών των εθνικών φαντασμάτων της ελληνικής Ιστορίας; Αν ορισμένοι από εσάς υποθέσουμε ότι κατάγεστε από την Μακεδονία, τι λόγια ακούγατε μέσα στο οικογενειακό σας περιβάλλον για το εθνικό αυτό πρόβλημα; 

Διάβασα επίσης σε μία ιστοσελίδα και το άρθρο γνωστής ποιήτριας και κριτικού, της κυρίας Ε. Χ. ένα εμπεριστατωμένο άρθρο που διαφωνώ όμως με την ερμηνευτική της. Διάβασα αρκετές φορές το κείμενο της Συμφωνίας που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες την προηγούμενη Κυριακή. Προσπάθησα να κατανοήσω τι λένε τα άρθρα, και που αρχινάν οι ενδεχόμενες παραχωρήσεις από εμάς και που οι ενδεχόμενες διεκδικήσεις από τους γείτονες.

Αν όμως ακούσεις το τι λένε και τι δημοσιεύουν οι διάφοροι Συνταγματολόγοι και Διεθνολόγοι, τότε αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την βιασύνη της υπογραφής της Συμφωνίας. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τι κρύβεται πίσω από αυτήν την κυβερνητική σπουδή. Γιατί τόση πολιτική πρεμούρα; Ενώ, αν έθεταν την Συμφωνία σε Δημοψήφισμα, τα πράγματα θα ήσαν διαφορετικά.

Με την εσκεμμένη όμως αυτή κυβερνητική βιασύνη δημιούργησαν διχασμό μέσα στην κοινωνία, έστρεψε την κοινή γνώμη εναντίον της και όχι αδίκως. Αυτός ο σύγχρονος διχασμός δεν προήλθε από την συντηρητική παράταξη, αλλά από την κυβερνητική ετσιθελίστικη κυβερνητική πρακτική. Ακόμα και δίκαιο αν έχουν, το έχασαν με τον ιδεολογικό τους ψευτοτσαμπουκά και τον δήθεν «αριστερισμό τους».

Λειτούργησαν εκβιαστικά όπως φαίνεται γι’ αυτό και βεβιασμένα, πράγμα που έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επεδίωκαν. Τους έστρεψαν όλους εναντίον τους. Αυτό θα συμφωνήσετε, δεν λέγεται Δημοκρατία, αυτό δεν είναι Κοινοβούλιο, αυτό δεν είναι ούτε καν λάϊτ αριστερή πολιτική για την επίλυση επιτέλους του Σκοπιανού ζητήματος που ταλανίζει εδώ και αρκετές δεκαετίες την χώρα μας με ευθύνη ασφαλώς, των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Γιάννης Ρίτσος

Και δεν καταλαβαίνω σαν απλός Έλληνας φορολογούμενος πολίτης, γιατί οφείλουμε εμείς να υποχωρούμε διαρκώς και όχι οι άλλοι λαοί; Γιατί πρέπει να αυτομαστιγονώμαστε διαρκώς όταν θέλουμε να υποστηρίξουμε την πατρίδα μας, το έθνος μας, την ιστορία μας, τα εδάφη μας το όνομά μας. Τα παλαιότερα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς που προέρχονταν από το κατοχικό ΕΑΜ δεν είχαν έντονο ανεπτυγμένο το πατριωτικό τους αίσθημα; Μπορεί έστω και ένας φανατισμένος, ένας ξενοφοβικός, ένας οπισθοδρομικός, ένας ακραίος εθνικιστής να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό του κομμουνιστή εθνικού ποιητή Γιάννη Ρίτσου;

Μίκης Θεοδωράκης

Μπορεί να αμφισβητήσει τον αριστερό πατριωτισμό του μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη; Τι άκουγαν οι νέοι της γενιάς μας στα διάφορα στάδια, εμβατήρια του Άγγελου Σικελιανού με την φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, τι τραγουδούσαν, την Ρωμιοσύνη του Ρίτσου με την φωνή του Γιώργου Νταλάρα, τι παρακολουθούσαν, το Κάντο Χενεράλε με την φωνή του Πέτρου Πανδή και τον πατριωτικό ηρωισμό του Μάνου Κατράκη. Άσε την πλέρια πατριωτική δημοκρατική φωνή του Μάνου Χατζιδάκι, και το χιλιοτραγουδισμένο Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη.

Όλοι αυτοί οι παλαιοί δάσκαλοι της τέχνης και του ελληνικού εθνικού μας πολιτισμού ήσαν εθνικιστές και ακραίοι, κρυφοί οπαδοί της Εθνικής παράταξης, των υμνητών της Χούντας ή τώρα του κόμματος του κυρίου Μιχαλολιάκου που έχετε ψηφίσει μαζί αρκετά νομοσχέδια; Πού βρίσκεται άραγε το σύγχρονο «Αυγό του φιδιού», από πιά πλευρά και με ποιόν πολιτικό και ιδεολογικό μανδύα εκφράζεται σήμερα; 

Παλιότερα κατηγορούσατε την «Κυβέρνηση Απατεώνων» θυμάστε το εξώφυλλο του περιοδικού «Αντί», για μπλε και πράσινα καφενεία, και τώρα είμαστε τι, μια πλειοψηφία εθνικιστικών, φασιστικών μιασμάτων; Και αυτό το αποκαλείται κοινοβουλευτική δημοκρατία; Ναό της Δημοκρατίας που ψηφίζει για μας χωρίς εμάς; Μα αν ήταν ναός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας οφείλατε να σεβαστείτε την γνώμη των ψηφοφόρων, δηλαδή του εκλογικού σώματος. Εσείς όχι μόνο δεν το σεβαστήκατε και εξακολουθείτε να μην το σέβεστε αλλά και σπιλώνετε και λοιδορείται από πάνω όσους αρνούνται την μνημονιακή πολιτική που εφαρμόσατε πιστά και πειθήνια τα τέσσερα αυτά χρόνια για να διατηρήσετε την κυβερνητική σας εξουσία, τους μισθούς σας και το διεθνές προφίλ σας.

Και το κυριότερο, δεν θέσατε σε δημοψήφισμα ένα ιστορικό και εθνικό θέμα που ταλανίζει την χώρα εδώ και αρκετές δεκαετίες. Άρα ποιος είναι ποιο ακραίος, αυτός ο έλληνας ψηφοφόρους που ψηφίζει το εθνικιστικό ελληνικό κόμμα του 7% ή ο νυν πρωθυπουργός; Ερώτηση θέτω όχι κρίση. Που βρίσκεται η δημοκρατία, στις αυταρχικές κυβερνητικές σας αποφάσεις ή στην λαϊκή βούληση που δεν αποδέχεται τις κυβερνητικές σας πρακτικές και αυταρχικές επιλογές;

Μήπως βάζετε αυτογκόλ συνέχεια γι’ αυτό η πλειοψηφία αντιδρά; Εκτός αν ισχύει αυτό που ακούσαμε όταν μπήκαμε στα Μνημόνια, ότι χάσαμε την Εθνική μας Ανεξαρτησία. Εντάξει τότε, είναι και αυτό μέσα στο πολιτικό παιχνίδι των δανειστών μας, και οι διάφορες κοκορομαχίες εντεύθεν κακείθεν των πολιτικών κομμάτων, των βουλευτών και των δημοσιογράφων, των οπαδών των κομμάτων δεν είναι παρά άσφαιρα πολιτικά πυρά και για τα μάτια του χαχόλου πόπολου. Έτσι όμως δικαιούσαι να πεις ότι το πολιτικό και πολιτειακό σύστημα της χώρας δεν είναι παρά απλές μαριονέτες. Και εμείς σαν ελληνικό έθνος τυρβάζουμε για ένα αδειανό πουκάμισο.     

Τα λάθη που έγιναν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις τόσο από την πατριωτική δεξιά όσο και από το πατριωτικό πασοκ είναι μεγάλα, όμως, τα λάθη τα δικά σας είναι που θα μείνουν στην Ιστορία, γιατί, όχι μόνο τα κάνατε θάλασσα κοινώς, αλλά δημιουργήσατε έναν διχασμό μέσα στην κοινωνία που το παλαιό πολιτικό σύστημα προσπάθησε να καταλαγιάσει.

Μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων είστε, να θυμίσω πόσα ήταν τα εκλογικά ποσοστά του παλαιού Συνασπισμού που ακολουθούσαμε, που θέλησε να ανατρέψει το πολιτικό κατεστημένο και μετατράπηκε σε χειρότερο πολιτικό κατεστημένο, διατηρώντας την πολιτική φαυλοκρατία. Και η δικαιολογία δεν είναι, αυτό μπορέσαμε να κάνουμε μέσα σε αντίξοες συνθήκες, είναι ότι φέρατε το τρίτο μνημόνιο-για ποιο λόγο-περάσατε τόσα οικονομικά και φορολογικά μέτρα αντιλαϊκά και αντιαναπτυξιακά, και θέλετε να θυμόμαστε τι έκανε η φαύλη δεξιά και το φαύλο πασοκ ενώ όχι τι φαύλο πράξατε εσείς μέσα σε μία τετραετία.

Αν η Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, τότε φέρατε μια πολιτική οπισθοδρόμηση στην χώρα.Και για να μιλήσουμε ανοιχτά, τουλάχιστον ο γράφων αυτό το σημείωμα, αναγνώρισε ορισμένα ονόματα που υπογράφουν την στήριξη στην κυβέρνηση και στην ψήφιση της Συμφωνίας, που όταν δημοσίευε στην εφημερίδα του κόμματος τον έψεγαν, και μου ζητούσαν να μην δημοσιεύω σε αυτό το έντυπο.

Ότι είναι πολιτικοί αγύρτες όπως τους αποκαλούσαν, και ότι μην δημοσιεύεις στην εφημερίδα τους, μην αγοράζεις τα έντυπά τους. Ενώ τώρα, συνεχίζουν να έχουν πρόσβαση σε κάθε δημόσια εκδήλωση και έγιναν υμνητές τους, ενώ εμείς οι καταδικασμένοι. Μπορούμε όμως, και εμείς έστω και τώρα, να μην τους ακούμε, να μην παρακολουθούμε τις παραστάσεις τους, να μην διαβάζουμε τα βιβλία τους.

Ούτε αυτοί έπαθαν τίποτε που δεν διαβάζουν εμάς ούτε εμείς εκείνους. Και εκείνοι, δεν κάνουν εμπάργκο στο Μητσοτακικό Σκάϊ; Δυστυχώς, για αυτόν τον κοινωνικό διχασμό μιλάω, που με τις πολιτικές τους πρακτικές και τα λόγια, έφεραν μέσα στην ελληνική κοινωνία, με την συνεργασία ενός τμήματος της δεξιάς παράταξης που κυβέρνησαν και τους στήριξαν.      

Το πολιτικό και διχαστικό λάθος για μένα που κάνουν οι πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες, οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών είναι διττό. Δεν μπορείς να κατηγορείς εσύ τους άλλους σαν οπαδούς ενός «οπισθοδρομικού αφηγήματος» την ίδια στιγμή που δεν αποδέχεσαι ή δεν ζητάς να έρθει προς Δημοψήφισμα η Συμφωνία όπως ζήτησαν άλλοι καλλιτέχνες μαζί με την πλειοψηφία των Ελλήνων, και που τα δημόσια μέσα δεν ανέδειξαν γιατί ήταν εναντίον των κυβερνώντων.

Και δεν ανήκουν «στα σκοτεινά ντουλάπια της ιστορίας» αγαπητοί καλλιτέχνες αυτοί που αρνούνται την παράδοση του ονόματος Μακεδονία στους Σκοπιανούς γείτονες. Δεν κατεβήκαμε εμείς από το τρένο της Δημοκρατίας, οι κυβερνώντες που υποστηρίζετε κατέβηκαν και πέρασαν τα πιο αντιλαϊκά μέτρα χωρίς να ακουστεί  Κιχ. Παραβλέπετε με ποιους συγκυβέρνησαν μέχρι πριν λίγο, μετά το σικέ διαζύγιό τους, και από ποιούς ξένους ηγέτες πήραν τα πλέον πολιτικά θετικά εύσημα, της πιστής εφαρμογής των Μνημονιακών προγραμμάτων, και επίσης, την πολιτική τους φαυλοκρατία που ενώ βρισκόμαστε σε έτος εκλογών προπαγανδίζουν προσλήψεις στο δημόσιο και στους δήμους.

Μα αυτά αγαπητοί καλλιτέχνες δεν τα έπραττε η επάρατος δεξιά, δεν τα εφάρμοζε το βαθύ πασοκ; Τάξανε πολλά ψέματα και πράξανε φαύλα για να εκπληρώσουν το κρυφό απωθημένο τους επιτέλους, να ανέβουν στην κυβερνητική εξουσία και πράττουν αντιδημοκρατικά για να την διατηρήσουν.     

Όμως όλα αυτά, δεν θα συνέβαιναν αν δεν είχαν λερωμένη την πολιτική φωλιά τους τα δύο μεγάλα κόμματα, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησαν τόσες δεκαετίες. Αν δεν άφηναν ξέφραγο αμπέλι αυτήν την χώρα, και αν δεν κανάκευαν τις πλέον αρνητικές πολιτικές και κοινωνικές παθογένειες ημών των Ελλήνων. Τις πανάρχαιες παθογένειες της φυλής μας.     

Οι προοδευτικοί άνθρωποι, τουλάχιστον, δεν αλληθωρίζουν στην κριτική τους και στις ερμηνείες τους, όσα μας συμφέρουν και είναι του Αριστερού Κόμματος είναι καλά γενόμενα, όσα ανήκουν στην συντηρητική παράταξη είναι σκοταδιστικά, ξενοφοβικά, ρατσιστικά, εθνικιστικά. Περίμενα εν έτει 2019, οι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης, οι έλληνες καλλιτέχνες όχι να μην ψηφίσουν και υποστηρίξουν την παρούσα κυβέρνηση, όχι να μην σταθούν κοντά της, έχουν το δικαίωμα και είναι υποχρέωσή τους εφόσον το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πολιτικό κοινό πρόσωπο.

Περίμενα όμως να είναι περισσότερο διαλλακτικοί στις αποφάσεις και αρνητικές κρίσεις τους απέναντι στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων. Αυτών που είναι εργαζόμενοι μεροκαματιάρηδες και δεν θα επισκεφτούν στην ζωή τους ούτε το Ίδρυμα Νιάρχου ούτε το Μέγαρο Μουσικής, αλλά θα χορέψουν στην πλατεία του χωριού τους Μακεδονικούς χορούς του τόπου τους, θα επισκεφτούν τους Βασιλικούς Τάφους που ανακάλυψε ο Μανόλης Ανδρόνικος, θα διαβάσουν τα ποιήματα των Ελλήνων Μακεδόνων ποιητών, και που δεν έχουν αλυτρωτικές βλέψεις, όπως εξέφρασε δημόσια ο πρώην υπουργός παιδείας κύριος Φίλης.

Περίμενα να σκεφτούν τι παράσταση θα ανεβάσουν στο Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών. Τι θεατρικά μπουλούκια θα επισκεφτούν τις Μακεδονικές πόλεις και τι θα δείξουν και θα πουν στους Μακεδόνες κατοίκους. Όχι στους γραφικούς με το κράνος και την σάρισα αλλά στους απλούς έλληνες και έντιμους πατριώτες, που κράτησαν την εθνική παράδοση των παππούδων και των γονιών τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, για να έρχονται ξαφνικά οι αξιοσπούδαστοι πρωτευουσιάνοι με τα πτυχία και τις διεθνιστικές τους περγαμηνές, να τους επιβάλλουν πως ότι πίστευαν μέχρι σήμερα είναι λάθος.

Δεν είναι παρά μια εθνικιστική ελληνική φούσκα που τους γαλούχησαν οι έλληνες σοβινιστές, οι ακραίοι, οι ρατσιστές, οι ξενοφοβικοί, που έχουμε αλυτρωτικές διαθέσεις επειδή δεν κατανοούμε το πείσμα της άλλης πλευράς να ονομάζονται Μακεδόνες. Οι Έλληνες που θυμούνται ακόμα τα μέρη του Πόντου και της Μικράς Ασίας, που θυμούνται την ελληνική μειονότητα της νοτίου αλβανίας-βορείου ηπείρου. Που Δεν Ξεχνούν, ότι η Κύπρος είναι ακόμα σκλαβωμένη σε κατοχικά στρατεύματα. Ότι δεν μπορείς να κάνεις πορείες διαμαρτυρίας έξω από την Αμερικάνικη πρεσβεία αλλά να μην λες κουβέντα για την δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου μέσα στην πρεσβεία μιας τρίτης χώρας.

Να είσαι προοδευτικός και αριστερός και να μην λες κουβέντα ότι οι γυναίκες σε πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν έχουν δικαιώματα, μόλις πέρσι τους επέτρεψαν να οδηγούν, να παρακολουθούν ποδόσφαιρο, και την ίδια στιγμή να κατακεραυνώνεις τις αστικές δημοκρατίες της Δύσης ενώ εκεί πηγαίνεις για σπουδές και αγορές ειδών ένδυσης και υπόδησης.

Αλήθεια, από πού ξεκινά ο λόγος της αριστεράς και που αρχινά η φαυλότητά της;     

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Όσο για τον πρώην πρωθυπουργό, τον κύριο Γιώργο Α. Παπανδρέου, κρίμα, θα όφειλε να τιμά πρώτα τους ψηφοφόρους του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ του πατέρα του, και όχι αυτούς που τον οδήγησαν στο Ειδικό Δικαστήριο. Θα όφειλε να θυμάται ποιοι και που ανήκαν αυτοί που προπηλάκιζαν τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας κύριο Κάρολο Παπούλια και όχι να κάνει πολιτική σπέκουλα σήμερα, και μιλώ για την συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών. Κρίμα υιέ ενός πατριώτη πατέρα.

Κάρολος Παπούλιας

Εκείνο που θα καταγράψουν οι ιστορικοί του μέλλοντος είναι ότι το φαύλο πολιτικό κατεστημένο της σημερινής αριστεράς, διέλυσε τόσο την καραμανλική δεξιά όσο και το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Οικοδόμησε ένα άλλο τραβεστί μόρφωμα πολιτικών υποτελών. Γιατί, το να αρνείσαι ένα απλό δημοψήφισμα για ένα Εθνικό ζήτημα και να αναζητάς πολιτικά ρετάλια για να έχεις 150+1, ενώ για έναν άχρωμο και ανεύθυνο πρόεδρο της δημοκρατίας χρειάζεσαι 181 ψήφους, αυτό δεν είναι αριστερή πολιτική και δημοκρατία, αγαπητοί υποστηρικτές της παρούσας κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος.

Όχι η Ιστορία αλλά ο κοντινός χρόνος θα δείξει αν εμείς οι Έλληνες ψηφοφόροι υπέρ ή κατά της συμφωνίας ξανά ψηφίσουμε το παρόν φαύλο πολιτικό σύστημα μόνο και μόνο γιατί μας έδωσε μερικά οικονομικά οφέλη, λίγα ευρώ στην σύνταξη ή τον μισθό. Αν ανταλλάσσουμε την εθνική μας συνείδηση και το εθνικό μας χρέος με οικονομίστικους καθαρά όρους. Αλλά μια υποδουλωμένη χώρα, ένα κράτος μαριονέτα ξένων συμφερόντων δεν μπορεί παρά να έχει και υπηκόους τους ανάλογους ψηφοφόρους.

Κρίμα για αυτούς που χάθηκαν μέσα στην ελληνική ιστορία. Αν οι πνευματικοί του άνθρωποι και καλλιτέχνες τους αγνοούν και τους λησμονούν τόσο εύκολα.

Η ΔΩΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Οι Μακεδόνες είναι Δωριείς, δηλαδή Έλληνες. Και αυτό δεν αμφισβητήθηκε από κανένα σοβαρό μελετητή. Παρά ταύτα, τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια , από επιστημονική άποψη ακατανόητη και από πολιτική άποψη άστοχη, να αποδειχτεί… η ήδη αποδειγμένη ελληνικότητα της Μακεδονίας. Σίγουρα δεν είμαστε καθόλου σοβαροί. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, αυτό που επιχειρείται είναι η συλλογή τεκμηρίων για την ελληνικότητα της σημερινής Μακεδονίας. Πράγμα που το αμφισβητούν κυρίως οι περί τα Σκόπια σοβινιστές, που δεν είναι λιγότερο ηλίθιοι από όσο είναι οι δικοί μας σοβινιστές.      

Ο σλαβικός, ο τούρκικος, ο ελληνικός ή όποιος άλλος σοβινισμός δεν είναι παρά μια πεζή διεκδίκηση εδαφών, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα σαφέστατα πρακτικό. Μπλέκεται όμως με το μυθολογικό εφεύρημα της «καθαρότητας της φυλής», η οποία κατοικεί στο υπό αμφισβήτηση έδαφος. Αλλά είναι φυσικό ο λαός να μην εμφανίζει «φυλετική καθαρότητα», όταν κατοικεί σε περιοχές όπου το φυλετικό και πολιτιστικό ανακάτωμα είναι αναπόφευκτο. Άλλωστε, όλα τα σύνορα όλων των κρατών είναι λίγο ως πολύ αυθαίρετα και ορίστηκαν κάποτε με διακανονισμούς και συμφωνίες και εν πολλοίς ερήμην των λαών. Και τα νήπια γνωρίζουν, πως τα σημερινά σύνορα δεν είναι χτεσινά, και τα αυριανά σίγουρα θα διαφέρουν από τα σημερινά. Μέσα στον ιστορικό χρόνο, τα σύνορα λειτουργούν σαν φυσαρμόνικα. Ανοιγοκλείνουν σύμφωνα με το σκοπό που σφυράν οι συνασπισμένοι σε κράτος ιδιοκτήτες, που όσο περισσότερα εδάφη έχουν υπό την κυριαρχία τους, τόσο το καλύτερο για το ιδιοκτητικό σύστημα στο οποίο είναι ενταγμένοι. Ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός είναι και αυτός ένα ιδιοκτητικό σύστημα, γιαυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η σοσιαλιστική εκδοχή του σοβινισμού, που δεν πρόκειται να εκλείψει όσο τα κράτη λειτουργούν ανταγωνιστικά, σαν επιχειρηματίες που προστατεύουν τα συμφέροντά τους.     

Η Μακεδονία λοιπόν, κατά την αρχαιότητα, ήταν αναμφισβήτητα ελληνική. Και να πανηγυρίζουμε κάθε τόσο για τα αρχαιολογικά ευρήματα της Βεργίνας και του Δίου, που αποδεικνύουν την αποδεδειγμένη ελληνικότητα της Μακεδονίας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη έκφανση της νεοελληνικής σχιζοφρένειας.     

Το να προσπαθούμε δηλαδή να λύσουμε σημερινά προβλήματα με επιχειρήματα που μας τας προσφέρουν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Κι αυτό διότι το ξερό μας το κεφάλι δεν είναι σε θέση να βρει επιχειρήματα έξω από τον ιστορικό χρόνο της αρχαιότητας.      

Όμως, η αρχαιοκεντρική ελληνική πολιτική όπου να ‘ναι καταρρέει. Ενώ οι ανεγκέφαλοι του Υπουργείου Εξωτερικών δεν φαίνονται ικανοί να ετοιμάσουν εναλλακτικές λύσεις. Αλλά, αν οι ίδιοι δεν μπορούν, γιατί δεν επιστρατεύουν τους αργόσχολους ακαδημαϊκούς μας; Γιατί τους πληρώνουμε, δηλαδή, αν όχι να προετοιμάζουν την εσωτερική και την εξωτερική μας πολιτική;     

Όμως σκέφτηκε ποτέ κανείς σ’ αυτόν τον τόπο πως η πολιτική είναι τόσο μεγάλη υπόθεση  που θα ήταν τραγικό λάθος να την εμπιστευτούμε στους πολιτικούς; Πάντα και σ’ όλες τις εποχές την πολιτική χαράσσουν οι διανοούμενοι, έστω και ασυνείδητα, και την εκτελούν οι πολιτικοί ερήμην των πάντων και όντας απαίδευτοι τη «διορθώνουν» κάθε τρείς και πέντε ψαχουλεύοντας εμπειρικά στο βυθό της αμάθειάς τους. Αλλά ο πολιτικός δεν είναι μάνατζερ. Είναι κάποιος που προετοιμάζει τις συνθήκες για παραπέρα ανάπτυξη του πολιτισμού. Και για να πετύχει κάτι τέτοιο, είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να είναι ένας απαίδευτος τεχνοκράτης, και κατά ελληνική προτίμηση δικηγόρος ή οικονομολόγος.     

Λοιπόν, ας αφήσουν τους αρχαιολόγους έξω από την άνευ πολιτικής σκέψης, πολιτική πρακτική τους κι ας σταματήσουν να γελοιοποιούν τον Ανδρόνικο, αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα, που τον κατάντησαν διεθνή πλασιέ της πολύ γνωστής, πολύ πριν τις ανασκαφές του, άποψης για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Γιατί αυτό που αμφισβητείται σήμερα δεν είναι η αρχαιοελληνικότητά της. Επειδή όμως μπερδέψαμε κωμικά το «αρχαίον» και το «νέον», τα κάναμε και εδώ «κουλουβάχατα», όπως παντού. Αυτά παθαίνει όποιος ψάχνει τις ρίζες του στη σιγουριά των πολιτιστικών λειψάνων κι όχι στο χάος της καθημερινότητας, όπου ωστόσο φαίνεται εύκολα αν ένας πολιτισμός ζει ή δεν ζει. Και μη μου πείτε ότι ο Καραμανλής είναι το νεοελληνικό ανάλογο του αρχαίου Περικλή, γιατί μαζί με τον κάθε πικραμένο θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Και μη μου πείτε ακόμα πως η Ακαδημία των Αθηνών έχει κάποια, έστω πολύ μακρινή, σχέση με την Ακαδημία του Πλάτωνα, γιατί θα σηκωθούν οι τρίχες όλων όσων δεν είναι φαλακροί.     

Λοιπόν, λέγαμε πως η Μακεδονία γίνεται ελληνική περίπου το 1100 π.Χ. πρόκειται για την εποχή που εγκαθίστανται σ’ αυτήν οι Δωριείς, απωθώντας ανατολικότερα τους Θράκες, που όπως αναφέραμε ήδη. Λέγονταν και Πιέρες.     

Μάκος στη δωρική διάλεκτο σημαίνει μήκος στην αττική διάλεκτο. Και Μακεδνός και εξαττικισμένα Μακεδών σημαίνει επιμήκης, μακρύς. Οι Μακεδόνες, λοιπόν, ήταν ψηλοί και σωματώδεις, όπως όλοι οι Δωριείς, και πήραν το όνομά τους, που στην αρχή φαίνεται πως λειτουργούσε σαν παρατσούκλι, απ’ αυτό το βιολογικό δεδομένο. (Το σημερινό ελληνικό όνομα Μακρής είναι ακριβής μετάφραση στα νεοελληνικά του Μακεδών).     

Μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, 1. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ, εκδόσεις ΘΕΜΑ-Αθήνα 1988, σελίδες 79-85 στο 6 κεφάλαιο Η δωρική Μακεδονία.

Βασίλης Ραφαηλίδης

Τα ανατρεπτικά και ρηξικέλευθα πολιτικά και ιστορικά κείμενα του Βασίλη Ραφαηλίδη, του δασκάλου της κινηματογραφικής τέχνης στην Ελλάδα, αλλά και σημαντικής δημοσιογραφικής πέννας, δημοσιεύονταν στην ημερήσια εφημερίδα το «ΕΘΝΟΣ» τις προηγούμενες δεκαετίες άλλα κάθε Κυριακή άλλα σε ημερήσια μονόστηλα. Τα κείμενα αυτά, διαβάζονταν απνευστί τόσο από τους λάτρεις του Ραφαηλίδη όσο και αυτούς που δεν δέχονταν τον αναρχικό μαρξισμό του. Διαβάζονταν και συζητιόνταν και γονιμοποιούσαν την πολιτική σκέψη των ελλήνων, παρά τα αμιγώς πολιτικά δημοσιεύματα των ειδικών. Όπως παλαιότερα, η πολιτική αρθρογραφία του Γιώργου Βότση στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», ή του Γιώργου Μασαβέτα

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, έκανε με έναν απλό και κατανοητό δημοσιογραφικό τρόπο προσιτή την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό των μεσογειακών κρατών στο ευρύ κοινό, που συνήθως βαριέται να διαβάσει ένα ιστορικό βιβλίο, ή να ανοίξει τις σελίδες ενός επίσημου ιστορικού συγγραφέα. Η σκέψη του δεν ήταν μόνο ιστορική ή καθαρά μαρξιστική αλλά, κοινωνιολογική. Ανέπτυσσε μια θεωρία με αφορμή το ιστορικό γεγονός που εξέταζε, ή τα ιστορικά πρόσωπα που καταπιάνονταν. Ήταν αιχμηρός στις κρίσεις του, πολλές φορές απόλυτος, άλλες κατέφευγε σε μη πολιτικές αναλύσεις και κρίσεις, όπως πχ. όταν αναφέρονταν σε ιδιωτικά προσωπικά θέματα ηγετών της συντηρητικής παράταξης, ή προκαλούσε τον συνεντευξιαζόμενο στο παλαιό μικρό κανάλι SevenX, όπου ήταν και η αξέχαστη Μαλβίνα Κάραλη, σε προσωπικές του επιλογές, δίνοντας βάρος πάντα στην επιρροή που είχε το καπιταλιστικό σύστημα και η καπιταλιστική οικονομία στην διαμόρφωση του χαρακτήρα και της κοινωνικής φυσιογνωμίας των ανθρώπων. Τα δημοσιογραφικά του βέλη, δεν άπτονταν όμως μόνο του καπιταλιστικού συστήματος αλλά και του τότε σοβιετικού-σοσιαλιστικού. Ακόμα και στα εξαιρετικής υφής και πλούσια κινηματογραφικά του κείμενα, εμπλούτιζε τον λόγο του, με θέματα της πολιτικής, της οικονομίας, της μαρξιστικής ανάλυσης και όχι μόνο. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, είναι αυτός που μας πρωτομίλησε από τις σελίδες της εφημερίδας το «ΕΘΝΟΣ» για το μελέτημα του δεξιού κοινωνιολόγου Ευάγγελου Λεμπέση, Η Σημασία των βλακών στον δημόσιο βίο. Ένα βιβλίο που επανέφερε στην δημόσια επιφάνεια μετά από πολλά χρόνια και το εκθείασε. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν αυτός που, μαζί με τον καθηγητή Βασίλη Φίλια, μας ανέφεραν την γνωστή ρήση των αμερικανών πολιτικών κοινωνιολόγων ότι τις δημοκρατίες της εποχής μας τις ονομάζουν «Φίλιες κοινοβουλευτικές δικτατορίες».     

Οι γνώσεις του ήταν τεράστιες, η βιβλιοθήκη του, για όσους έτυχε να επισκεφτούν το γραφείο του κοντά στην περιοχή της Κυψέλης, ήταν επίσης τεράστια και ξενόγλωσση. Σε έπιανε ίλιγγος με αυτά που είχε διαβάσει αυτός ο έλληνας μαρξιστής αναθεωρητής των ιστορικών μας δεδομένων και πολιτικών βεβαιοτήτων. Αναρχικός, γυναικάς, άθεος, κινηματογραφόφιλος δάσκαλος της παγκόσμιας κινηματογραφικής τέχνης, προσιτός, είρων, αλλά ποτέ απολυταρχικός. Προκαλούσε με τα κείμενά του ενώ ταυτόχρονα ήταν ένας ωραίος μποέμ γλεντζές της ζωής και του ποδόγυρου. Ανοιχτό μυαλό σε κάθε ανατρεπτική κατά κάποιον τρόπο συμπεριφορά. Περισσότερο υποστήριζε τα δίκαια των ομοφυλοφίλων αυτός ο ακραιφνής στρέιτ με σοβαρότητα και επιστημονική εγκυρότητα, παρά οι διάφοροι γκέι παρατρεχάμενοι της δημοσιογραφίας.

Ήταν ένας Έλληνας που έρχονταν από έναν άλλον πολιτιστικό πλανήτη. Πέρα από την εποχή του, έξω από τα στενά δικά μας πνευματικά μίζερα οράματα και πολιτικές φιλοδοξίες. Πρόσωπα σαν τον Βασίλη Ραφαηλίδη, τον Κορνήλιο Καστοριάδη, τον Παναγιώτη Κονδύλη, δεν γεννά συχνά η ελληνική επικράτεια. Δεν αντέχει θα τολμούσαμε να σημειώναμε το ελληνικό έδαφος. Οι Έλληνες αυτοί του προηγούμενου αιώνα, ξεπέρασαν τα κράσπεδα της κοινής ελληνικής λογικής μας και ανοίχτηκαν σε διεθνή πελάγη. Θες οι ιστορικές συγκυρίες, θες οι πολιτικές συνθήκες, θες οι προσωπικοί τους κοινωνικοί και πνευματικοί αγώνες, σχημάτισαν αυτούς τους σύγχρονους ήρωες του νεοελληνικού πνεύματος και σκέψης. Αυτούς τους Έλληνες, που δεν άντεχαν ούτε καν τα ασφυκτικά όρια της ιδεολογίας και ίσως της επιστήμης που ακολουθούσαν και υιοθετούσαν. Ήταν πέρα και πάνω ακόμα και από το ίδιο το γνωστικό πεδίο δράσης και της ανατρεπτικής ατμόσφαιρας που δημιουργούσε η σκέψη και ο λόγος τους. Είναι οι Έλληνες παντός καιρού και εποχής, για να χρησιμοποιήσω έναν χαρακτηρισμό που αναφέρεται στον ηθοποιό Θανάση Βέγγο.

Αναζητήστε και διαβάστε τα βιβλία και δημοσιεύματα του Βασίλη Ραφαηλίδη, αξίζουν περισσότερο από τα ψεύτικα και βαρύγδουπα λόγια των πολιτικών μας και των δημοσιογράφων παπαγαλάκια τους. Η γλώσσα του, δεν είναι περίτεχνη ακόμα και αν φλυαρεί ή κάνει μακρόσυρτες παρεμβάσεις. Το ύφος του δεν είναι σκοτεινό ούτε βλέπει αφ’ υψηλού τα πράγματα όπως ορισμένοι προοδευτικοί ιστορικοί. Σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται αλλά κρίνει πολιτικά, ερμηνεύει πολιτικά, αναλύει με πολιτικό φακό τα συμβάντα της ιστορίας και των προσώπων της. Στάθηκε πάντα από την από εδώ πλευρά της πολιτικής χωρίς να το κρύψει, αλλά δεν δίσταζε να καυτηριάζει τα κακώς κείμενα και πρακτικές της. Ερμήνευε τα πράγματα με γνώμονα κυρίως την οικονομία αλλά δεν ήταν δυσνόητος, δεν χανόταν μέσα σε οικονομίστικες μαρξιστικές αναλύσεις και ιστογράμματα ιδεολογικής καθαρότητας, αριστερής προπαγάνδας και σκοπιμότητας. Η γραφή του φανέρωνε περισσότερα από όσα ενδεχομένως έκρυβε πίσω από τις επιφάνειές της.     

Αυτή είναι η δική μου απάντηση στην διακήρυξη υποστήριξης των 372 ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης, καλλιτεχνών που υποστηρίζουν τις ενέργειες της παρούσας κυβέρνησης για την Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς να θέτουν το ερώτημα γιατί δεν επιλέχτηκε η λύση ενός δημοψηφίσματος εκ μέρους της κυβερνώσας παράταξης. Ενός δημοκρατικού τρόπου, που, θα έφερνε και τον ίδιο τον ελληνικό λαό ενώπιον των ιστορικών ευθυνών του με την θετική ή αρνητική επιλογή του. Εκτός και αν οι 372 πνευματικοί μας άνθρωποι και καλλιτέχνες θεωρούν τον κόσμο που πωλούν τα πνευματικά και καλλιτεχνικά τους προϊόντα αρκετά ανώριμο και χωρίς πολιτικό κριτήριο ή βούληση.

Κλείνοντας να σημειώσω, θα παρακολουθήσουμε και πάλι μία ψεύτικη και άχρηστη πολιτική κοκορομαχία μεταξύ του Αλέξη και του Κυριάκου, μια πολιτική κοροϊδία των εκατοντάδων βουλευτών που θα ψηφίσουν. Αντί να κατέβαιναν στους ψηφοφόρους τους, στο λαό-που τόσο συχνά αναφέρουν ότι κόπτονται για εμάς, χωρίς εμάς-και να μας εξηγήσουν το πολιτικό σκεπτικό της απόφασής τους. Είτε θετικό είναι αυτό είτε αρνητικό. Αντί αυτού μας στήνουν στον τοίχο ως σοβινιστές και εθνικιστές.

Αυτήν την Δημοκρατία θέλετε αγαπητοί καλλιτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών; Και μάλιστα με δήθεν αριστερά λιλιά; Και θέλετε να έχουν εμπιστοσύνη έπειτα στο υπάρχον πολιτικό και πολιτειακό σύστημα; Ο ναός της δημοκρατίας βρίσκεται στους καθημερινούς δύσκολους αγώνες της ζωής, όχι στα βουλευτικά γραφεία, στις τηλεοπτικές κάμερες και στα προεδρικά μέγαρα ή τα έδρανα του σημερινού κοινοβουλίου.    

Και μια πρόταση από έναν ανώριμο φορολογούμενο έλληνα. Εφόσον ιστορικά γνωρίζουμε ή όπως γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, οι Μακεδόνες ήσαν ένα από τα ελληνικά φύλλα, αυτό των Δωριέων, γιατί να μην προτείνουμε στους γείτονές μας να αποκαλούνται Έλληνες; Δεν νομίζω να έχουμε επεκτατικές βλέψεις; Να τους ενσωματώσουμε γεωγραφικά;

The following two tabs change content below.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ

Ο Γιώργος Μπαλούρδος γεννήθηκε στον Πειραιά. Έχει εκδόσει τα εξής βιβλία: "Άσμα ασμάτων - Τάκης Σινόπουλος" (δοκίμιο, 1990), "Ολίγη Λίβας" (ποίηση 1998), "Μυρτιώτισσα", επιμέλεια, παρουσίαση Γ.Μπαλούρδος (2002). Δοκίμια, κριτικές λογοτεχνίας και μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στα εξής περιοδικά: Διαβάζω, Πόρφυρας, Μανδραγόρας, Ο Πολίτης, Κυμοθόη, Επτανησιακά Φύλλα, Οδός Πανός, Αιολικά Γράμματα, Πειραϊκά Γράμματα, Φιλολογική Στέγη, Κ.ΛΠ., Η Γραφή, Μικροφιλολογικά και σε πολλά άλλα καθώς και σε διάφορές εφημερίδες.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή