Από τον Στάλιν στον Σταύρο Θεοδωράκη

by Times Newsroom 1
  • Γράφει ο ΕΠΟΨ

Όσοι θυμούνται την εμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο, στις αρχές του 2014, εξοργίζονται από τις τελευταίες, προκλητικές κινήσεις του.

Έχοντας θητεύσει για δεκαετίες στον δημοσιογραφικό χώρο, με ικανοποιητικά αποτελέσματα, φιλοδοξούσε να δημιουργήσει κάτι πρωτόγνωρο στον ελληνικό πολιτικό χώρο.

Το Ποτάμι ‒ έτσι ονόμασε το κόμμα που δημιούργησε ‒ δεν θα αποτελούσε συνέχεια των κομμάτων της Μεταπολίτευσης.

Δεν επιθυμούσε να έχει καμία σχέση με αυτά. Θα διατύπωνε τολμηρές θέσεις για όλα τα ζητήματα που απασχολούσαν τη χώρα και δεν θα δίσταζε να τις προωθήσει παρά το πολιτικό κόστος. Στους κόλπους του θα διατυπώνονταν όλες οι απόψεις. Οι τελικές αποφάσεις θα λαμβάνονταν δημοκρατικά.

Χάρη στον προσεκτικά φιλοτεχνημένο μειλίχιο χαρακτήρα του έπεισε δεκάδες άτομα. Αρκετοί διανοούμενοι, που μεμψιμοιρούσαν ότι ένιωθαν ασφυξία από τα μεγάλα κόμματα της Μεταπολίτευσης, στάθηκαν στο πλευρό του. Προφανώς δεν αποτελούσε πρόβλημα για αυτούς το γεγονός ότι στο κόμμα που υποστήριζαν κυριαρχούσε η αρχή του ενός ανδρός.

Ο στόχος του νέου πολιτικού, παρά τις σοβαρές ενστάσεις που διατυπώθηκαν για την ανερμάτιστη πρωτοβουλία του, βρήκε παραδόξως απήχηση στο εκλογικό σώμα. Εξέλεξε αντιπροσώπους τόσο στο Ευρωπαϊκό όσο και στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Τα χρόνια που ακολούθησαν λειτουργούσε όπως το εκκρεμές. Η χαλασμένη πυξίδα του στρεφόταν προς διάφορες κατευθύνσεις.

Ενδόμυχα, ήθελε να συγκυβερνήσει με το πολιτικό συνονθύλευμα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας, περιμένοντας ένα νεύμα από τον επικεφαλής του. Εκείνος, ωστόσο, προτίμησε τους ακροδεξιούς φίλους του.

Στη συνέχεια, φλέρταρε με την ιδέα να αποτελέσει προνομιακό συνομιλητή του νεοεκλεγέντος αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να επιτύχει τον στόχο του.

Αργότερα, συμμετείχε στις εκλογές για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς, όπου απέτυχε παταγωδώς. Παρ’ όλα αυτά ζήτησε και πέτυχε ώστε στο καινούργιο πολιτικό σχήμα να έχει αυξημένη αντιπροσώπευση το κόμμα του.

Όλο το επόμενο χρονικό διάστημα διατήρησε διαύλους επικοινωνίας με τον πρωθυπουργό και αποδέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόθεσή του για την επίλυση του Μακεδονικού. Για να τον διευκολύνει μάλιστα στους σχεδιασμούς του δεν δίστασε να αποχωρήσει από το κόμμα που μόλις είχε ενταχθεί.

Έκτοτε, διατυμπάνιζε προς όλες τις κατευθύνσεις, για την αναγκαιότητα υπερψήφισης της ολέθριας για τη χώρα Συμφωνίας των Πρεσπών. Αρκετά στελέχη του κόμματός του διατύπωναν τους έντονους προβληματισμούς του για το ζήτημα. Εκείνος, χωρίς να τους δίνει σημασία, συνέχιζε απτόητος.

Με μεγάλη αυταρέσκεια, ύστερα από τις απαραίτητες έξωθεν πιέσεις, υπερψήφισε τελικά τη Συμφωνία, δημιούργημα μιας Κυβέρνησης που λίγες μέρες πριν είχε καταψηφίσει για τα πεπραγμένα της!

Όταν πλέον άρχισε να διαλύεται το κόμμα του, αντί να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη, υπέδειξε τους απαραίτητους εχθρούς για να τους ενοχοποιήσει. Κι αυτοί ήταν δύο βουλευτές, που διαφώνησαν με τις κινήσεις του, παραιτούμενοι από το κόμμα.

Υπάρχει όμως και συνέχεια στη χωρίς αρχές πορεία του.

Οι κρίσιμες συνεδριάσεις του Πολιτικού Συμβουλίου, όπως αποκαλύφθηκε, ηχογραφούνταν κρυφά. Αποσπάσματα των συνομιλιών, ύστερα από το απαραίτητο φιλτράρισμα, άρχισαν να διοχετεύονται προς τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.

Οι συγκεκριμένοι μέθοδοι μας γυρίζουν πολλές δεκαετίες πίσω. Στην αλήστου μνήμης κραταιά εποχή της Σοβιετικής Ένωσης. Ακολουθώντας ανάλογες πρακτικές, ο Ιωσήφ Στάλιν και ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Λαβρέντι Μπέρια προχώρησαν σε εκκαθαρίσεις εκατομμυρίων διαφωνούντων.

Ατάραχος, ο επικεφαλής του ξεραμένου πια ποταμιού, συνεχίζει ξεδιάντροπα να ρητορεύει, να σκιαμαχεί και να παραδίδει μαθήματα ηθικής. Σαν να μη συνέβη τίποτε.

Οι μυστικές παρακολουθήσεις προσώπων, οι επιλεκτικές αναφορές ομιλιών τους, οι δολοφονίες χαρακτήρων, θεωρεί ότι επιτρέπονται στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Κι αν μεν εκείνος έχει επιλέξει ένα ολισθηρό δρόμο, που οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς, μεγάλη ανησυχία προκαλεί ένα άλλο γεγονός.

Οι αποκαλούμενοι σοβαροί διανοούμενοι του χώρου του, λαλίστατοι όταν συζητούνται θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν πάθει αλαλία. Κρίνουν μάλλον ως απολύτως φυσιολογικά όσα πρωτοφανή συνέβησαν.

Με τι ηθικό ανάστημα θα μιλήσουν για όσες αντίστοιχες υποθέσεις εμφανιστούν στο μέλλον;

Κρίμα!

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή