Αποικίζοντας το μέλλον…

by Νίκος Τσούλιας

La Vie (detail), 1903 by Pablo Picasso

  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Τα προγεφυρώματα γίνονται όλο πιο πολλά και πιο συχνά. Η τεχνολογία βρίσκεται σε διαρκή θαυματοποιητικό ρόλο και η επιστημονική και η θεωρητική έρευνα διατρέχουν έναν άνευ προηγουμένου οργασμό δημιουργικότητας. Η Γη έχει γίνει γνωστή σαν το σπίτι μας. Δεν προκαλεί ενδιαφέρον και πολύ περισσότερο δεν διεγείρει την απορία και τον θαυμασμό. Έχει πάψει να διεγείρει τη φαντασία και οι προκλήσεις της φαίνεται ότι έχουν εξαντληθεί.

Τώρα η αιχμή του δόρατος των πιο προωθημένων εξελίξεων που συμβαίνουν στον πλανήτη μας είναι εκτός του πλανήτη μας! Η εστία μας έχει πάψει να είναι συνολικά εστία μας και αναζητούνται άλλες. Η διαστημική με βασικά εργαλεία της τα ακλόνητα μαθηματικά και την άκρως εικονοκλαστική θεωρητική φυσική σχεδιάζει επί συγκεκριμένου πεδίου εφαρμογών. Ο άνθρωπος ετοιμάζεται να αποικίσει το μέλλον, να ταξιδέψει σ’ άλλους κόσμους, σ’ άλλες πολιτείες. Θα είναι ένα ταξίδι ανατρεπτικό. Τότε τίποτα δεν θα θυμίζει το χθες. Ο άρχοντας της Γης, μιας μικρής ταπεινής γωνιάς του Σύμπαντος, θα βγει σε μακρινούς δρόμους περιπλάνησης. Ζητά το ακατανόητο, να γνωρίσει τα πάντα, να συναντήσει και άλλες μορφές ζωής. Η Γη δεν τον χωράει πια.

Η έρευνα συγκλίνει προς το μεγάλο στόχο της από πολλές πλευρές. Η «πολιορκία» του μεγάλου τείχους των περιορισμών του Διαστήματος, της ύλης, του χρόνου και της απεραντοσύνης έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Το δέλεαρ είναι εκτός κάθε βεληνεκούς ακόμα και της πιο ξέφρενης φαντασίας. Η αποδέσμευση της γήινης ζωής από την κοιτίδα που την ανέδειξε εδώ και περίπου 3,6 δισεκατομμύρια χρόνια γνωρίζει τα πρώτα της σκιρτήματα. Ο δρόμος έχει ανοίξει. Και όταν η σκέψη και η βούληση του ανθρώπου – αυτού του απόλυτου θαύματος, της κορωνίδας της ζωής – στροβιλίζονται ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, όλα μπορούν να συμβούν. Τι και αν το διάστημα είναι αφιλόξενο και απόλυτα εχθρικό; Η δύναμη της γνώσης μας ήταν πάντα ανατρεπτική˙ γιατί όχι και τώρα;

Πώς θα διανύσουμε τις αποστάσεις όταν για να κάνουμε ένα μικρό βήμα ακριβώς δίπλα μας, στη Σελήνη, κάναμε δεκαετίες και δεκαετίες; Πώς θα μπορεί να ταξιδεύει για χρόνια πολλά για να φτάσει σε κάποιο προορισμό, αφού οι αποστάσεις είναι έξω από κάθε ανθρώπινο προσδιορισμό και ο χωροχρόνος είναι σχετικός; Πώς θα αντέξει η βιολογικότητα του ανθρώπινου είδους σε συνθήκες που δεν έχουν καμιά σχέση με τη γήινη ιστορική διαδρομή του; Πώς θα μετασχηματιστεί η φτιαγμένη και σμιλεμένη για εκατομμύρια χρόνια από το παιχνίδι της εξέλιξης δομή του για να ανταποκριθεί σ’ έναν πηγαιμό χωρίς επιστροφή; Πώς θα αντέξει στη σοβαρή έλλειψη βαρύτητας, στον καταιγισμό των ακτινοβολιών, στην απουσία παραστάσεων με τις οποίες έχει συγκροτηθεί το πνεύμα του και η ψυχή του; Πώς θα ζήσει για χρόνους και χρόνους πολλούς που αναγκαστικά απαιτούνται όταν η ζωή του έχει διάρκεια κάποιων δεκάδων χρόνων;

Τα ατέλειωτα τα ερωτήματα δεν είναι εμπόδιο˙ είναι πρόκληση. Άλλωστε ο άνθρωπος θα φύγει από τη Γη γιατί αυτή δεν έχει πλέον ερωτήματα˙ έχει μόνο απαντήσεις. Και μέλλον χωρίς ερωτήματα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ο άνθρωπος μπορεί να ανασαίνει χωρίς προκλήσεις και θαυμασμό. Γιατί η απορία του και η έκστασή του έχουν ήδη μετατοπιστεί στον εξωγήινο χώρο. Τα εμπόδια υπάρχουν μόνο όταν τα παρατηρείς. Όταν μηχανεύεσαι να τα ξεπεράσεις, ήδη τα έχεις διέλθει…

Και έτσι δεν πάμε να ταξιδεύουμε γενικά και αόριστα για μια διαδρομή που η εμπειρία της γήινη κλίμακας δεν μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Δεν θα ταξιδεύουμε στο χώρο και στον χρόνο όπως στις διαδρομές που κάνουμε στη Γη, γιατί ακόμα και αν τρέχουμε με ταχύτητες πλησιάζουσες εκείνες του φωτός, θα κάνουμε εκατομμύρια χρόνια και χρόνια για κάποιο σημαντικό προορισμό. Και τότε˙ για πού το βάζουμε; Όχι, δεν θα τρέχουμε μόνο εμείς. Θα τρέχει και ο χωροχρόνος για λογαριασμό μας. Ο χωροχρόνος δεν είναι το σκηνικό του ταξιδιού μας, είναι ο συνταξιδευτής μας. Θα κάνουμε «στρέβλωση του χωροχρόνου» και θα κινείται και αυτός για λογαριασμό μας, μπροστά μας (το μέλλον) θα συστέλλεται και πίσω μας (το παρελθόν μας) θα διαστέλλεται. Το ταξίδι μας περικλείει όλη τη γνώση μας. Θα αρχίσουμε ουσιαστικά να το πραγματοποιούμε πριν ακόμα κάνουμε το πρώτο μας βήμα. Άσφαλτος και ασφαλής καθοδηγητής μας είναι η γνώση, τα μαθηματικά και η φυσική. Αλλά και η βιολογία ήδη έχει κληθεί να ανταποκριθεί στη μεγάλη πρόκληση, να επιβραδύνει το μεταβολισμό μας – κάτι σαν μακρόχρονη ημινάρκη – για να είμαστε ενεργητικοί και θαλεροί όταν θα χρειαστεί.

Η ζωή έχει κάνει ήδη τα δικά της άλματα στο παρελθόν, όταν κατέφερε να διαμορφώσει ένα αναπαραγωγικό μόριο, το DNA, όταν βγήκε από τη θάλασσα και αποίκισε την απόλυτα εχθρική ξηρά, όταν αναδύθηκε το ανθρώπινο είδος αλλάζοντας όλο το σκηνικό της βιολογικής εξέλιξης στον πλανήτη μας. Τώρα είναι η σειρά του κορυφαίου δημιούργηματός της να κάνει το δικό του άλμα – και μαζί του η ίδια η ζωή -, ένα άλμα στο μέλλον…

"Art is the means by which we communicate what it feels like to be alive." - Antony Gormley.

«Art is the means by which we communicate what it feels like to be alive.» – Antony Gormley.

anthologio.wordpress.com/

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή