Άσπρα, κίτρινα, κόκκινα, μπλε….

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Joan Miro The Red Sun

  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Καλή χρονιά, ότι επιθυμεί κανείς να το καταφέρει! Να ονειρευόμαστε, να είμαστε γεροί, ν΄αγαπιόμαστε… Να διαβάζουμε, να μαγειρεύουμε, να σιδερώνουμε καμιά φορά, και να νταντεύουμε μωρά. Ευτυχές το 2020! Κι επειδή εγώ ξέχασα να γράφω, φταίει ο θυρεοειδής μου, κι επειδή στέρεψα, έχω και μια καταραμένη ίωση κρεμνάω εδώ ένα χρωματολογικόν παλαιόν. Εγώ βεβαίως-βεβαίως είμαι παλιότερη αλλά εσάς τι σας νοιάζει;; Α, και να μη νομίσετε ότι ξέχασα όσους δεν μπόρεσα να καλοχαιρετίσω και να ευχηθώ… Τις γιορτές αρρώστησα η κακομοίρα…

Άσπρα, κίτρινα, κόκκινα, μπλε….

Καλήν ημέραν άρχοντες! Σας γράφω από το Νότο κατά τα πάγια, από την νεφοσκεπή Αμαλιάδα. Ο καιρός με «πλακώνει» σε πλήρη κατάθλιψη, η οποία νομίζω ότι οφείλεται στη γεωγραφία. Από τη μια η γκρίζα θάλασσα κι από την άλλη ο γκριζόλευκος Ερύμανθος, βαραίνουν τη διάθεσή μου. Δεν βολεύομαι με τίποτε εδώ κι ας βρίσκομαι εις την Δύσιν… Προτιμώ τα ανατολικά τοπία, μ’ αρέσει να βλέπω την κυρίαρχη Ανατολή πίσω από λόφους και κεραμοσκεπές να υπαινίσσεται «Χίλιες και μια Νύχτες» στο πέρασμά της από τη γη.

Έχω εμπεδώσει το συμπέρασμα εγώ, η «γυρίστρα» της Ελλαδίτσας επί τόσα χρόνια. Ίσα που προλαβαίνει να με γοητεύει η ήλιος καθώς βουτά το απόγευμα πίσω από την Κεφαλλονιά και με κατακυριεύει το σκότος που ακολουθεί. Κι εγώ μαθημένη να ακολουθώ την έγερση του φωτός, από τις πρώτες ώρες της μέρας, έχω μάθει τη διαδρομή που ανοίγει πόρτες για μια φωτεινή περιήγηση… Λυκαυγές είναι το ιδεοδρόμιό μου, λυκόφως η …καταστροφή μου…

Έμαθα να αμπελοφιλοσοφώ από τα μικράτα μου. Από τότε που με ξυπνούσε το πρωινό φως που εισέβαλε στο κρεβάτι από το μικρό παράθυρο του υπνοδωματίου. Ένα παράθυρο χωρίς παντζούρια, που η μαμά είχε σκεπάσει με μια κλαρωτή κουρτίνα Πειραϊκής Πατραϊκής. Εκείνη η ζακάρ κουρτίνα, με κόκκινα, κίτρινα, μπλε και πράσινα λουλούδια, μεγάλωσε μαζί μου σχεδόν, μόνο που ξεθώριασε πιο νωρίς από την αφεντιά μου. Από τις μπουγάδες και τον ήλιο, κατέληξε τελικά κεραμιδί, κι όμως ποτέ δεν έχασε τη σημασία της στα ιδεολογικά μου σκιρτήματα. Μεταμορφωνόταν από τα νιάτα της, άλλωστε, ανάλογα με τις ώρες και τις εποχές… Το κόκκινο το μεσημέρι γινόταν ροζέ και το λαδί, κυπαρισσί…

Αντιστοίχως σκούραινε τους χειμώνες και το φθινόπωρο, τα απογεύματα και τις μέρες με βροχή. Άλλαζα κι εγώ τα «χρώματά» μου με τα έτη και τις περιστάσεις. Είχα πάντα την αίσθηση ότι τον Γενάρη γινόμουν μολυβί, τον Φεβρουάριο μπεζ, τον Μάρτη Ροζ και τον Απρίλη πράσινη… Τον Μάη κόκκινη και τον Ιούνη κίτρινη, τον Ιούλιο πορτοκαλί και τον Αύγουστο μπλε ρουά. Τον Σεπτέμβρη βαφόμουν καφεκόκκινη και τον Οκτώβρη λευκή, τον Νοέμβριο και Δεκέμβρη έψαχνα για χρώμα μα δεν ταυτίστηκα ποτέ απολύτως με το εσωτερικό μου καλειδοσκόπιο. Ένα κυκλαμινί της χειμωνιάτικης εφηβείας, έγινε βαθύ μωβ, στα χρόνια της νεότητας κι ύστερα μεταλλάχθηκε μαγικά…. Απροσδιόριστοι αυτοί οι «κόμποι» της αχρωματοψίας μου τους δύο τελευταίους μήνες του χρόνου, που ακόμα αναζητώ να προσδιορίσω…

Καμιά φορά σκέπτομαι πως η χρωματολογική κατάταξη του καιρού έχει μεγάλη σχέση με τα χρώματα που φορούσαμε τα παλιά χρόνια τις αντίστοιχες εποχές. Είχα ροζ, μπεζ και μολυβί παλτό, πράσινο λινό μαντό, κόκκινο σατέν φουστάνι που φορούσα επί έτη πολλά στη γιορτή μου, κίτρινο και μπλε ρουά μαγιό, καφέ μπουφάν που συνόδευε ένα λευκό μάλλινο σκουφί με ίδια γαντάκια…

Αγαπητοί, τα ρούχα που φορά κανείς στην παιδική ηλικία σημαδεύουν τον καιρό και τη γεωγραφία του… Έτσι φαίνεται από τις φαντασιώσεις μου, έτσι μοιάζει από τα ιδεολογήματά μου. Κι επειδή εμείς τότε…ποτέ δεν φορέσαμε χρυσαφιά ενδύματα, παρά μόνο ασημί, μου έμεινε η προσήλωση στα «αργυρά» είδη, που φορτώνω στην αισθητική μου αυτό τον καιρό, λίγο πριν λίγο μετά τις γιορτές…

Μόνη εξαίρεση στην περί υλικών και χρωμάτων εμμονή μου, τα χρυσά άμφια με πορφυρό διάκοσμο που φορούσε ο Παντελής στην εκκλησία, ανήμερα των Χριστουγέννων, και της Πρωτοχρονιάς. Ο Βυζαντινός μου Παντελής, που -για φαντάσου- πέρασε όλη τη ζωή -από τα 35 του χρόνια και μετά -με μοναδικά χρώματα το μαύρο και το λευκό… Λευκά πουκάμισα και μαύρα πανωφόρια!!! Παρόλα αυτά έμεινε στο φαντασιακό μου απόλυτα χρωματιστός, πορφυρός και ασημένιος, «μαλαματένιος», έτσι όπως τον θυμόμουν στους ναούς…

Στη σχέση με τα χρώματα, οφείλω τις ιδιομορφίες του χαρακτήρα μου… Τους αντιπαθείς συνοδοιπόρους που συναντώ στο βίο μου, αποκαλώ…κίτρινους, τους συμπαθείς γαλανούς, και τους αδιάφορους μπεζ… Τους μελαγχολικούς μωβ και τους χαρούμενους κόκκινους… Τους σπασίκλες πράσινους και τους επιθετικούς πορτοκαλί… Τους χαμαιλέοντες άχρωμους και τους τσιγκούνηδες πρασινοκίτρινους… Άλλα δεν αραδιάζω, ούτε να με ρωτήσετε πώς θα «έβαφα» τους δημόσιους άνδρες μας, ιδιαιτέρως σήμερα… Σε εποχές που περισσεύει η οργή και τα πάθη, το καλειδοσκόπιο μου τρελαίνεται κι εγώ μάλλον παθαίνω αχρωματοψία…

Προς ώρας είμαι βαμμένη λαδί, χθες βγάλαμε το λάδι μας… το έβλεπα να ρέει στη λίμπα αργά, ένα φωτεινό πράσινο όλο μοσχοβολιά και έπαιρνα αποφάσεις, παρασυρμένη από τη γοητεία του… Θα ράψω ένα λαδί βελούδο φουστάνι να το φορέσω την άνοιξη… ή θα πλέξω μια πράσινη ανοιχτή ζακέτα για τις κρύες μέρες… Θα αγοράσω και πράσινες καστόρι μπότες, έχουν ένα σωρό τέτοιες τα κινέζικα. Έχω και ένα χακί τσαντάκι, μούρλια θα είμαι κυκλοφορώντας στην εξοχή ανάμεσα στο ασημοπράσινο των λιοστασιών. Θα φορέσω και ένα ασημί σκουλαρίκι, το είχα αγοράσει στην Κομοτηνή από τον κύριο Απόστολο-καλή του ώρα- έχει σκαλισμένη μια μορφή που πολύ μοιάζει της Νεφερτίτης, το λέγαμε τότε «σκουλαρίκι Κλεοπάτρα».

Κι άμα στολιστώ θα φτιαχτώ κιόλας, θα πάρω και μια μπατανόβουρτσα και θα αρχίσω να βάφω τα πάντα. Θα βάψω ανθρώπους, επιφανείς και λαϊκούς, χωρίς καμία εξαίρεση… Στην αρχή θα περάσω αστάρι… Μετά αναλόγως παθών και ηθών θα διαλέξω χρώματα. ανεξίτηλα! Να μη βγούν ποτέ, να ξεχωρίζουν, να ξέρουμε δηλαδή με τι έχουμε να κάνουμε, να μη ξεγελαστούμε ουδεπόποτε…

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή