Το 1972 ένας από τους διαστημικούς δορυφόρους διαγράφει πορεία πάνω από την Αττική και στο πέρασμά του από την Αθήνα στέλνει το λακωνικό μήνυμα: Τσιμέντινος βράχος!

Ο τύπος της εποχής αναπαράγει αυτό το μήνυμα στα πρωτοσέλιδά του. Περιέργως, οι μόνοι που δεν αντέδρασαν σ’ αυτή την είδηση, που μηδένιζε τη φήμη του άλλοτε κλεινού άστεως, ήταν οι εκπρόσωποι του Τεχνικού Επιμελητηρίου, φυσικά και το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου (κυβέρνηση-αντιπολίτευση).

Τα επίχειρα της τσιμεντοποίησης τα πληρώνουν οι αναγκαστικοί έποικοι των Αθηνών, ήδη από τη δεκαετία του ’60. Η τσιμεντοποίηση συνδυάζεται με το μπάζωμα των ρεμάτων και των αντίκλινων, που ήταν οι φυσικοί αποδέκτες των όμβριων υδάτων. Μάλιστα, μερικά από τα ρέματα αυτά λειτουργούσαν και ως γραφικά ποτάμια, που σκορπούσαν στις παρόχθιες περιοχές τη δροσιά με τις λεύκες και τις ιτιές. Για να μη φτάσουμε βέβαια στο Συμπόσιο του Πλάτωνος όπου ο φιλόσοφος αναφέρει τους περιπάτους στις όχθες του Ιλισσού, που εκτείνονταν από τους στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι τις εκβολές του ποταμού, στις φαληρικές ακτές.

Κοντά σε αυτά τα αμέτρητα γραπτά ντοκουμέντα, και οι περίτεχνες χαλκογραφίες των ευρωπαίων περιηγητών του 18ου  και 19ου αιώνα που υμνούν με την ειδυλλιακή τους μορφή την Αθήνα, τα περίχωρά της και τις ακτές της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ: https://www.in.gr