Boris Barnet: «Το σπίτι στην πλατεία Τρούμπναγκια» // Κριτική κινηματογράφου

by Γιάννης Φραγκούλης
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΡΟΥΜΠΝΑΓΙΑ
(THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE)

ΣΥΝΟΨΗ
Ένα κορίτσι έρχεται από την επαρχία, με τα ελάχιστα εφόδια και μία πάπια. Όταν ένα ζευγάρι την κυνηγά επειδή δεν έχει πληρώσει αυτά που όφειλε, τότε θα ξεκινήσει μία μικρή επανάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Boris Barnet THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Αν δε λάβουμε υπόψη μας την πολλή σημαντική αξία της ρώσικης λογοτεχνίας και κινηματογραφίας, οι ταινίες που έρχονται από τη δεκαετία του 1910, οι βωβές ταινίες, όπως αυτή, έχουν μέσα τους την ελαφρότητα, την ανθρώπινη αξία, τη βία και τη φροντίδα για τον άνθρωπο, αξίες που βρίσκουμε στη λογοτεχνία αυτής της χώρας, εδώ, όμως, μεταφράζονται στη γλώσσα του κινηματογράφου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Boris Barnet THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE

Αυτή η ταινία παρήχθη το 1928, σε μία περίοδο, τη δεκαετία του 1920 που ήταν η πιο ενδιαφέρουσα της σοβιετικής κινηματογραφίας και όχι μόνο. Σε αυτές τις ταινίες θα δούμε τις επιρροές της γερμανικής και αμερικάνικης κινηματογραφίας, της ανάλυσης της γλώσσας, της Ρωσικής Πρωτοπορίας. Το σπίτι, αυτό στο οποίο η ταινία αναφέρεται, είναι ένα διαμέρισμα δομημένο από εκκεντρικούς χαρακτήρες. Ο Σέμιον, ένας οδηγός από την επαρχία, Η Μαρίσα, μία νοικοκυρά που έχει αγκιστρωθεί πάνω του, η Φένια, μία συνδικαλίστρια και οργανώτρια, και οι Γκολίγκοβ, ένα ζευγάρι μικροαστών που έχουν ένα κομμωτήριο.

Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η «ακαταστασία», ξύλα στα σκαλιά, η αδιαφορία των ανθρώπων όσον αφορά σε αυτούς που μένουν στον ίδιο χώρο. Οι Γκολίγκοβ έχουν προβλήματα συμβίωσης στη δικιά τους οικογένεια, θέλουν μία υπηρέτρια, όμως δεν τους αρέσει αυτή να ανήκει σε κάποια συνδικαλιστική ένωση.

Μία έφηβη, η Παράνγια, έχει έρθει στη Μόσχα και, σχεδόν αμέσως ξεκινούν τα προβλήματά της, αφού η πάπια, που έχει σε ένα πανέρι, ξεφεύγει και χάνεται στο δρόμο. Ο Σέμιον, βλέπει όλη αυτή την ανακατωσούρα και αναγνωρίζει αυτό το κορίτσι, καταλαβαίνει ότι είναι από το χωριό του. Βλέπει ότι δεν έχει που να πάει και την προσκαλεί στο σπίτι του. Επειδή δεν ανήκει σε κάποια συνδικαλιστική ένωση, σχεδόν αμέσως βρίσκει δουλειά στους Γκολίγκοβ. Ο άντρας θέλει αυτή η κοπέλα να το βοηθά στις δουλειές του, ενώ η σύζυγός του επιθυμεί να την έχει συνέχεια υπό τις διαταγές της.

Η Φένια μπαίνει στη μέση και προσκαλεί την Παράνγια για να γίνει μέλος στο συνδικάτο. Από αυτό το σημείο θα ξεκινήσει η διαδικασία επαναστατικοποίησης της σκηνικής κατάστασης. Αψιμαχίες που θα μπορούσαμε να τις συγκρίνουμε με αυτές… της Γαλλικής Επανάστασης, μας δηλώνουν ότι έχουμε να κάνουμε με αυτό που ονομάζουμε πάλη των τάξεων, με τις ανάλογες ανατροπές στην κοινωνία που προκύπτουν από αυτές.

Αποτέλεσμα εικόνας για Boris Barnet THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE

Η ανατροπή θα έρθει από την υπηρέτρια. Εδώ έχουμε τη νέα κοινωνική κατάσταση όπως εξαγγέλλει η Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν. Τα ζητούμενα είναι τα εργασιακά δικαιώματα, το ωράριο, οι διακοπές, η προστασία από τα εργασιακά προβλήματα. Ουσιαστικά, εδώ δεν έχουμε κάποιους οικογενειακούς καυγάδες, αλλά την αλλαγή στην κοινωνία, σα μία παραβολή, σαν η οικογένεια των Γκολίγκοβ να ήταν όλη η ρωσική κοινωνία που μεταλλάσσεται πλέον σε σοβιετική. Αυτό περνά με χιούμορ, με μεταφορές που αναφέρονται στην ολοκληρωτική διακυβέρνηση. Το νέο που διεκδικεί τη θέση του έρχεται από την επαρχία και από τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα.

Οι ηθοποιοί γράφουν με το σώμα τους. Τα φορέματα είναι σκηνικές παρουσίες που σηματοδοτούν μία κοινωνική πραγματικότητα. Οι κινήσεις δείχνουν τη σύγκρουση: η συγκρουσιακή κινησιολογία έχει άμεση συσχέτιση με τις ιδεολογικές συγκρούσεις που εκείνη την εποχή ήταν το πρώτο θέμα στην μάχη μεταξύ των μπολσεβίκων και των μενσεβίκων, στον αγώνα για την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας. Όλη η ταινία είναι μία μεταφορά αυτών των συγκρούσεων, το αποτέλεσμα των οποίων δεν ήταν προφανές.

Αποτέλεσμα εικόνας για Boris Barnet THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE

Η αφήγηση μπορεί να ξεκινά σα μία περιπετειώδης φάρσα, καταλήγει όμως σε μία λεπτομερής αναφορά στην επαναστατική διαδικασία που γινόταν στη Σοβιετική Ένωση, τη δεκαετία που παρήχθη αυτή η ταινία. Οι ηθοποιοί παίζουν εκφραστικά, το σώμα τους είναι αυτό αλλάζει κάθε φορά το κείμενο της αφήγησης, αυτό που προσδιορίζει τις αλλαγές στο χώρο, ο χώρος είναι όλη η Σοβιετική Ένωση, η ταινία μιλάει παραβολικά για αυτό που ο Mikhail Romm είχε αφηγηθεί στις ταινίες-ντοκιμαντέρ του, σχετικές με την ανάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους. Και το κάνει με τον πιο εκφραστικό και γλαφυρό τρόπο.

Αποτέλεσμα εικόνας για Boris Barnet THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE

  • ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΡΟΥΜΠΝΑΓΙΑ
  • (THE HOUSE ON TRUBNAYA SQUARE)
  • Σκηνοθεσία: Boris Barnet
  • Σενάριο: Nikolay Erdman, Anatoli Marienhof, Vadim Shershenevich, Viktor Shklovskiy, Bella Zorich
  • Φωτογραφία: Yevgeni Alekseyev
  • Μουσική: Robert Israel
  • Παίζουν: Vera Maretskaya (Παράσα Πιτούνοβα), Anel Sudakevich (Μαρίσα), Ada Vojtsik (Φένια), Vladimir Fogel (Κος Γκολιγκόβ), Elena Tyapkina (Κα Γκολίγκοβα), Vladimir Batalov (Σέμιον), Aleksandr Gromov (θείος Φέντια), Sergey Komarov (Λιάντοβ), Pyotr Baksheyev, Boris Barnet, Vladimir Uralskiy
  • Χώρα παραγωγής: Σοβιετική Ένωση
  • Γλώσσα: ρώσικα
  • Είδος: κωμωδία
  • Διάρκεια: 64΄
  • Ημερομηνία πρώτης προβολής: 8/8/2019
  • Εταιρεία διανομής: New Star.

Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.

The following two tabs change content below.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960. Σπούδασε χημεία και φωτογραφία στην ΑΚΤΟ. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές κινηματογράφου. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποίο ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ κ.ά. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV. Ήταν υπεύθυνος για διαδικτυακούς τόπους Ίδρυσε και διευθύνει τους διαδικτυακούς τόπους www.filmandtheater.gr και το www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου κ.ά. Είναι ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ «Στιγμή απολιθωμένη».

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή