Χαρά-Λύπη, Ζωή αληθινή

by Times Newsroom 1
Share this
  • Γράφει η ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

Είναι απίστευτο πόσο πολύ οι άνθρωποι έχουν εξαιρέσει, έχουν εξοστρακίσει από τη ζωή τους, τη λύπη. Τη στενοχώρια, τη θλίψη.

Μαζί με τη συνεχή και επίπονη προσπάθεια, να συγκρατήσουν και να διατηρήσουν αιωνίως τη νεότητα, στην εξωτερική εμφάνιση.

Μαζί με την εξαφάνιση και την κατάργηση οποιουδήποτε σημαδιού αφήνει ο χρόνος και οι συνθήκες στο σώμα,

Μαζί με τις πλείστες όσες, αλλαγές, με προσθήκες, και αφαιρέσεις, χρωμάτων, ρυτίδων, λίπους, ιστών, τριχών κλπ.,
υπάρχει και μια εξίσου συνεχής, επίπονη και επίμονη προσπάθεια εξαφάνισης, των συναισθημάτων, λύπης, θλίψης και οποιουδήποτε πόνου από τη ζωή τους.

Από τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα ,που οργώνουν τα κανάλια και δημιουργούν πρότυπα ζωής, έως τους επαγγελματίες της ευζωίας, γυμναστές, κόουτς ευζωίας, κλπ. κλπ.

Υπάρχει μια και σαφής οδηγία: «Θετική σκέψη, ευχάριστες εικόνες, χαρούμενες συναντήσεις, ευχάριστες επιλογές!»

Οι άνθρωποι την οδηγία αυτήν, τη μεταφράζουν σε επιλογές «ευχάριστων» ανθρώπων, φίλων, συναδέλφων, συντρόφων, συχνά δώρα και αλλεπάλληλες αλλαγές στον εαυτό τους, σε αγορές ρούχων, καινούργιο χτένισμα, νέο μακιγιάζ, χαρούμενα και φωτεινά χρώματα, εντυπωσιακά αξεσουάρ, διάφορα αθλήματα, μεταξύ δουλειάς και σπιτιού, ή κατά την διάρκεια που τα παιδιά είναι στις απογευματινές δραστηριότητες, εξόδους για καφέ, ή για ποτό συνεχώς και με κάθε ευκαιρία.

Και θα περίμενε κανείς με όλα αυτά, τα «ευχάριστα», τα «θετικά» , όλα αυτά «τα μπόνους» προς τον εαυτό μας,
οι άνθρωποι, να είναι τουλάχιστον χαρούμενοι, υγιείς και να αποδίδουν απερίσπαστοι σε ό, τι κάνουν.

Κι όμως, οι ψυχολόγοι είναι υπερπλήρεις, τα σχετικά κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης ομοίως και οι πωλήσεις ηρεμιστικών, αγχολυτικών και συναφών σκευασμάτων είναι τα μόνα φάρμακα που δεν διέρχονται κρίση στις πωλήσεις τους.

Και δεν μιλάμε για φάρμακα που είναι αναγκαία για να αντιμετωπίζει κάποιος μια συγκεκριμένη ψυχολογική ασθένεια ή κατάσταση που τον επιβαρύνει, τον κάνει δυσλειτουργικό και τον βασανίζει.

Οι πολυποίκιλες πάλι οργανικές «παθήσεις» απασχολούν αναίτια, χιλιάδες παθολόγους, γαστρεντερολόγους, ωριλάδες και λοιπές ειδικότητες και τμήματα νοσοκομείων, χωρίς αρχή μέση και τέλος της «οργανικής» ασθένειας.

Το 2010 πέθανε ο πατέρας μου. Για τέταρτη συνεχή μέρα πήγα στη δουλειά φορώντας άλλοτε ένα μαύρο παντελόνι ή ένα μαύρο τζιν και ένα μαύρο μπλουζάκι, ή ένα μαύρο πουκαμισάκι.

Τότε μέσα στο ασανσέρ, μια συνάδελφος, από αυτές που στις 7.30 το πρωί είχε το κουράγιο να τυλίξει τρεις σειρές χοντρή «φο μπιζού» αλυσίδα στο λαιμό της, και να ισορροπήσει πάνω σε μια γόβα δεκάποντη, μου είχε στήσει καρτέρι!

Μου χαμογέλασε με «κατανόηση!» και μου είπε με γλυκύτατο χαμόγελο χωρίς εισαγωγές: «Συγγνώμη, που θα στο πω, αλλά δεν είναι μόνο δική μου γνώμη, το συζήτησα και με άλλους συναδέλφους.

Δεν μπορείς να φοράς μαύρα στη δουλειά! Έχουμε χάσει κι εμείς ανθρώπους, αλλά το ξεπεράσαμε! Μας δημιουργείς καταθλιπτική ψυχολογία! Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό, δεν μπορούμε, δεν μπορούμε να δουλέψουμε!! Να βγάλεις τα μαύρα να το ξεπεράσεις πιο εύκολα!»
(Μιλάμε για δουλειά σε δημόσια υπηρεσία)

Το ασανσέρ είχε φτάσει στο ισόγειο και εγώ είχα μείνει άναυδη. Άνοιξα την πόρτα και βγήκα. Είχα πάθει τέτοιο σοκ που δεν θυμάμαι καν αν της είπα κάτι «γαλλικό» ή αν έφυγα χωρίς να πω λέξη.

Από τη δεκαετία του ’90, τα πρότυπα της μόνιμης, της «παράλυτης» χαράς, φύτρωναν στα πρωινάδικα και στα διάφορα σχετικά περιοδικά λάιφ στάιλ. Η «κουλτούρα» της ευμάρειας της χαρούμενης ζωής και της «θετικής στάσης», που περνούσε από διαφημίσεις, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις και βραδινές εκπομπές, καθημερινά, από το 2000 , είχαν πλέον καρποφορήσει και οι καρποί άρχισαν να μας βρίσκουν κατάμουτρα ή κατάστηθα.

Άνθρωποι αρρώστησαν, «ναυάγησαν» ψυχολογικά, μπήκαν στα ναρκωτικά ή το αλκοόλ, χρεοκόπησαν οικονομικά, βυθισμένοι στα χρέη, αλλά όλα αυτά «στα μουγκά». Τα «ιλουστρασιόν» χαμόγελα έκαναν θραύση, είτε αφορούσαν καλλιτέχνες με καρκίνο ,είτε υπερήλικες καλλιτέχνες που πέθαιναν μέσα στην ανέχεια και τη μοναξιά, είτε ανώνυμους ανθρώπους που πέθαιναν και άφηναν άναυδους τους φίλους τους που «δεν ήξεραν τίποτα»

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι περισσότεροι άνθρωποι, αρνούνται να στενοχωρηθούν, να λυπηθούν, να «ξεφυσήσουν», να παραδεχτούν, στον εαυτό τους, στην οικογένειά τους, στους φίλους τους, ότι είναι λυπημένοι, ότι στενοχωριούνται, ότι κλαίνε.
Ότι κάτι τους στριμώχνει, τους απελπίζει, τους θλίβει, ή ότι προσπαθούν να ζήσουν και να αντιμετωπίσουν,
έναν θάνατο αγαπημένου προσώπου, μια άλλη απώλεια, μια οικονομική δυσπραγία, μια αρρώστια, ένα χρέος, ένα παραβατικό παιδί, ένα βίαιο σύντροφο, μια απειλή απόλυσης, μια σεξουαλική παρενόχληση, ή ακόμα και μια θλίψη για ένα όνειρο, ένα σχέδιο, κάτι που δεν έγινε, ενώ είχαν συνδέσει τη ζωή τους με αυτό. Ή ακόμα ότι μάχονται με λύπες που νοιώθουν, για πράγματα που δεν ευθύνονται, όπως ο χρόνος που περνάει, ή η συνταξιοδότηση που έρχεται, ή οι οικογενειακές αλλαγές και η αλλαγή τρόπου ζωής για λόγους υγείας ή ηλικίας.

Οι άνθρωποι αρνούνται να ζήσουν τις λύπες τους, σαν να είναι κάτι παράλογο και αφύσικο στη ζωή τους. Δικαιολογούν αυτή την επιλογή τους, λέγοντας και πιστεύοντας ότι «ΔΕΝ πρέπει να τους πάρει από κάτω, απαγορεύεται να πάθουν κατάθλιψη!»

Χωρίς να έχουν ιδέα τι είναι η κατάθλιψη και τι σχέση έχει με τη λύπη.
Και αν δεν «αντέχουμε» δεν επιτρέπουμε στη ζωή μας να χωρέσει μια λύπη, μια στενοχώρια, μια αποτυχία, μια διάψευση, τότε τι γίνεται με τις μεγάλες λύπες, με τις σοβαρές απώλειες; Και τι ακριβώς μαθαίνουμε στα παιδιά μας;

Συνεχώς αναφέρουμε εκατέρωθεν, ποιος κληροδοτεί ,τι, στις επόμενες γενιές. Πάντα αναφερόμαστε στις οικονομικές παραμέτρους. Και τι έχουμε να πούμε για τα παιδιά που έγιναν ενήλικες, μορφωτικά και επαγγελματικά επαρκείς ,αλλά ψυχολογικά αδύναμοι και στην πρώτη αποτυχία ή κρίση, καταρρέουν;

Στις 18 του Σεπτέμβρη είναι δυο χρόνια που πέθανε η μητέρα μου.
Όπως όλες οι γυναίκες της γενιάς της που έζησαν πόλεμο, πείνα, φόβο και θάνατο αγαπημένων προσώπων, έζησε με θάρρος και καρτερία τις λύπες της και δεν προσποιήθηκε ποτέ κάτι άλλο. Δεν έπαθε κατάθλιψη και ήταν αρπαγμένη για τα καλά από τη ζωή ως την τελευταία στιγμή.

Λίγο πριν το τέλος, όταν η μνήμη την είχε εγκαταλείψει, το σώμα προσπαθούσε να αποδράσει, η δύναμη είχε φύγει, η όραση και η ακοή λειτουργούσαν επιλεκτικά και όλα τα κοντέρ έδειχναν στο ρελαντί, η μόνη γλώσσα στην οποία μπορούσε να επικοινωνήσουμε ήταν η μουσική. Τραγουδούσε ή έψελνε, ό τι μπορούσε και ό τι άντεχε.

Είχα διαβάσει χρόνια πριν την «Πάουλα». Το βιβλίο που έγραψε η Ιζαμπέλ Αλλιέντε, όταν πέθανε η κόρη της. Ήταν ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο που με επηρέασε πολύ στο θέμα της στιγμή του θανάτου.
Το είχα και το σκεφτόμουν χρόνια μέσα μου.

Όταν η μητέρα μου έφτασε στις τελευταίες της στιγμές, έμεινα μόνη μαζί της. Της κρατούσα το χέρι και όταν έφτανε το τέλος, την κράτησα στην αγκαλιά μου και πέθανε μέσα σε αυτήν, νιώθοντας ελπίζω , ότι δεν ήταν μόνη της απέναντι στο «τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ» που τόσο ανέφερε και τόσο βαθιά μέσα της φοβόταν.
Μετά αρνήθηκα να τηλεφωνήσω άρον- άρον στο γραφείο τελετών και να «τους την αναθέσω να την πάρουν γρήγορα γρήγορα για να «την ετοιμάσουν».

Κάθισα μαζί της τρεις ώρες (το περισσότερο που μπορούσα μόνη μου και με τους υπόλοιπους συγκάτοικους των άλλων διαμερισμάτων, προφανώς να διαφωνούν) και ήρεμα και ήσυχα την αποχαιρέτησα οριστικά. Μετά ακολουθώντας το σχετικό τελετουργικό την ετοίμασα, την έντυσα και μετά πήρα τηλέφωνο το γραφείο τελετών.

Ήταν ό τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου για να νιώσω ήρεμη και να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου.
Δεν ήταν ούτε τρομακτικό, ούτε εφιαλτικό, ούτε άγριο. Απορώ πώς γίνεται έναν άνθρωπο που τον αγαπάς τόσο τη μια στιγμή, την άλλη, μόλις πεθάνει, να μην αντέχεις να τον δεις, να τον αγγίξεις, να τον κρατήσεις στην αγκαλιά σου και να τον αποχαιρετήσεις. Απορώ με τους ανθρώπους που δεν θέλουν να επιτρέψουν στον εαυτό τους, να λυπηθεί, να αποχαιρετήσει, να κλάψει, να είναι πραγματικά εκεί…

Νομίζω ότι ο τρόπος που αποχαιρετάς έναν αγαπημένο και σημαντικό για σένα άνθρωπο, αποτελεί μέρος της σχέσης σας.
Απορώ και εκνευρίζομαι με τους ανθρώπους που δεν είναι «σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι» που επιλέγουν, να πάθουν υστερία, να χτυπήσουν ξύλο, να σταυροκοπηθούν, να προσπαθήσουν να αποφύγουν, να κρατηθούν μακριά, να «ξορκίσουν» το θάνατο ή την όποια λύπη, την αρρώστια, να μη τους «κολλήσει;» να μη τους «γρουσουζέψει!», να μην «τους δημιουργήσει εφιάλτες!» να μην τους αγγίξει…

Απορώ πώς αλλάξαμε τόσο πολύ τα τελευταία σαράντα χρόνια στις πόλεις, πόσο εύκολα και ανενδοίαστα προσχωρήσαμε σε αυτή την «ανώδυνη ζωή», ψάχνοντας την αιώνια νεότητα αλλά και την αιώνια ευτυχία,
και γίναμε τόσο απ-άνθρωποι, τόσο αφύσικοι, τόσο εικονικοί.

Η ηλίθια και βλακώδης απόφαση να μην ξενυχτάνε τους ανθρώπους πια στις μεγάλες πόλεις και να «ξεμπλέκουν» γρήγορα με το θάνατο. Η «κουλτούρα» της χαρούμενης, συνεχώς «ανερυθρίαστης» ζωής, και εκλογικευμένης, αλλά ρηχής και ξώφαλτσης επαφής με το θάνατο και τον οριστικό αποχωρισμό από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο,
είναι ανάλογη με την οποιαδήποτε «ξεπέτα» και δημιουργεί τα ίδια αποτελέσματα.

Νομίζω ότι είναι ό τι πιο άθλιο έχει αποφασιστεί και ό τι πιο σίγουρο, να σου δημιουργήσει μισά και ακατέργαστα συναισθήματα αποχωρισμού που μπορεί να σε βασανίζουν για χρόνια.

Η λύπη, η μελαγχολία, ο πόνος, ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Και δεν είναι ανάγκη να πληρώσουμε 120 συνεδρίες για να το μάθουμε και να το αφήσουμε να συμβεί.
Μαζί με τη χαρά, την ελπίδα, τα όνειρα, την απογοήτευση, είναι και αυτά η ζωή μας.
Η αληθινή, η πραγματική, η ζώσα ζωή, η αιμάτινη ζωή μας.

Και είναι αυτό που δημιουργεί την ζητούμενη ισορροπία μέσα μας.
Η εικονική μας λύπη, με συλλυπητήρια, συμπαράσταση με εμοτικονς, χωρίς αληθινά λόγια, χωρίς δάκρυα αληθινά, που μουσκεύουν τα μάγουλα τα δικά μας και των άλλων, χωρίς αγκαλιά, χωρίς βλέμματα αγάπης και συμπόνιας, είναι μια σύγχρονη πρακτική που τη χρησιμοποιούμε όλοι.

Όμως δεν φτάνει. Είναι άλλο ένα βήμα μακριά από την ουσία μας και την αλήθεια.
Όλα αυτά αντί μνημοσύνου.
Κάποια πράγματα όταν λέγονται και ακούγονται, ίσως βοηθούν…
Κάποιες σκέψεις, μας βάζουν σε σκέψεις…
Κι εμένα πολλές δικές σας σκέψεις με βάζουν σε σκέψεις…

Πηγή: www.facebook.com/adriani.kefala

Share this

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή