Χαρείτε μωρέ Έλληνες…

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Να νιώσω τη χαρά εξήγγειλε ο κυβερνήτης μας μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος. Χαρά γενικώς και αορίστως καθώς δεν προσδιόρισε το είδος της (ανυπόκριτη ή υποκριτική χαρά, η πρώτη προϊόν της καρδιάς, η δεύτερη αποτέλεσμα ηθοποιίας). Κατέδειξε πάντως τις αφορμές της χαράς μας πολύ συγκεκριμένα για τους χειρισμούς του, για τ’ αποτελέσματα – κέρδη, για τις ατομικές κι εθνικές προοπτικές που διάπλατα άνοιξε. Η παρότρυνσή του θύμισε την «Ωδή της χαράς» του Φρίντριχ Σίλλερ, στο σημείο όπου η χαρά γίνεται το εργαλείο των ταπεινών απέναντι στους ισχυρούς για να τους φτάσουν, που η χαρά είναι τόπος  μιας έστω στιγμιαίας συμφιλίωσης και γαλήνης. Έγραψε, ο Σίλλερ:

(…) Με τους θεούς πώς να τα βάλεις; Είν’ ωραίο
να τους μοιάσεις. τούτο αρκεί.

Ας σιμώσουν οι φτωχοί κι οι πονεμένοι
να χαρούν με τους χαρούμενους κι αυτοί.

Όχι εκδίκηση και μίση· ας ξεχαστούνε·
στον θανάσιμον οχτρό συγγνώμη πια·
ας μην πιέζουνε τα μάτια του τα δάκρυα,
κι άλλο τύψη ας μην του τρώει πια την καρδιά.
Μας χρωστούν; Όλ’ ας σκιστούνε τα τεφτέρια!
Συμφιλίωση γενική!
Όπως κρίναμε, αδελφοί,
έτσι κρίνει κι ο Θεός ψηλά απ’ τ’ αστέρια. (…)

Ο στίχος της Ωδής «Μας χρωστούν; Όλ’ ας σκιστούνε τα τεφτέρια! Συμφιλίωση γενική!» φαίνεται να ταιριάζει με το κλίμα θριάμβου του, αρκεί ν΄ αποδώσεις το «μας χρωστούν» σε ζητήματα ηθικά (αν έχουν) οι πρώην «δανειστές» και «εταίροι» μας για την αποικιοκρατική συμπεριφορά τους προς τη χώρα μας. Το «συμφιλίωση γενική» τους ίδιους πρέπει να αφορά. Επίσης αφορά τους Έλληνες συνδικαλιστές, όσους τα βρίσκουν στα ψιλοσυμφέροντα μεταξύ τους, με τις -κάποτε χαρακτηρισθείσες ως «ανίερες»- συμμαχίες όπως έγινε πολύ πρόσφατα στα δημοσιογραφικά σωματεία. Σίγουρα η συμφιλίωση δεν αφορά τους ντόπιους αντιπάλους γιατί μαύρο φίδι δικαστικό θα τους φάει. Είπε ο Πρωθυπουργός ότι μετά το πρώτο κυρίαρχο που πέτυχε (την έξοδο από τα μνημόνια) ακολουθεί το δεύτερο κυρίαρχο, η έρευνα των σκανδάλων. Τι σημασία έχει αν οι προηγούμενοι διαχειριστές εξουσίας πιθανότατα φρόντισαν να κλείσουν τις τρύπες ευθύνης τους και ότι τα περισσότερα αδικήματα (όπως μάθαμε πρόσφατα) παραγράφτηκαν; Τι σημαίνει ότι πέρασαν κάπου τέσσερα χρόνια υποσχεμένης διαφάνειας και τιμωρίας των τρωκτικών του δημοσίου; Πάντα στην Ελλάδα θυμόμαστε τη διαφάνεια πριν τις εκλογές και πάμε σε αυτές με κεντρικό σύνθημα: την πολυμεταχειρισμένη, σαν χαλάκι εισόδου στη Βουλή, Κάθαρση.

Ειλικρινά δεν θέλω να χαλάσω παρόμοια τηλεοπτική χαρά.

Το γεγονός -για ένα από τα πολλά παραδείγματα- ότι τέλη Ιουλίου πέρα από τα άλλα θα πληρώσω στην Εφορία «έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης» (από 2,2% έως 10%, ανάλογα το εισόδημα) η οποία επίτηδες δεν ονομάστηκε «φόρος», για να μην καταργηθεί από το ΣτΕ, επειδή υπάρχει άλλος φόρος εισοδήματος που ήδη πληρώνουμε, κι αυτό οφείλω μες στο μεθύσι της χαράς να το αντιμετωπίσω σαν απομεινάρι μιας αχρείας πολιτικής κοροϊδίας που δεν θα την ξαναδούμε.

Έτσι απολαμβάνω τη χαρά όπως ορίστηκε με τα πιο επίσημα χείλη. Την θυμίζω:

Βγήκαμε από το πηγάδι της κρίσης και της δωδεκαετούς λιτότητας. Ελαφρύνθηκε το χρέος. Όχι με τον τρόπο που οι αδαείς περιμέναμε (το ψαλίδισμά του), αλλά με τον επιστημονικό, δηλαδή την παράταση της εξόφλησής του. Τι θα πει ότι η ρύθμιση δεν επιφέρει καμιά απομείωση, ότι ζητούνται μεγάλα πλεονάσματα που θα πηγαίνουν όλα σε εξόφληση των χρεών,  ότι σωπαίνουνε αν το ΔΝΤ διατηρεί ή όχι την εποπτεία της οικονομίας μας; Κι επειδή μέχρι τώρα όπου η οικονομία μας παρουσίαζε ελλείματα οι ξένοι δανείζανε κάποια δις ευρώ για να τα καλύψουμε (άσχετο αν το μεγαλύτερο μέρος τους κατέληγε να ενισχύσει τις τράπεζες) τώρα θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις «διαρθρωτικές δεσμεύσεις» για να βρούμε τα υψηλά πλεονάσματα (χρήματα) τόσο γι’ αυτά που ξοφλάμε όσο και γι΄ αυτά που χρειάζονται για να λειτουργήσει το Κράτος. Φεύγει λοιπόν το μνημόνιο, φεύγει η «τρόϊκα» (η και «θεσμός») η οποία ερχότανε για έλεγχο δυο φορές τον χρόνο και θα έρχεται για έλεγχο μια απλή επιτροπή τέσσερις φορές τον χρόνο (ναι, ναι τέτοια εμπιστοσύνη) ενώ στις αγορές θα βγούμε ξανά όχι σε καροτσάκι αλλά μόνοι μας περπατώντας και παζαρεύοντας περήφανα με ιδιώτες.

Χαρείτε γιατί όπως ακούσαμε μπήκαμε στον δρόμο της ανάπτυξης. Αποκτήσαμε ξανά την οικονομική και πολιτική κυριαρχία μας. Χαρά γιατί η Ελλάδα ανήκει πλέον στους Έλληνες (διαχρονικό σύνθημα μην παρασύρεστε ότι πρόκειται για απομιμήσεις). Σχίσαμε τα παλιά μνημόνια υπογράφοντας νέες συμφωνίες. Έτσι από εδώ και πέρα εμείς θα συμφωνούμε σε όσα μας επιβάλλονται, εμείς θα δεχόμαστε ή όχι τις συμφωνίες αρκεί σε αυτές τις συμφωνίες να ταιριάζουν οι αριθμοί μεταξύ τους (προφανώς για να ελέγχουν οι δανειστές με τετράμηνες επισκέψεις τις κρατικές διαβεβαιώσεις και να σιγουρεύονται ότι θα παίρνουν αυτά που ζητάνε).

Χαρείτε γιατί και οι ξένοι ειδήμονες την χαρακτηρίζουν μεγάλη ημέρα. Μάλιστα πατρικά αγκαλιάζουν μπροστά στις κάμερες τους ώμους των διαπραγματευτικών εκπροσώπων μας τρανό σημάδι αναγνώρισης της συντριβής τους.

Χαρείτε έστω και μια ημέρα, όπως προφητικά παρότρυνε ο Πρωθυπουργός. Χαρείτε γιατί από την δωδεκαετή μπαίνουμε στη συνεχή 40ετή λιτότητα. Χαρείτε ξεχνώντας την καθημερινότητα. Πριν πλακώσουν ζόμπι οι λογαριασμοί Κοινής Ωφέλειας με τα άλλα αλληλέγγυα κι ενισχύσεις, πέραν από όσα μαζεύει η Εφορία, με τα 26% άνεργα παιδιά μας για χαρτζιλίκι, με τις επιστολές των περίπου 400.000 νέων που τους έδιωξε ο τόπος που αγάπησαν, με την υποαπασχόληση των 4άρων ευρώ την ώρα και πολλά είναι. Προφανώς τώρα οι συριζαίοι βουλευτές (δεν λέω για τους υπόλοιπους) θα πειθαρχήσουν στο ψαλίδισμα (και όχι στην επιμήκυνση) των μισθών και προνομίων τους, πράγμα που δεν το έκαναν όταν πριν περίπου 4 χρόνια ο πρόεδρός τους και πρωθυπουργός μας το ζήτησε. Τώρα θα επιμείνει για όσα δεν επέμενε. Τώρα θα εξαφανισθούν η γραφειοκρατία, η υπουργική αμετροέπεια, η φοροληστρική επιδρομή σε μισθούς και συντάξεις. Τώρα θα επικρατήσει ο εκσυγχρονισμός στις υπηρεσίες, η εντιμότητα στις συναλλαγές, η αξιοκρατία στις προσλήψεις και στις αξιολογήσεις, η σιγουριά για τις εξαγγελίες, η πίστη στις υποσχέσεις, η ασφάλεια και ποιότητα ζωής.

Ομολογώ πως έχασα για λίγο στην τηλεόραση την πρωθυπουργική περιγραφή πώς δηλαδή ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει αυτή την μεγάλη ημέρα, επειδή, μετά την προ δεκαημέρου άλλη ιστορική συμφωνία για το όνομα της Μακεδονίας, τόσα κοντινά βαριά ιστορικά δύσκολα τα αφομοιώνεις. Κράτησα από αυτά μόνο την πρωτοφανή δέσμευσή του, ότι για να ξέρουμε πότε ως λαός πρέπει να χαρούμε, όταν έχουμε παρόμοια γεγονότα ο πρωθυπουργός μας δίκην λαφύρου θα φορά γραβάτα, κομβικό στοιχείο από την αμφίεση των καπιταλιστών που κατατροπώνουμε. Για τις ήττες προς το παρόν δεν έχουμε τίποτα. Πιθανότατα να επιλεγεί το σώβρακο, αλλά μάλλον αφού τελειώσει η καταμέτρηση πόσες φορές, είτε στις νίκες είτε στις ήττες, μάς άφησαν φεύγοντας να το φοράμε.

The following two tabs change content below.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση, μυθιστόρημα, παραμύθια, Καραγκιόζη, τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, κριτικές προσεγγίσεις. Με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη εξέδωσαν το ιδιότυπο περιοδικό Κέντρων. Συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Περίπλους, Index, Εξώπολις,) και ιστότοπους (Diastixo, fractal, timesnews.gr). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ και πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΠΗΤ) ενώ διετέλεσε μέλος στα Δ.Σ. του Αετοπούλειου Ιδρύματος, της ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, του ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Γραμματέας του Κέντρου Έρευνας Μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή