Δεκέμβρης / Ξανθός, λαστιχένιος, Σμαραγδής…

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
Share this
  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Δεκέμβρης
Ξανθός, λαστιχένιος, Σμαραγδής…

Θα ήταν το 1957 που τα Χριστούγεννα η μαμά μου είχε ράψει ένα όμορφο καραμελοκόκκινο φουστανάκι με παπαδίστικο γιακά, στολισμένο με άσπρο εξώραφο κέντημα με ίδιο σχέδιο και στη μανσέτα του. Στα μαλλιά μου είχε σχεδιάσει ένα τυλιχτό μπουλαντζέ, φουσκωτό, που δέσποζε στην κορυφή του κεφαλιού με καμάρι. Η μαμά είχε τον τρόπο της και με τα ραψίματα και με τα χτενίσματα. Τον ωραίο μου «κούκο» είχε τυλίξει εσωτερικά- για να μη φαίνεται- με ηλεκτρικό καλώδιο, από τα κομμάτια που είχαν περισσέψει μετά τον ηλεκτροφωτισμό του σπιτιού. Κάτι σαν πρόδρομα κοτσιδάκια τα «καλώδια» από αυτά που σωρηδόν στοιβάζονται σήμερα στα ερμάρια του σπιτιού…. Τα «καραμελοκόκκινα» η μαμά τα έλεγε και «αιγυπτιακά» καθώς όλα τα αποφόρια από την Αλεξανδρινή αδελφή της Στυλιανή που είχαμε στο σπίτι για να τα φορούμε είχαν τέτοιο χρώμα.

Εκείνα τα Χριστούγεννα στολίσαμε δένδρο και βγήκαμε ωραίες φωτογραφίες. Εγώ κρατούσα στα χέρια μια αμερικάνικη μπάρμπι με ξανθά μαλλιά και κλαρωτή σατέν φούστα, από εκρού εμπριμέ ύφασμα με ένα φαρδύ πράσινο-πευκί βολάν. Η κούκλα εκείνη ίσως από τις πρώτες του είδους-μπάρμπι- που κυκλοφόρησαν στην Αμερική μετά τον πόλεμο και γρήγορα κατέκτησαν τον κόσμο. Εμένα μου την είχε στείλει η θεία Μαρία από το Σικάγο, δώρο. Η μπάρμπι που την βαπτίσαμε Σμαραγδιά, έζησε πολλά χρόνια στο σπίτι, στοιβαγμένη στο κουτί των χριστουγεννιάτικων στολιδιών μέχρι που χάθηκε, αναλήφθηκε λες στους ουρανούς. Όταν σε προχωρημένη πια ηλικία ρωτούσα την μαμά «τι έγινε η κούκλα» εκείνη ζητούσε διευκρινήσεις: «Ποια, η ξανθή, εκείνη η «σκληρή» του θείου Κωνσταντή ή η λαστιχένια;» Με την ερώτησή της ανακαλούσε όλη την παιδική μου ηλικία, λες και αρέσκονταν στις αναδρομές… «Η Ξανθή» απαντούσα εγώ με στόμφο, επειδή ήξερα ότι οι άλλες δύο χαθήκανε… Η λαστιχένια έλιωσε στα κεραμίδια της διπλανής στην Αλεξανδρούπολη, όταν ο Παντελής μου την πέταξε θυμωμένος εκεί ένα φθινόπωρο για να μη πιπιλάω το κεφάλι της, και η «σκληρή» είχε μια σειρά ατυχημάτων μέχρι να μας εγκαταλείψει. Στην αρχή της έβγαλα τα μάτια…

Η μαμά για να μην στεναχωριέμαι έκοψε από ένα εξώφυλλο του Ρομάντζο τα μάτια της Σοφίας Λώρεν και τα κόλλησε ακριβώς στις χάσκουσες κόχες της… Ύστερα της έβγαλαν τα χέρια, τα μικρότερα γειτονάκια διεκδικώντας την… Τα χέρια η μαμά δεν κατάφερε να τα επαναφέρει στην προτέρα τους θέση κι εγώ πέρασα ένα καλοκαίρι έχοντας τυλιγμένο στην αγκαλιά μου ένα ανάπηρο, τη ακρωτηριασμένη «Σοφία»… Τον επόμενο χρόνο η Σοφία έμεινε από άγνωστη αιτία μια «Ασώματος κεφαλή» με τα μάτια της Λώρεν παρόλα αυτά στην ίδια θέση. Έτσι ακριβώς κατέληξε στον τενεκέ των σκουπιδιών όπου η μαμά έκαιγε τα χαρτιά του καμπινέ… Το κεφάλι τας Σοφίας έλιωσε και μύρισε η γειτονιά πλαστικό επί μέρες. Εγώ που τότε ανακάλυπτα το είδος του υλικού νόμισα ότι η κούκλα ήταν από μαλακό «κόκκαλο» έτσι λέγαμε όλα τα είδη που δεν …ταξινομούνταν…

Η Ξανθή βέβαια δεν έμαθα ποτέ τι έγινε. Το πιθανότερο είναι να τη χάρισε η μαμά στα γειτονάκια μας που γεννήθηκαν όταν εγώ είχα φύγει από την πόλη, και δεν έπαιζα πια με κούκλες… Ήμουν ήδη Αθήνα, φορούσα τζιν και έβαφα τα μαλλιά μου με χένα καραμελοκόκκινα. Αν ζούσε όμως η Σμαραγδιά θα ήταν σήμερα 60 ετών…
Την θυμήθηκα ξεφυλλίζοντας τις φωτογραφίες του παλιού άλμπουμ σήμερα. Το δένδρο ήταν μικρό έλατο, που το είχε φέρει ο Παντελής σέρνοντάς το, στο σπίτι. Η μαμά το κλάδεψε και ύστερα το έβαλε μέσα σε ένα τενεκέ με χώμα, που τον τυλίξαμε για να μη φαίνεται η σκουριά με φύλλα από το Ρομάντζο της εβδομάδας.

Εκεί στο δένδρο στη γωνιά του καλού μας δωματίου βγήκαμε όλοι μια φωτογραφία. Κι εγώ κρατώ στα χέρια τη μπάρμπι.
Από τις φωτογραφίες μετρώ τα χρόνια… Και όταν, κάθε χρόνο του Αη Γιαννιού, ξεστολίζω το σπίτι φροντίζω με ασφαλές αμπαλάζ να κρατήσουν, να αντέξουν τα στολίδια και οι μνήμες… Χάρη σ’ αυτή την τακτική έχω κρατήσει όλα τα χριστουγεννιάτικα που αγόρασα το 91 από την Κομοτηνή από το Σούπερ μάρκετ Κατσικάκη,… Κι από στην Αλεξανδρούπολη επιβιώνει ακόμα μια ωραία μπλε γιρλάντα που είχε κρεμάσει η Φωφώ στο φωτιστικό της παλιάς κουζίνας προ αντιπαροχής… Νομίζω του 1968…

Share this
The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή