Οι «δαιμονισμένοι» και το θέατρο του παραλόγου

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΕΠΕΙΔΗ βλέπω  τον οδοστρωτήρα να κυλάει καταπάνω μου, παλεύω ν’ αντιδράσω, να περισώσω την επώνυμη ύπαρξή μου. Όπως όλοι σας. Κι ευτυχώς που βρήκαμε αυτήν εδώ τη διαδικτυακή μέθοδο επικοινωνίας και συνδιαλλαγής, που μας λυτρώνει. Σε διαφορετική περίπτωση θα γεμίζαμε σελίδες ολόκληρες και άπειρα χαρτιά που θα έμεναν κλεισμένα στα συρτάρια μας για να τα ροκανίσουν μερικά χρόνια αργότερα τα ποντίκια ή να οδηγηθούν από τα παιδιά μας στους κάδους τα ων σκουπιδιών. Εδώ τουλάχιστον υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να βρούμε και κάποια ανταπόκριση.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ διαφορετικές εκδοχές της θέασης του κόσμου μας. Σ’ αυτήν εποχή της απόλυτης δημοκοπίας, κανείς και εννοώ κανείς από εκείνους που διαφεντεύουν τις τύχες της κοινωνίας μας, δεν ενδιαφέρεται για ζητήματα ηθικής και ιδεολογίας. Αν διαβάσετε τους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι, θα καταλάβετε ότι η εποχή στην οποία αναπτύσσεται το βιβλίο, δεν διαφέρει και πολύ από τη δική μας – φυσικά με τις αναλογίες της. Μπορεί να βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, όμως μια ψύχραιμη ματιά  στην ελληνική κοινωνία θα μας πισωγυρίσει στον δέκατο ένατο!!! Ωστόσο, ενώ ο μέγας ιεροφάντης της παγκόσμιας λογοτεχνίας αναφέρεται σε μια εποχή έντονης πολιτικοποίησης της ρωσικής κοινωνίας, και μεγάλων ιδεολογικών συγκρούσεων, η δική μας έχει κάπως διαφορετικά χαρακτηριστικά.

ΑΚΟΜΗ δεν υπάρχει ταυτότητα αντιλήψεων για τις ευθύνες της κακοδαιμονίας μας ως κοινωνίας. Φταίνε οι πολιτικοί, φταίει η κοινή γνώμη που πλάθει τους πολιτικούς ή φταίνε οι ξένοι και ο καπιταλισμός ή οι ευθύνες επιμερίζονται;;; Είναι αλήθεια ότι η κοινή γνώμη πλάθει τον πολιτικό, ο οποίος όμως βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να μεταπλάσει την κοινή γνώμη κατ’  εικόνα και ομοίωση του ιδεώδους, το οποίο υποτίθεται ότι καλλιεργεί αυτός που αξιώνει να γίνει αρχηγός της. Για να μην φανεί ότι ισοπεδώνω τα πράγματα, θα πω ότι υπάρχουν και πολιτικοί που πασχίζουν αληθινά να μεταπλάσουν την κοινή γνώμη. Αλλά η πλειοψηφία των πολιτικών είναι ξυλοσχίστες και αχθοφόροι ενός επαγγέλματος – ναι, επαγγέλματος – που τους αποδίδει εξουσία και χρήμα, και κάνουν τα πάντα για να το περιφρουρήσουν.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ και κάποιοι, μέσα στους οποίους βάζω και τον εαυτό μου, που για να κρύψουμε τον σαρκασμό του νεκρικού κρανίου αυτής της κοινωνίας, δεν έχουμε βρει κάτι καλύτερο από τον αυτοσαρκασμό. Είναι ακριβώς το θέατρο του παραλόγου που υπηρετήθηκε εξαιρετικά από τον Μπέκετ, τον Ιονέσκο και κάποιος άλλους, που δεν πιστεύω ότι έχουν ξεπεραστεί. Και μιλάω για «αυτοσαρκασμό» διότι απλώς δεν έχω τίποτε άλλο να πω αφού ξέρω προκαταβολικά ότι ο Γκοντό δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ, καθώς επίσης δεν έχει καμιάν απολύτως σημασία αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Σάμουελ Μπέκετ

Ευγένιος Ιονέσκο

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή