Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς ελπίδα!

by Νίκος Λαγκαδινός

ΣΥΝΗΘΩΣ οι απολογισμοί γίνονται στο τέλος μιας χρονιάς, και ακολουθούν οι σχεδιασμοί για την επόμενη αλλά τώρα πλέον, έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας ποιος έχει τέτοια διάθεση; Παλεύουν όλοι για την καθημερινότητα. Και το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα ποσά που είναι απαραίτητα για την εξόφληση λογαριασμών. Κάποτε οι ταχυδρόμοι μας έφερναν γράμματα από αγαπημένα πρόσωπα. Τώρα φέρνουν μονάχα λογαριασμούς!

Οι φόροι στην ημερήσια διάταξη, αλλά και ανομολόγητοι και ομολογημένοι φόβοι, αγωνίες – πραγματικές ή και μεταφυσικές – άγχη, ερωτήματα. Αυτή η περιβόητη οικονομική κρίση που δεν είναι μονάχα ελληνική, όσο κι αν μερικοί θέλουν να την θεωρούν ‘φρούτο’ ελληνικό και με μια ισοπεδωτική λογική να στέλνουν στο πυρ το εξώτερο σύμπασα την ελληνική πολιτική ηγεσία και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Οι φόβοι που σήμερα διακατέχουν τους Ευρωπαίους πολίτες είναι πολλοί και αφορούν σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης κατάστασης. Οι μετακινήσεις των πληθυσμών, οι πόλεμοι και οι συνέπειές τους, η οικονομία και η πολιτική, η άγρια υπερφορολόγηση, η επαγγελματική ανασφάλεια, η ανεργία, οι απεργίες, η κατάσταση των πόλεών μας, η αποδιοργάνωση των σχολείων, η διάλυση της οικογένειας, το περιβάλλον, η διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και η άνθιση της ιδιωτικής περίθαλψης, η κατακόρυφη άνοδος της εγκληματικότητας, και η εν γένει κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη επιστημονική έρευνα, οι ανόητοι εξοπλισμοί, οι φυσικές καταστροφές, η χωματερή των ειδήσεων και των απείρων αχρήστων πληροφοριών, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης που κάποτε αποτελούσε τη συνεκτική ουσία των δυτικών κοινωνιών και, στο τέλος-τέλος, το αίσθημα της μοναξιάς να πνίγει τους πάντες…

Το θέμα είναι ότι σήμερα ο πολίτης έχει εξαφανιστεί, δεν υπάρχει πολίτης αλλά υπάρχει το ανώνυμο πλήθος, οι επιχειρήσεις, το εμπόριο, οι αγορές, τα χρηματιστήρια, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο… Συνεπώς, αναρωτιέται κανείς αν μπορούμε να ονειρευτούμε έναν αλλιώτικο, καλύτερο κόσμο, που θα είναι σε θέση να εξαφανίσει τα εμπόδια και τις κάθε λογής αδικίες! Προς το παρόν όμως το μέλλον το βλέπουμε μαύρο κι άραχλο.

Βεβαίως δεν μπορούμε να διανοηθούμε μέλλον χωρίς ελπίδα. Κι εδώ θα επικαλεστώ τον Ευγένιο Ιονέσκο (1976): «Όποιος δεν ονειρεύεται είναι άρρωστος! Τα όνειρα ασκούν μια ουσιαστική λειτουργία και η λειτουργία της φαντασίας στο θέατρο είναι εξίσου ουσιαστική. Ένας καλλιτέχνης του οποίου η ελευθερία της φαντασίας απειλείται, αλλοτριώνεται. Οι μεγάλοι επαναστάτες και οι πρόδρομοί τους ήταν ονειροπόλοι, κι όταν λέω ονειροπόλοι, εννοώ ουτοπιστές. Αλλά από τη στιγμή που μια ουτοπία γίνεται καθεστώς, υποχρέωση, νόμος, μετατρέπεται σε εφιάλτη. Το όνειρο, όπως είπε ένας μεγάλος ψυχολόγος, είναι ένα δράμα του οποίου εμείς είμαστε ταυτόχρονα συγγραφείς, ηθοποιοί και θεατές. Το θέατρο είναι κατασκεύασμα της αδούλωτης φαντασίας. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να επινοούμε».

Κι ο Άρθουρ Μίλερ (1963): «Όλοι εμείς οι ίδιοι και όχι ένας μοναχικός ήρωας, πρέπει να βρούμε μια διέξοδο. Η μεγάλη ειρωνεία βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορούμε να βρούμε για λογαριασμό μας αυτό που πάντα απαιτούσαμε από τους τραγικούς μας ήρωες, δηλαδή τη στιγμή της συμφιλίωσης, τη στιγμή της αποδοχής, ένα κλάσμα δευτερολέπτου στη διάρκεια του οποίου  να αναγνωρίσουμε πως η αιτία όλων  αυτών των δεινών δεν βρίσκεται στα άστρα που μας κυβερνούν αλλά στο βάθος της ύπαρξής μας. Πόσοι από μας, στους καιρούς που ζούμε, είναι ικανοί να κατανοήσουν την ιδιοφυή διαίσθηση του Σαίξπηρ και να πουν μαζί του πως το λάθος δεν βρίσκεται στα άστρα τους αλλά στο βάθος της ύπαρξής μας; Γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει το θέατρο, γιατί το θέατρο δομεί τον άνθρωπο στην καρδιά του σύμπαντος». Κι εδώ ο Μίλερ είναι προφανές ότι μιλάει για το αληθινό θέατρο που μέσα στα δυόμιση χιλιάδες χρόνια έχει αποδείξει και μας έχει πείσει ότι διαθέτει μια απίθανη και απίστευτη χρωματική κλίμακα, και μπορεί να επιβιώνει, παρά τις απειλές της τηλεόρασης ή της οικονομικής κρίσης.

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή