Διαμάντια παντοτινά!

by Νίκος Τσούλιας
  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Στη ζωή μας συμβαίνουν χίλια δυο περιστατικά˙ τα περισσότερα είναι μικρά και ασήμαντα και χάνονται σχεδόν όλα στο διάβα του χρόνου. Γνωρίζουμε ανθρώπους και ανθρώπους στις διαφορετικές φάσεις της ηλικίας μας, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό, στην εργασία μας κλπ που γίνονται συνήθως εικόνες μια ανάμνησης και μόνο.

Λίγα πράγματα είναι καθοριστικά και γίνονται ιστορικά συμβάντα για την πορεία της ζωής μας και επίσης είναι λίγοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμαστε στενά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Είναι άνθρωποι με τους οποίους γευόμαστε χαρές και λύπες και μοιραζόμαστε μαζί τους τις πιο κρυφές επιθυμίες μας, τα μεγαλεπήβολα σχέδιά μας, τα παράτολμα όνειρά μας ακόμα και τις τρελές φαντασιώσεις μας. Είναι ένα μικρό απόλυτα φιλικό σύμπαν – ένα λίγο πολύ κλειστό σύστημα αναφοράς – με το οποίο πορευόμαστε στο δρόμο της ζωής μέσα σ’ ένα κατά το μάλλον ή ήττον αφιλόξενο γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον.

Εδώ καταλαγιάζουμε φόβους και ανησυχίες, αποσυμπιέζουμε εντάσεις και άγχος, υπερβαίνουμε δυσκολίες και εμπόδια. Πολλαπλασιάζεται η δύναμή μας με έναν τρόπο που δύσκολα γίνεται κατανοητός και απορούμε στο πόσο εύκολο είναι το να αντλήσεις θέληση και κουράγιο απ’ εδώ για να ξαναξεκινήσεις μια αποτυχημένη προσπάθεια ή για να συνεχίσεις μια ανηφορική πορεία. Οι αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων εδώ είναι πολύ κοντινές, όσο η απόσταση αναπνοής…

Ως εκ τούτου η δοκιμασία είναι ταυτόχρονα φιλική και σκληρή αλλά και αυθεντική και ανθεκτική. Οι συγκρούσεις κρύβουν μέσα τους της ψυχής τα πάθη και τις μικρότητες των ανθρώπων σε μέγιστο βαθμό. Αλλά εδώ θα συντριβεί η έπαρση του εγωισμού, για να αγγίξουν οι καρδιές τον πυρήνα του σύμπαντος του συναισθήματος των ανθρώπων και να συνδεσμωθούν οι υπάρξεις τους. Η μορφολογία των ξεχωριστών μετάλλων λιώνει στη φωτιά για να πάρουν τις καινούργιες εικόνες τους, τις εικόνες της παρέας.

Είναι η πιο καλή παρέα μας, η διαρκής αναφορά του μικρόκοσμού μας… Μπορεί να μην είναι σταθερή όλη η σύνθεσή της, και συνήθως υπάρχει ένας μικρός πυρήνας που διατρέχει από κοινού όλο το ρουμάνι των δυσκολιών της ζωής, που απολαμβάνει συλλογικά τα μικρά και τα μεγάλα ξέφωτα του δρόμου της ζωής. Εδώ οι σχέσεις σμιλεύονται κάθε μέρα μέσα από τις καλές και τις κακές «στιγμές», μέσα από τις κοινές επιδιώξεις, μέσα από τις ίδιες «στάσεις ζωής» αλλά και μέσα από τις αντιπαραθέσεις και από τις συγκρούσεις.

Όλα τα στοιχεία της ζωής κατατείνουν στην ισχυροποίηση των δεσμών και της συνοχής της ομάδας. Εδώ η αλληλεγγύη και η συναδέλφωση καταδεικνύουν στην πράξη τον εξανθρωπιστικό ρόλο τους και είναι στοιχεία θείας δωρεάς για να νιώσεις αρτιωμένο τον εαυτό σου, για να γεύεσαι με τον πιο γενναιόδωρο τρόπο την ομορφιά του Κόσμου.

Ποιος μπορεί να ζήσει άραγε χωρίς μια ισχυρή εστία φίλων και συνοδοιπόρων της ζωής; Ποιος μπορεί να σηκώσει το βάρος της μοναξιάς απέναντι στα μεγάλα υπαρξιακά διλήμματα ή στις μεγάλες δυσκολίες ή και στις ανεπάντεχες συμφορές; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ο άνθρωπος είναι καμωμένος για να ζει κατά μόνας, χωρίς σταθερό αποκούμπι και απάγκιο;

Όχι, δεν μπορεί να δομηθεί η κοινότητα των πολιτών μόνο με την οικογενειακή εστία και γύρω της τους μακρινούς θεσμούς της κοινωνίας. Η ψυχολογία των ανθρώπων χρειάζεται και ενδιάμεσους «σταθμούς», θέλει προέκταση του οικογενειακού τους ορίζοντα. Το συναίσθημά τους δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί χωρίς τους ευρύτερους πυρήνες της φιλίας και της αγάπης.

Οι παρέες μετασχηματίζονται και αλλάζουν ανάλογα με τις εξελίξεις της ζωής μας. Είναι μια απόλυτα φυσική πορεία των πραγμάτων. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ανατρέπουμε τις ισχυρές αναφορές μιας μακρόχρονης φιλικής δοκιμασίας αν η ζωή μας έχει μια ανατρεπτική είτε θετικού είτε αρνητικού περιεχομένου. Δεν μπορείς να ανατρέψεις άρδην το σκηνικό μιας πολύχρονης παρέας αν βρεθείς σε μια θεαματική οικονομική ή επαγγελματική αναβαθμίδα. Αν αυτό συμβεί, σημαίνει ότι έχεις χάσει την ψυχή σου, ότι δεν μπορείς να νιώσεις την ανθρώπινη παρουσία, το άγγιγμα της φιλίας, την ιερότητα της παρέας. Τότε έχει ερημώσει ο συναισθηματικός σου κόσμος.

Η παρέα των φίλων μας είναι μια συνδημιουργία ανθρώπων που βαδίζουν τα προσωπικά μονοπάτια τους δίπλα – δίπλα. Οι άνθρωποί της έχουν και κομμάτια του εαυτού μας, όπως κι εμείς έχουμε δικά τους. Ομορφαίνουν το οδοιπορικό μας. Εμπεριέχουν τα πιο ξεχωριστά κοιτάσματα της καρδιάς μας. Είναι διαμάντια παντοτινά!

anthologio.wordpress.com/

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή