Διερευνητικές επαφές Ελλάδας & Τουρκίας: Όταν “προσερχόμαστε με μηδενική αφέλεια”… Τότε η ελπίδα λύσης επίσης μηδενίζεται – Και τότε τι;

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
  • Γράφει ο Δημήτρης Δόγκας

Με ποιες προσδοκίες λοιπόν προσέρχεται η Ελληνική κυβέρνηση σε νέο γύρο διερευνητικών επαφών με την Τουρκία; Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διεθνολόγος, πρέσβης ή έμπειρος αναλυτής γεωστρατηγικών ισορροπιών για να κατανοήσει ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων το ζητούμενο για την Ελλάδα είναι να μην χάσει μέσα στο περιβάλλον των ισχυρών πιέσεων που αναπτύσσονται από τους παίκτες στην περιοχή.

Γιατί αρκεί ο κοινός νους ώστε να κατανοήσει κάποιος ότι όταν προσέρχεσαι ακόμα και σε διερευνητικό διάλογο, χωρίς συμφωνημένη ατζέντα και χωρίς να έχουν αποδεχτεί οι άλλοι τουλάχιστον ως βάση συζήτησης το διεθνές δίκαιο, χωρίς να αναγνωρίζουν το δίκαιο της θάλασσας και ενώ αμφισβητούν ευθέως τη συνθήκη της Λωζάνης, δηλαδή τα μεταξύ μας σύνορα και όχι μόνο ή όταν σε προσκαλούν υπό την απειλή στρατιωτικής βίας, τότε ο σκοπός σου στην πραγματικότητα είναι μόνο ο κατευνασμός. Και άρα στο τραπέζι, θες δεν θες, βρίσκεται το πουλόβερ της εθνικής σου κυριαρχίας αφού αυτό θέτουν. Ο φόβος σου είναι να μην ξηλωθεί ο πρώτος πόντος γιατί έπειτα κανείς δεν ξέρει μέχρι που θα ξηλωθεί το πουλόβερ. Γιατί έστω κι αν αναγκαστικά διακηρύττεις πως δεν συζητάς θέματα κυριαρχίας ενώ ήδη τα έχει φέρει στο τραπέζι ο συνομιλητής, τότε είναι φανερό πως σε κάποιο επιπεδο τα συζητάς αφού προσέρχεσαι.

Και προσέρχεσαι με τον Οθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό στο ζενίθ, δηλαδή:

  • Θέλουν να διχοτομήσουν την Κύπρο και μετά να θέσουν με τις γνωστές μεθόδους σε μόνιμη ομηρία και έλεγχο όλο το νησί. Τα γεωτρύπανα βρίσκονται ήδη εκεί!
  • Επιδιώκουν να περιορίσουν τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας στα 6 μίλια με απειλή πολέμου και να μετονομάσουν την Ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αυθαίρετα σε Τουρκική με τη θεωρία ότι τάχα τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
  • Αγνοώντας την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ των νησιών επιχειρούν να τα μετατρέψουν σε νησίδες μέσα σε Τουρκική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ για να τα εγκλωβίσουν μέσα σε Τουρκική κυριαρχία ώστε στη συνέχεια να ζητήσουν την κυριαρχία και σε αυτά.
  • Εκμεταλλεύονται κάθε δυνατότητα πρόκλησης που διαθέτουν στη Θράκη, με παρεμβάσεις και απαιτήσεις ως προς τη μουσουλμανική μειονότητα είτε με την πρόσφατη απόπειρα εισβολής χιλιάδων μεταναστών που συγκεντρώνουν σαν όπλο στη χώρα τους από όλες τις άκρες της υφηλίου. Συμπληρώνουν έτσι μια συνολική αμφισβήτηση της κυριαρχίας της χώρας μας σε όλο το μήκος των ανατολικών της συνόρων με απώτερο στόχο την εδαφική μας κυριαρχία.

Συμφωνήσαμε λοιπόν για την έναρξη των διερευνητικών επαφών ενώ είναι σαφείς όχι μόνο τούτοι οι σκοποί της όλης Τουρκίας (και όχι μόνο της κυβέρνησής της) αλλά, ακόμα χειρότερα, ενώ ουσιαστικά βρίσκονται ακόμα στο κάδρο όλες οι προκλήσεις, της δήθεν γαλάζιας πατρίδας, το casus belli, το Τουρκολυβικό σύμφωνο, οι έρευνες του Urus Reis στην δική μας δυνητικά υφαλοκρηπίδα, το γεωτρύπανο στην Κύπρο, οι προκλήσεις και οι παραβιάσεις στα θαλάσσια και εναέρια σύνορα, η αξιοποίηση των μεταναστών ως επιθετικού όπλου, η αδιάκοπη πολεμική ρητορική ακόμα και από τις παραδουλεύτρες του κου Ερντογάν.

Και η πτωχή πλην τιμία Ελλάς φαίνεται σήμερα να προσέρχεται στο τραπέζι ενός γνωστού εκ των προτέρων άγονου διαλόγου εκβιαζόμενη από την προκλητική (πολεμική) πρακτική του αντιπάλου, επιβραβεύοντας και καταξιώνοντας την σκοπιμότητα των προκλήσεων.

Αλλά αν τερματιστούν άδοξα οι συνομιλίες (το αναμενόμενο) κινδυνεύουμε να μείνουμε εμείς με τον μουτζούρη στα χέρια και τότε “εκεί που μας χρωστούν να μας ζητούν και το βόδι”. Από καλά παιδιά θα γίνουμε πάλι το μαύρο πρόβατο και οι πολυσυζητημένες κυρώσεις στη γείτονα θα πάνε περίπατο. Η Τουρκία ήδη ξεχνά το μαστίγιο και ζητά περισσότερα καρότα.

Αν πάλι έχουν αποτέλεσμα τότε ποιο θα είναι αυτό; Πιστεύει κανείς ότι αυτό θα είναι το συνυποσχετικό για τη Χάγη για τη μοναδική διαφορά μας, τον ακριβή καθορισμό της διάμεσης οριακής γραμμής στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ; Προφανώς οι Τούρκοι δεν θα πάνε στη Χάγη!!!

Το αποτέλεσμα αν υπάρξει θα είναι το χειρότερο σενάριο για εμάς που κανείς δεν θέλει ούτε καν να σκεφτεί τι θα σημαίνει για την άμυνα των νησιών ή το εύρος των χωρικών υδάτων ή την εκμετάλλευση του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου πλούτου.

Αλίμονο λοιπόν από τις συζητήσεις εμείς δεν προσδοκούμε τίποτα απολύτως επί της ουσίας. Μόνο ένα μικρό διαστήμα σχετικής ηρεμίας, άντε και ένα χτύπημα στην πλάτη.

Απλά οι διερευνητικές είναι ενταγμένες στην πρακτική (δεν λέω στρατηγική) του κατευνασμού. Της αυτοκτονικής αυτής επιλογής που αργά και βασανιστικά μας οδηγεί σε μη εμφανείς απώλειες χωρίς να αποτρέπει αλλά να μεγαλώνει διαρκώς την απειλή του πολέμου. Μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να αμφισβητούν πλέον δια των όπλων κυριαρχικά δικαιώματα και εθνική κυριαρχία τέτοια που μόνο ως νικητές πολέμου θα μπορούσαν να αρπάξουν από τη χώρα μας. Ακόμα και το δικαίωμα να επισκέπτονται οι επιτελείς μας τα ακριτικά μας νησιά.

Αντί λοιπόν διερευνητικών συζητήσεων καλό είναι να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε μεταξύ μας για το πώς θα αναδιατάξουμε και θα αξιοποιήσουμε όλο το επιστημονικό και αμυντικό μας δυναμικό ώστε να διατυπώσουμε επιτέλους ένα νέο δόγμα μηδενικής ανοχής προς την γείτονα που δεν θα της επιτρέπει να απλώνει διαρκώς το πόδι της πέρα από τα οριά της.

Αντίθετα θα επιτρέψει σε εμάς να ασκούμε εκ του ασφαλούς τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Αυτό όμως απαιτεί την διαρκή θεσμική συνεννόηση όλων των δυνάμεων που εκπροσωπούν το έθνος.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση αρνείται να συγκαλέσει συμβούλιο αρχηγών ακόμα και στις εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές που περνάμε με φοβίζει. Να κρατά δηλαδή για τον εαυτό της η όποια κυβέρνηση το δικαίωμα να καθορίζει μόνη τους ύψιστους στρατηγικούς και εθνικούς στόχους, ανεβάζοντας ή κατεβάζοντας τον πήχη ανάλογα με τις φοβίες η τις πιέσεις που έτσι γίνονται πάντα πιο δυνατές.

Ας το αποφασίσουμε επιτέλους γιατί οι σχέσεις μας με τους νεο-οθωμανούς δεν θα ξεφύγουν από την ατέρμονη περιδίνηση με συνομιλίες “μηδενικής αφέλειας” και κατευνασμό ουτοπικών προσδοκιών. Με αυτά η μοναδική έξοδος είναι ο αφελής πόλεμος.

Αν δεν αποδεχόμαστε την αφέλεια ας ετοιμάσουμε το δόγμα της “μηδενικής ανοχής και των μεγάλων προσδοκιών της ειρήνης”.

The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή