Δημήτρης Δόγκας: Κάθε Νοέμβρη

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
Share this

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Κάθε Νοέμβρη

Νιάτα,
αστέρια που λάμπετε στο στερέωμα μόνα
μες στη βαθειά σκοτεινιά,
διάστικτο φως σε αχνό σύννεφο
σαν χνώτο του ουρανού μέσα στο άπειρο.
Μόνο στον ήλιο υποκλίνεστε
γιατί καλά γνωρίζετε
ότι σεις παραμένετε το παρασκήνιο της ζωής.

Νιάτα ανυπότακτα!
Κάθε Νοέμβρη σας φυλακίζουνε
οι εθελουσίως στους προσκυνημένους προστρέχοντες.
Όμως εγώ τότε,
βαθειά μέσα στα μάτια σας
βλέπω την αντανάκλαση
από της λευτεριάς τα καλά φυλαγμένα εκεί
απαστράπτοντα εξαπτέρυγα,
όταν, κάποια στιγμή ακίνητη του Νοέμβρη,
υψώνετε το βλέμμα πάνω από τη ρημαγμένη σας άνοιξη,
θεωρώντας, μόνο εσείς,
πίσω από τις φαρδιές πλάτες του ορίζοντα,
από μακρυά, λυτρωτικό το επερχόμενο αύριο.

Τότε το στόμα κραυγή και τα στήθη οδύνη.
Μάτια βουβά κι όμως εύγλωττα
μέσα στην άχτιστη φλόγα τους.
Από τις κόγχες δραπετεύουν μικρά μπαϊράκια φωτός αναθρώσκοντα,
ξεχύνονται στον ουρανό με τον άνεμο,
μικρές φτερούγες ολόφωτες,
μας προσκαλούν σε ταξίδι μεγάλο.

Πέρα απ τον πόνο, εκεί ψηλά,
μαζεύουν των ονείρων τα ψίχουλα
και βρίσκουν τους δρόμους.
Ματιά τη ματιά ανυψώνονται.
Μια χούφτα φύλλα λευτεριάς κάθε ματιά,
τιναγμένη ψηλά στον αέρα
σαν τα δοξαστικά δαφνόφυλλα
τα Αναστάσιμα βράδια,
με τις καμπάνες γοργόηχες της χαράς
και τις εκκωφαντικές εκρήξεις της αφοβιάς
προς τη φθορά και τον θάνατο.
Άκουσε, πέρα από την οδύνη και τις κραυγές,
από ψηλά άκου,
τους βροντερούς προάγγελους της Λευτεριάς
στον ουρανό κρεμάμενους πάνω απ’ τα σύννεφα.

Εκεί κι η μνήμη παραμονεύει, πυρακτωμένο σίδερο
στις νύχτες της μεγάλης σκοτεινιάς ψάχνει και ξαναψάχνει
εκείνα τα άφανα άστρα που χάθηκαν στον ουρανό βιαστικά
αφήνοντας πίσω στα μάτια μου
τη θύμηση της φωτεινής τροχιάς τους.
Τροχιοδεικτική αναλαμπή μες στην ομίχλη
που φώτισε μια κρίσιμη στιγμή
το μετέωρο βήμα μου.

Βασανισμένα παιδιά,
πάλλευκα σφάγια σε πρόχειρα θυσιαστήρια
σαν ορεινά χειρουργεία,
χωρίς κλαδάκι ελιάς να φυτρώνει στο πλάι.
Άυλοι δραπέτες της σάρκας σε ακίνητες στιγμές.
Θρέψατε σαν άνεμος τις ανάσες μας,
τα στήθη μας μεγάλωναν για να τις χωρέσουν.
Οι δρόμοι σας,
ουράνιες διαδρομές χωρίς σταυροδρόμια,
σχεδίασαν τους χάρτες του ουρανού ξανά.
Δάκρυ δεν έχω για σας
παρά μόνο τους αιμάτινους παλμούς της καρδιάς
που κάθε Νοέμβρη,
γίνονται αβάσταχτα δυνατοί.

Share this
The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή