Δημήτρης Δόγκας: Προς τη δύση

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ

Ξοδέψαμε μίλια πολλά μέσα στο πέλαγος.

Δίχως πυξίδα,

ανάμεσα σε γυάλινα κύματα

και τ’ άρμενα λάσκα

άλλοτε πάνω στον Γραίγο κι άλλοτε στον Σιρόκο,

ταξιδεύαμε προς τη δύση.

Ταξιδεύαμε κι η νιότη μας σκόρπιζε

όσο παλεύαμε με τον χάλκινο άνεμο,

όπως της άμμου τα φευγάτα θρύματα μέσα απ τις χούφτες μας

στις ακρογιαλιές του Ομήρου.

Μες στις σκιές του νερού και στις μαβιές ανταύγιες των σύννεφων

πλάθαμε ωραίες εικόνες του νου για τον τόπο μας

που κι αυτές ταξίδευαν πλάι μας, με τις γοργόνες και τα δελφίνια,

καθώς γυρεύαμε το φως του Απόλλωνα με τον ήλιο στα μάτια.

Η ζωή μας όλη, όμορφα όνειρα κι εικόνες του νου και άσπρη αρμύρα.

Κι ένα σκληρό θαλασσινό βότσαλο

που απόμεινε μέσα στη χούφτα μας,

κατάλευκο, για να νιώθουμε

πως όλα αυτά, ολότελα, δεν ήταν ψεύτικα,

ένα παιγνίδι των θεών που αλλού μας πήγαιναν

κι αλλού τάχα βάζανε τα γυάλινα κύματα να μας σπρώχνουν.

Γιατί εμείς, ο κανένας,

παλαίψαμε πράγματι με τους κύκλωπες

και πολλές φορές θυμάμαι,

νικήσαμε τον Πολύφημο

κι ίσως τον Ποσειδώνα τον ίδιο.

Φάγαμε λαίμαργα τα παχιά ιερά βόδια

κι έπειτα αντιπαλαίψαμε τη λησμονιά,

που κόβει τα σφυρά και λυγίζει το γόνυ πιο πολύ κι απ τον κάματο,

σαν από την αθέλητη πείνα μας γευτήκαμε τους λωτούς της.

Λικνιστήκαμε με τον παφλασμό της μπουνάτσας

καθώς για λίγο αφεθήκαμε στους πόθους μας

πάνω στην αμμουδιά της Καλυψούς

όπου αποβραδίς μας ξέβρασε η θάλασσα

σαν αδεινά κοχύλια.

Εκεί, στην αγκαλιά της θεάς ερωτευτήκαμε ξέπνοοι.

Δεν ήταν ψέματα,

αλλιώς στης θάλασσας τον πάτο θα είμαστε

ή φαγωμένοι απ’ τα θεριά

σαν τους συντρόφους μας που ποτέ δεν γνώρισαν το νόστιμον ήμαρ.

Και το νησί κι ο γυρισμός, είναι αλήθεια όλα.

Ο τόπος μας που γέρασε,

άλλος ήταν στη θύμηση κι άλλος στα όνειρά μας.

Κι η Πηνελόπη, ξερακιανή φιγούρα,

δίχως χυμούς και τρυφεράδα πια

κι εμείς, που ξοδέψαμε τον έρωτα βιαστικά

με των καραβιών και των ψυχών μας το ξαπόσταμα.

Στ αυτιά μας ακόμα αντηχούν οι εξαίσιες φωνές των σειρήνων.

Ήταν αλήθεια όλα.

Όπως και τώρα που είμαστε πίσω εδώ

που άρχισε η θάλασσα και το ταξίδι.

Εδώ εμείς ζωντανοί,

με τα χέρια ακόμα βουτηγμένα στο αίμα εκείνων

που θα άρπαζαν το βίος και τη ζωή μας,

αν κι αυτό δεν είναι ακόμα ένα παιγνίδι των θεών

να στήνουμε μπροστά μας σκιές

κι εμείς να ξεκινάμε για την Τροία.

Στις ακρογιαλιές του Ομήρου

αναζητώντας το φως του Απόλλωνα

πίσω απ’ τις σκιές των νερών και τα μαβιά σύννεφα,

τα νιάτα μας σκόρπισαν με της άμμου τα θρύματα.

Κι όμως, το φως του Απόλλωνα ήταν πάντα εδώ.

Ένα θαμπό κερί που μόνοι ανάψαμε κάποια στιγμή εντός μας.

Εντός ήταν και φώτιζε πάντα το δρόμο μας,

κι εμείς γυρεύαμε μιαν αντανάκλαση

με του ήλιου τα παιγνιδίσματα πάνω στα μάτια μας!

The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή