Δημήτρης Δόγκας: “Γεννήθηκα στον Πειραιά”

by ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
Share this

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στη θάλασσα πλάι γεννήθηκα.

Το ανήσυχο πνεύμα της νότισε την ψυχή μου σαν άγραφος νόμος.

Μεγάλωσα, στις ασέληνες νύχτες οσφραίνοντας

το άσπρο χνώτο της πάνω στα βράχια.

Στο βουητό της γαλήνευαν οι αισθήσεις μου,

καθώς σκέπαζε στοργικά σαν πέπλο τους ήχους της πόλης

και της νιότης έσβηνε

τους ένοχους αναστεναγμούς ερώτων αφανέρωτων

μέσα απ’ τις κρυψώνες των βράχων.

Εκεί, παράμερα στην υγρή γραμμή των συνόρων της,

η άχνα της αρμύρας

σαν γύρη θαλασσινή γονιμοποίησε την ψυχή μου.

Στο μεγάλο λιμάνι μπολιάστηκα

με την νοσταλγία εκείνων που φεύγουν

και με την μπέσα των ναυτικών που ένιωσαν

το ρίγος του θάνατου μέσα στη μαύρη αγκαλιά των κυμάτων.

Ναυαγός, με το ρίγος αυτό με πρωταντίκρυσε νεογέννητο ο πατέρας.

Ίσως γι αυτό εκεί στο μουράγιο,

αιωρείται πάντα στο στέρνο μου ο λυγμός του αποχαιρετισμού.

Όλα τα πλοία εκεί τα λένε “ΟΛΥΜΠΙΑ”

ή τα λένε “Βασίλισσα Φρειδερίκη”.

Εκεί είναι ο έρωτας δυνατός μέσα στο πούσι,

σαν οι φευγάτες χαρές αχνές σκιές γίνονται

κι άσβηστος πόθος.

Έρωτας περιφερόμενος κι ασχημάτιστος.

Σε κυριεύει λίγο λίγο με την ανάσα σου!

Μες στα βουερά ανθρώπινα κύματα το πρωί,

στο τριπλό ύστατο σφύριγμα της τσιμινιέρας

ή στον πρυμνιό ξεχασμένο κάβο που σταλάζει

έξω ακόμα από την κουπαστή.

Άστεγος έρωτας

η ανόρεχτη μοναξιά τα χειμωνιάτικα βράδια,

η πόλη με την μπουνάτσα, σαν αναδύεται από τον βυθό λαμπρυρίζουσα,

ο ανάλαφρος παφλασμός κάτω απ’ τα ντόκια,

το τελευταίο ράθυμο πλοίο που δένει τους κάβους μονάχο

κι ανάσα που σε συντροφεύει

κάνοντας σχήματα λευκού ατμού στον νοτισμένο αέρα.

Έρωτας φευγάτος κι ωστόσο απ’ τα σωθικά αδιαχώριστος.

Το λιμάνι, λυγμός αποχαιρετισμού

κι ωστόσο πάντα προορισμός και καπνός αναθρώσκων.

Η Πηνελόπη που κεντάει στο πέπλο της τα πιο όμορφα όνειρά μου.

Κεντά κι έπειτα ξεκεντά μυστικά με το βράδυ,

ως το πρωί που τα όνειρα γεννιούνται και πάλι

κι απομένουν αυτά το αέναο έχει μας.

Γιατί από το μηδέν στον κόσμο ερχόμαστε,

μέσα στην αγκαλιά της μάνας.

Κι έπειτα φεύγουμε μόνοι

στην αγκαλιά της θάλασσας λικνιζόμενοι

με των κυμάτων τα πλαταγίσματα ως αποχαιρετισμό ύστατο.

Κι ότι απομένει ξοπίσω μας το μεγάλο λιμάνι κι ο νόστος,

το πέπλο της Πηνελόπης κεντημένο μισό

να αρμενίζει ψηλά στο κατάρτι

μες των καιρών τους ανέμους

αέναο φλάμπουρο των ονείρων μας, απροσκύνητο.

Εκεί, παράμερα στην υγρή γραμμή των συνόρων της θάλασσας

με την πέτρινη γη.

Share this
The following two tabs change content below.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

Ο Δημήτρης Δόγκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σήμερα κατοικεί στον Άλιμο. Είναι απόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος του Παν/μίου Αθηνών και μόνιμος καθηγητής σε δημόσιο λύκειο. Έχει αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλίμου με ιδιαίτερη παρουσία στον τομέα της παιδείας και έχει αρθρογραφήσει στον τοπικό και ηλεκτρονικό τύπο.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή