Δημήτρης Μαμαλούκας: «Τι είναι η ζωή; Ό,τι προλάβουμε…»

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΜΑΛΟΥΚΑ στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Το πρώτο βιβλίο «Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα» του Δημήτρη Μαμαλούκα με είχε εντυπωσιάσει. Παρότι ήταν η πρώτη είσοδός του τη λογοτεχνία, είχε δώσει σημάδια δόκιμου συγγραφέα. Η συνέχεια φυσικά απέδειξε ότι ήταν ένας πολύ καλός δημιουργός και μάλιστα όταν μπήκε στα χωράφια της αστυνομικής αλλά και της παιδικής λογοτεχνίας. Έντονα πολιτικοποιημένος που όμως αποφεύγει ν’ απαντήσει τι σημαίνει γι’ αυτόν «αριστερά», αν πιστεύει ακόμα στους διαχωρισμούς δεξιά, αριστερά, κέντρο κ.λπ. ή αν αυτοί έχουν ξεπεραστεί. Δεν συζητάει για την παγκοσμιοποίηση, ούτε αν κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ούτε αν υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Δεν τον απασχολεί η τηλεόραση κι αν αυτή ανταγωνίζεται την τέχνη. Κι όσο για το τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο, ο Μαμαλούκας απαντάει με τον τρόπο του στην τελευταία ερώτηση. Την απάντηση την βάλαμε και τον γενικό τίτλο της συνέντευξης.

  • Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Την Ιταλία και τα φοιτητικά μου χρόνια.

  • Σας αρέσoυν τα ταξίδια;

Φυσικά, με όλα τα μέσα.

  • Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Στη Ρώμη, αν και το ταξίδι των ονείρων μου είναι στη νήσο του Πάσχα.

  • Πoιo μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Τη Ρώμη με διαφορά.

  • Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Τη συγχώρεση.

  • Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Η νοοτροπία του νεοέλληνα, η ατιμωρησία, ο ωχαδερφισμός.

  • Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Όχι σχεδόν καθόλου

  • Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Τη χειρότερη.

  • Αγαπάτε το θέατρο;

Αρκετά, αλλά όχι φανατικά. Έχω γράψει ένα θεατρικό έργο που δε θέλησα να δημοσιεύσω ή να ανέβει στη σκηνή. Συχνά απογοητεύομαι από παραστάσεις που βλέπω.

  • Σε μια εποχή αποξένωσης, πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών, φτώχειας, ανισοτήτων, φόβου για την επόμενη ημέρα κ.λπ., τι μπορεί να κάνει η τέχνη;

Τα πάντα. Να μας κρατήσει ζωντανούς.

  • Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Αρκετά έως πάρα πολύ.

  • Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Η εργασία, η δημιουργία και ο έρωτας, ο μηχανισμός του να αγαπήσεις, να βρεις το ταίρι σου.

  • Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο έχουν περισσότερη.

  • Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Σε απειροελάχιστο ποσοστό.

  • Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Είμαι μεταξύ του χαϊδεύω και στήθος.

  • Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Οι γονείς, οι δάσκαλοι όταν είναι αδιάφοροι, οι ηλίθιοι που στελεχώνουν τα μέσα ενημέρωσης, η παντελής έλλειψη πολιτικής ή σχεδιασμού για να πλησιάσουν τα παιδιά το βιβλίο.

  • Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Ο Έλληνας δε σέβεται τίποτα, το περιβάλλον είναι το τελευταίο για το οποίο θα νοιαστεί.

  • Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Αν δεν κινδυνεύουμε άμεσα, πάντως δηλητηριάζουμε και ξετινάζουμε τους φυσικούς πόρους του πλανήτη.

  • Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Μα γιατί όχι; Αφού είμαστε. Αλλά αυτό δε λέει και τίποτα. Αν είσαι κάφρος, παραμένεις κάφρος.

  • Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Ναι, νομίζω ότι έχουν, τουλάχιστον εγώ βρίσκω να έχουν και κάνω συχνά πολλών ειδών απολογισμούς.

  • Πόσες ώρες εργάζεστε;

Δεν τις έχω μετρήσει ποτέ, σε μέρες πυρετού συγγραφής φτάνουν τις δέκα. Υπάρχουν και μέρες που δεν εργάζομαι καθόλου.

  • Πιστεύετε ότι το βιβλίο χάνει σε σχέση με την εικόνα;;;

Όχι, φυσικά, αλλιώς δε θα έγραφα βιβλία, θα έκανα ταινίες.

  • Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας για τα βιβλία σας;

Από βιβλία λογοτεχνίας, από φιλμ, από περιπάτους, από συζητήσεις αγνώστων, από όνειρα.

  • Τι είναι για σας η μοναξιά;

Απόλαυση που μπορεί να καταλήξει σε εφιάλτη.

  • Είστε ρομαντικός;

Πάρα πολύ, σε βαθμό χαζομάρας.

  • Tι αγαπάτε περισσότερo στoν κόσμo;

Εύκολο: τα παιδιά.

  • Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Το να χάσεις την οικογένειά σου.

  • Σας απασχολεί ο χρόνος;

Είναι στιγμές που δε με απασχολεί καθόλου κι άλλες που με ενοχλεί αφόρητα.

  • Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Και στα δύο.

  • Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Λίγο, ελάχιστα.

  • Ο  Έλληνας είναι εχθρός της πειθαρχίας και του κανόνα;

Φυσικά, τρανή απόδειξη η γαϊδουριά του να καπνίζει οπουδήποτε ενώ απαγορεύεται.

  • Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Αλλαγή νοοτροπίας

  • Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Δεν ξέρω, θα το ήθελα πάντως.

  • Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Ναι, είναι, εκτός από ελάχιστους γεωγραφικούς τόπους.

  • Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο;

Το αρχείο μου.

  • Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την  κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Δείχνει να την αλλάζει προς το χειρότερο, μακάρι να διαψευστώ.

  • Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;;

Δεν έχω ιδέα, ρωτήστε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.

  • Τι ήταν εκείνο που σας οδήγησε στην λογοτεχνία;

Το διάβασμα φυσικά. Και τα πολλά βιβλία μέσα στα οποία μεγάλωσα.

  • Σε τι μπορεί να μας βοηθήσει η λογοτεχνία σήμερα – σε μια εποχή βαρβαρότητας;

Α, μπορεί να μας κρατήσει ζωντανούς. Να ζούμε μόνο με την ελπίδα να διαβάζουμε ωραία λογοτεχνία.

  • Τι ιδιαίτερο απαιτεί η συγγραφή βιβλίων για νέους και εφήβους;

Αγάπη προς τα παιδιά και τους εφήβους, διορατικότητα και πολύ φαντασία.

  • Σας απασχολεί η γνώμη των κριτικών;

Αρκετά, μέχρι στιγμής είχα πολύ θετική αντιμετώπιση εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων.

  • Τελικά, τι είναι η ζωή;

Ό,τι προλάβουμε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Δημήτρης Μαμαλούκας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Είναι πτυχιούχος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Lecce, Ιταλία. Το 1999 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Απόπειρα” το μυθιστόρημά του “Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα”. Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τίτλο “Όσο υπάρχει αλκοόλ…”. Τα επόμενα βιβλία του είναι: “Ο μεγάλος θάνατος του Βοτανικού”, Καστανιώτης, 2003, “Η απαγωγή του εκδότη”, Καστανιώτης, 2005, “Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα”, Καστανιώτης, 2007 -που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών Ε.KE.BI. 2007, “Η μοναξιά της ασφάλτου”, Λιβάνης, 2008, και “Κοπέλα που σε λένε Φίνι”, Λιβάνης, 2009. Συμμετείχε στις ανθολογίες διηγημάτων “Ελληνικά εγκλήματα”, “Υπόγειες ιστορίες”, “Το τελευταίο ταξίδι” – έντεκα νουάρ ιστορίες κ.ά. Ασχολείται με τη μετάφραση και γράφει κριτική λογοτεχνίας στην “Κυριακάτικη Αυγή” και στο περιοδικό “Διαβάζω”.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

Μεταφράσεις

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή