Donald Petrie: «Έρωτας α λα ιταλικά» // Κριτική κινηματογράφου

by Γιάννης Φραγκούλης
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

ΕΡΩΤΑΣ ΑΛΑ ΙΤΑΛΙΚΑ
(LITTLE ITALY)

Μία μικρή καναδέζικη ταινία, στο τέλος ενός ζεστού καλοκαιριού ψάχνει να βρει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Μας πάει στον Καναδά, στο Τορόντο, σε ένα μικρό μέρος αυτής της πόλης, στη Μικρή Ιταλία. Η ταινία «Little Italy» μας ξεναγεί, με το δικό της τρόπο, σε ένα χώρο όπου οι συμπεριφορές διαμορφώνουν το αστικό τοπίο, του δίνουν έναν διαφορετικό χαρακτήρα.

Βρισκόμαστε στο Τορόντο, στον αγγλόφωνο Καναδά, σε μία μεγαλούπολη που δεν είναι πολύ διαφορετική από μία αμερικάνικη πόλη. Σε μία γειτονιά μένουν πολλοί Ιταλοί, ονομάζεται Μικρή Ιταλία. Είναι συνηθισμένο οι μετανάστες μιας χώρας να μένουν ο ένας κοντά στον άλλον, να βοηθούν, να είναι αλληλέγγυοι, να έχουν τη ψευδαίσθηση ότι είναι στη χώρα τους. Το αστικό τοπίο δεν είναι πολύ διαφορετικό από αυτό της Νέας Υόρκης. Έχουμε την εντύπωση της αδιάψευστης χημείας μεταξύ αυτών των δύο ανθρώπων που βρίσκονται στον αφηγηματικό πυρήνα της ταινίας της Νίκι Ανιόλι (Emma Roberts) και του Λέο Κάμπο (Hayden Christensen), δύο φιγούρες που είναι σαν καρικατούρες, όπως εμφανίζονται στην ταινία.

Πρακτικά είναι σα να μας παρακαλούν να τους προσεγγίσουμε, για να αγοράσουμε τα προϊόντα τους, για να μπούμε στον κύκλο τους. Σε ένα χώρο όπου τα αγγλικά μπερδεύονται με τα ιταλικά, στην ταινία κυριαρχεί το ρομάντζο και η κωμωδία, γίνεται προσπάθεια να μεταφερθούμε στο 1985, τη δεκαετία που είχε κορυφωθεί το μεταναστευτικό κύμα και που οι Ιταλοί κυριαρχούσαν στη βόρεια αμερικάνικη ήπειρο.

Αποτέλεσμα εικόνας για Donald Petrie: «LITTLE ITALY»

Ο σκηνοθέτης Donald Petrie ξέρει να βαδίζει το σκληρό τοπίο της ρομαντικής κωμωδίας στο Χόλιγουντ, αφού με τις δουλειές του, «Miss Congenniality» και «How to lose a guy in 10 days», μας έχει δήξει ένα δείγμα αναπαράστασης του ρομαντισμού στο κωμικό πεδίο, μία αφήγηση που άξιζε την προσοχή μας. Όμως στην «Little Italy» αξίζει να παρατηρήσουμε την προσπάθεια του αυτοσαρκασμού, μία υποκειμενική πορεία, όπου θα διακρίνουμε ίχνη καλλιτεχνικής ειρωνείας που θα μας βοηθήσουν να δούμε αυτά που δύσκολα θα παρατηρούσαμε και θα μας έκαναν να καταλάβουμε καλύτερα το σύγχρονό μας κόσμο.

Η ταινία δε βυθίζεται στο ιταλικό στοιχείο, σε αυτά που θα όριζαν στερεοτυπικά τον ιταλικό κόσμο. Όμως, ο ίδιος όπως και οι σεναριογράφοι, με τους οποίους συνεργάστηκε, ανατρέχουν στις παλιές ταινίες, στην εποχή του βίντεο, στα στερεότυπα που αυτές είχαν, χωρίς να υπάρχει η ψυχή αυτών των παλιών αφηγήσεων, μη μπορώντας να ζωντανέψουν αυτά τα αφηγηματικά μοτίβα και να τα μεταφέρουν στο σύγχρονο κοινωνικό τοπίο, κάνοντας έτσι μία παραβολή.

Η Νίκι, η οποία είναι σεφ, επιστρέφει στο μέρος που γεννήθηκε, περιμένει τα χαρτιά της για να δουλέψει, συναντά τον παιδικό της φίλο Λέο, με τον οποίο είχε μία απόσταση όταν οι γονείς της, λειτουργώντας ανταγωνιστικά, άνοιξαν ένα εστιατόριο στην ίδια γειτονιά. Μετά από λίγο καιρό ανακάλυψαν και οι δύο ότι ο ένας είχε γεννηθεί για τον άλλον, συμπληρώνοντας ο ένας το χαρακτήρα του άλλου, ενώ και οι δύο ζουν σε ένα χώρο ρομαντικό όπου το κωμικό στοιχείο υπερτερεί. Αυτό το «έδαφος» θα είναι πρόσφορο για να αναπτυχθεί η αγάπη, όπως έγινε στο «Big fat greek wedding», όπου υπήρχε μία άλλη διαδρομή, από την Αθήνα στις ΗΠΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Donald Petrie: «LITTLE ITALY»

Δε γίνεται προσπάθεια να αποδομήσουμε τις ρομαντικές κωμωδίες που αναφέρονται στον περιορισμένο κόσμο των εθνικών μειονοτήτων, όπως στο «Crazy rich Asians», η ταινία περιορίζεται στο να επαναλαμβάνει κάποια κλισέ, όπως είναι η επανασύνδεση, η βραδιά που έχουμε ένα δείπνο για δύο, η τόλμη να κάνουμε αυτό που θέλουμε σε μία ερωτική σκηνή, κάτι που είναι μακριά από το «They came together», του David Wain.

Έχει καλές προθέσεις, θέλει να μιλήσει για τους οικογενειακούς δεσμούς, το πάθος για το ρομαντικό στοιχείο στους νέους, την όλο και πιο δυνατή απώλεια της γειτονιάς στο Τορόντο. Μπορεί, όμως, τελικά, οι δημιουργοί της ταινίας να ήθελαν να κάνουν ένα έργο για να δοκιμάσουν τις δυνάμεις και το ταλέντο τους ή για να αναφερθούν στο θολό τοπίο της ταινίας «Mystic pizza», όπου η Julia Roberts παίζει την Ντέιζι, σε μία ακόμη ρομαντική σκηνή εποχής, σκηνοθετημένη από το σκηνοθέτης αυτής της ταινίας το 1988. Μία επιστροφή που δεν μπορεί να προσεγγίσει το παρόν, δεν μπορεί να μιλήσει για το μέλλον.

Αποτέλεσμα εικόνας για Donald Petrie: «LITTLE ITALY»

  • ΕΡΩΤΑΣ ΑΛΑ ΙΤΑΛΙΚΑ
  • (LITTLE ITALY)
  • Σκηνοθεσία: Donald Petrie
  • Σενάριο: Steve Galluccio, Vinay Virmani, Brent Cote
  • Φωτογραφία: Thom Best
  • Μοντάζ: Michele Conroy
  • Μουσική: Mateo Messina
  • Ήχος: Rob Bertola, Dennis Alexander Nicholson
  • Παραγωγοί: Pauline Dhillon, Ajay Virmani, Vinay Virmani
  • Παίζουν: Emma Roberts (Νίκι Ανιόλι), Hayden Christensen (Λέο Κάμπο), Danny Aiello (Κάρλο Κάμπο), Andrea Martin (Φράνκα Ανιόλι), Adam Ferrara (Σαλ Ανιόλι), Gary Basaraba (Βινς Κάμπο), Alyssa Milano (Ντόρα Ανιόλι), Linda Kash (Αμαλία Κάμπο), Vas Saranga (Τζόγκι), Amrit Kaur (Τζέσι)
  • Χώρα παραγωγής: Καναδάς, ΗΠΑ
  • Γλώσσα: Αγγλικά, ιταλικά
  • Είδος: ρομαντική κωμωδία
  • Διάρκεια: 102΄
  • Ημερομηνία πρώτης προβολής: 8/8/2019
  • Εταιρεία διανομής: Σπέντζος Films.

Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.

The following two tabs change content below.
Γιάννης Φραγκούλης
Ο Γιάννης Φραγκούλης γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1960. Σπούδασε χημεία και φωτογραφία στην ΑΚΤΟ. Παρακολούθησε σεμινάρια σημειωτικής, στο Ελληνοαμερικάνικο Κολλέγιο. Το 2009 τέλειωσε το Master in Arts, από το Middlesex University, με θέμα της διατριβής του, «Ο μύθος, μια αφηγηματική διακειμενικότητα». Το 1989 άρχισε να αρθρογραφεί και το 1990 ξεκίνησε να γράφει κριτικές κινηματογράφου. Το 1992 έγινε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της FIPRESCI. Το 1994 έγινε μέλος του «Μικρό» (Σωματείο για την ταινία μικρού μήκους), Το 2000 ξεκίνησε να διδάσκει σε σεμινάρια κινηματογράφου. Συμμετείχε σε κριτικές επιτροπές κινηματογράφου. Είναι επιστημονικός σύμβουλος του Εργαστηρίου Almakalma, το οποίο ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Εξόρμηση, στο Μανδραγόρα, στην Ουτοπία, στο Αλμανάκ της ΠΕΚΚ κ.ά. Ίδρυσε το περιοδικό «αντι-Κινηματογράφος», το 1992, το περιοδικό «Κινηματογράφος και Επικοινωνία», το 2000. Επιμελήθηκε και συνπαρουσίασε την εκπομπή «Cineπλάνο», στο 902TV. Ήταν υπεύθυνος για διαδικτυακούς τόπους Ίδρυσε και διευθύνει τους διαδικτυακούς τόπους www.filmandtheater.gr και το www.thessalonikinfo.gr. Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Jean Mitry, «Ο ρυθμός και η μουσική στον κινηματογράφο», έχει γράψει τα βιβλία «Η κωμωδία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο», εκδ. Έλευσις, το 2006, «Τι είναι ο κινηματογράφος;», εκδ. Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών, «Κώστας Φέρρης», εκδ. της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Έχει οργανώσει διάφορες εκδηλώσεις, όπως το Αφιέρωμα στον Παλαιστινιακό Κινηματογράφο, το 2002, την Εβδομάδα Κλασικού Ιαπωνικού Κινηματογράφου κ.ά. Είναι ιδρυτής της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris, η οποία δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Διευθύνει το Αφηγηματικό Εργαστήριο Fabula, που ερευνά τον Ενιαίο Παραστατικό Χώρο. Έχει σκηνοθετήσει τρείς ταινίες μικρού μήκους, οι δύο πτυχιακές για το Master στο πανεπιστήμιο Middlesex, και την ταινία-ντοκιμαντέρ «Στιγμή απολιθωμένη».

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή