Έχουμε… στάση 11-3

by Times Newsroom 1
  • Γράφει η ΑΔΡΙΑΝΗ ΚΕΦΑΛΑ

Και σκέψου, εγώ νιώθω έτσι, που έχω συμμετάσχει στις απεργίες αλλά και σε ΣΕ ΟΛΕΣ τις στάσεις εργασίας στη δουλειά μου.
ΣΕ ΟΛΕΣ. Είτε ήταν το κόμμα που υποστήριζα στην αντιπολίτευση, είτε ήταν κυβέρνηση. Και εννοείται με περικοπή αποδοχών.
Και όχι δεν μεγάλωσα και συμβιβάστηκα.
Και όχι δεν κοιτάζω το μικροσυμφέρον μου και να κάνω τη δουλειά μου.
Όχι.
Συνεχίζω να πιστεύω ότι η απεργία και η στάση εργασίας, είναι ένα όπλο στα χέρια των εργαζομένων, για να αντιδράσουν, να δώσουν το μήνυμά τους, να πιέσουν.
Η διαφωνία είναι αλλού.

Το μήνυμα των εργαζομένων, πρέπει να είναι ένα μήνυμα ΥΠΕΥΘΥΝΟ, ΣΟΒΑΡΟ και να απευθύνεται στο ΣΩΣΤΟ ΑΠΟΔΕΚΤΗ.
Ο ΣΩΣΤΟΣ ΑΠΟΔΕΚΤΗΣ μιας στάσης εργασίας σε ένα μεγάλο ειδικό νοσοκομείο, δεν είναι ο ασθενής.

Ένα νοσοκομείο άδειο, με πόρτες ανοιχτές, γραφεία μισάνοιχτα, εργαζόμενους ( διοικητικούς) οι οποίοι περνάνε βιαστικά μπροστά σου, κλειδώνουν και ξεκλειδώνουν τα γραφεία τους δίπλα σου, σαν να είσαι αόρατος και που όταν τους ρωτάς κάτι, σου απαντούν περήφανοι και αδιάφοροι, σαν παιδάκια που πάνε εκδρομή και δεν θα κάνουν μάθημα: «Έχουμε στάση εργασίας, άλλη μέρα να έρθετε!»

Όχι αυτοί οι εργαζόμενοι, χωρίς να έχουν προσωπικό ασφαλείας που να περιφρουρεί τη σοβαρότητα της στάσης εργασίας τους, που να σέβεται τον ασθενή, -τη διαδρομή, την κόπωση, την αγωνία του- , όχι.
Αυτοί οι εργαζόμενοι δεν στέλνουν κανένα μήνυμα στην διοίκηση ή στην κυβέρνηση.

Μια χούφτα πενήντα ανθρώπων που φωνάζουν βαριεστημένα κλείνοντας την κεντρική είσοδο και τον δρόμο του νοσοκομείου, δίπλα ακριβώς στην ΓΑΔΑ, βασιζόμενοι στο φόβο της κυβέρνησης, που δεν θέλει άλλο πολιτικό κόστος, μετά από αυτό της Νέας Σμύρνης
Ένα νοσοκομείο άδειο, που τριγυρίζουν διάφοροι ταλαίπωροι, (ηλικιωμένοι, ασθενείς, άνθρωποι βασανισμένοι και πονεμένοι που από την απάντηση της εξέτασης που θα πάρουν, εξαρτάται η ζωή τους εντέλει), οι οποίοι πληροφορούνται αφού φτάσουν με χίλια ζόρια και χίλιους φόβους, στο νοσοκομείο στο κέντρο της Αθήνας και με χίλιες προφυλάξεις δεδομένης της επιδημίας και του νοσήματός τους, ότι: «Έχουμε στάση εργασίας, άλλη μέρα να έρθετε!»,

Όχι αυτοί οι εργαζόμενοι δεν μου δημιουργούν κανένα σεβασμό για τους αγώνες τους.
Αυτή η στάση εργασίας «11 με 3, δηλαδή μέχρι το τέλος της βάρδιας! Μην περιμένετε! Ελάτε άλλη μέρα!»

Όχι αυτή η στάση εργασίας δεν μου προκαλεί καμία αλληλεγγύη, καμία διάθεση να συνταχθώ και κανένα δημοκρατικό συναίσθημα.
Αυτή η ολιγάνθρωπη συγκέντρωση (υποτίθεται από όλα τα νοσοκομεία της Αθήνας) που απλώς έδωσε “το σύνθημα”στους εργαζόμενους από τις 12 : «ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ, ΦΥΓΕΤΕ» και, ένα νοσοκομείο που χάσκει, άδειο, σαν σχολείο σε εκδρομή
Χωρίς προσωπικό ασφαλείας δυο διοικητικών που να καλύπτει τις δύο καίριες θέσεις, που δίνουν απαντήσεις στην αγωνία των ανθρώπων

Χωρίς εκ των προτέρων ανακοίνωση στο σχετικό σάιτ για τις απεργίες
Δεν στέλνουν κανένα μήνυμα σε κανέναν αρμόδιο.
Αυτή η στάση, είναι η λογική, τα κάνουμε μπάχαλο, για να δυσαρεστηθούν οι ωφελούμενοι, να στριμωχτούν, να έρθουν άδικα, να ταλαιπωρηθούν και έτσι να πιέσουμε.

Αυτά όλα δεν είναι ούτε ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΟΥΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ, ΟΥΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ.
Όλα αυτά είναι ανευθυνότητα, είναι το παιχνίδι «είμαι ασυμβίβαστος! κάνω, παίζω επανάσταση», είναι κοινωνική αδιαφορία, αριβισμός και εντέλει «πριονίζω το κλαδί που κάθομαι».
Τα κινήματα, οι οργανώσεις, οι σύλλογοι και οι ομοσπονδίες, τελικά διαλύονται, χάνουν την αποδοχή και τη στήριξη των ανθρώπων, συρρικνώνονται σε μικρές κομματικές εκπροσωπήσεις από την ίδια τη στάση τους, την πρακτική τους
Λυπάμαι.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή