Είδα ανθρώπους και ανθρώπους να ευτελίζονται…

by Νίκος Τσούλιας

David Park, Crowd of Seven

αλλά να κάνουν μια χαρά τη «δουλειά» τους

Κι όμως κάνουμε λάθος. Νομίζουμε ότι η κρίση περιλαμβάνει ανήθικες στάσεις και συμπεριφορές μόνο κάποιων πολιτικών ή δημόσιων προσώπων. Αλλά αν κοιτάξουμε δίπλα μας, θα δούμε περιπτώσεις και περιπτώσεις ανθρώπων που κινήθηκαν με ανέντιμο τρόπο στη διάρκεια της κρίσης για να υπηρετήσουν στενά το δικό τους προσωπικό συμφέρον.

Έντυσαν μάλιστα τις επιλογές τους με ιδεολογικό μανδύα και με άφθονες ηθικολογίες, ενώ το ουσιαστικό κριτήριο ήταν η συναλλαγή και το προσωπικό τους όφελος. Και είχαν μαζικά στοιχεία αυτές οι προσωπικές κινήσεις- κάτι που χρησιμοποιήθηκε και από τους πολιτικούς που γύριζαν τόσο εύκολα από το ένα κόμμα στο άλλο. Εδώ άλλωστε οφείλεται η ευκολία αλλά και η προκλητικότητα των πολιτικών συναλλαγών, αφού ένιωθαν αυτά τα κομματικά στελέχη να έχουν και κάποιου είδους «κοινωνική νομιμοποίηση»!

Θα ήταν άλλωστε παράξενο να ισχυριστούμε ότι οι γυρολόγοι και τσαρλατάνοι πολιτικοί που αποστατούν τόσο εύκολα, χωρίς να νιώθουν ίχνος συστολής είναι οι μόνοι που δεν έχουν ιερό και όσιο. Δυστυχώς η γενικευμένη εικόνα της αποστασίας και οι μετακινήσεις ακόμα από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο (από την ακροδεξιά στην αριστερά) αφορά και τους πολίτες με τη μαζική μετατόπιση από την κεντροαριστερά στην αριστερά ή στη δεξιά και στη συνέχεια από την αριστερά απευθείας στη δεξιά!

Φυσικά αυτές οι μετατοπίσεις δεν είχαν στη γενική τους εκδοχή ως εργαλείο την προσωπική εξυπηρέτηση – είχαν όμως τον ανορθολογισμό, τον θυμό και την αγανάκτηση εξοβελίζοντας κάθε ίχνος λογικής και επαρκούς κατανόησης της πραγματικότητας. Το γεγονός ότι κάθε φορά εκλέγονταν εκείνα τα κόμματα, που υπόσχονταν την μια και έξω λύτρωση, τεκμηριώνει απόλυτα τον ισχυρισμό που χρησιμοποιώ.

Ας έλθουμε όμως σε εκείνο το μέρος των πολιτών που εξαχρειώνοντας τις συνειδήσεις τους μετακινήθηκαν πολιτικά και εκλογικά με βάση κάποιες μορφές αχρείας συναλλαγής. Θα χρησιμοποιήσω δε συγκεκριμένα παραδείγματα – φυσικά χωρίς ονόματα – για να φωτιστούν καλύτερα τα σκοτεινά μονοπάτια των δήθεν αγανακτισμένων και ηθικολογούντων πολιτών. Και θα πάρω παραδείγματα που ξέρω καλά πρόσωπα και πράγματα.

Νέος διορίστηκε σε συμβούλιο χουντικό, ίσως γιατί πίστευε ότι η χούντα θα βαστήξει για χρόνια πολλά και στην αρχή της μεταπολίτευσης (στην οποία γινόταν η αποχουντοποίηση με βαριές κατηγορίες) λούφαξε και στη συνέχεια επέλεξε το ΠΑΣΟΚ για να πλύνει τις αμαρτίες (αφού στο χώρο της δεξιάς έψαχναν πιο πολύ για λουφαγμένους χουντικούς) και τα κατάφερε να μην αποκαλυφθεί. Στη συνέχεια ανελίχθηκε συνδικαλιστικά και μετά χρησιμοποιώντας αυτή την εξέλιξή του βρέθηκε σε θέση με πρόσθετο οικονομικό όφελος – πέραν του μισθού του. Όταν άρχισε η κρίση το έριξε στο άνευ ορίων βρίσιμο του ΠΑΣΟΚ και μετακινήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου επιχείρησε να βολέψει σε φοβερά ευνοϊκή θέση το παιδί του αλλά τον πρόλαβαν τα γεγονότα των ευρωεκλογών.

Συνδικαλιστής και ο έτερος χρησιμοποίησε τις γνωριμίες του και τις σχέσεις του με το ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε σε σχολείο του εξωτερικού – που τότε είχε και έναν πρόσθετο επιμίσθιο. Όταν άρχισε η κρίση, διαλαλούσε στις συνελεύσεις ότι το πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό και αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα καταργήσει τα μνημόνια. Στη συνέχεια δεν είπε τίποτα για τα νέα μνημόνια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αμείφθηκε γενναιόδωρα στη συνέντευξη για διευθυντής σχολείου επωφελούμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη φορά. Διευθυντικό στέλεχος της εφορίας ο τρίτος εκλεκτός μας. Παρατρεχάμενος σε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κατάφερε να φτιάξει σπίτια και εξοχικά χωρίς να τον αγγίξει το «πόθεν έσχες». Σαν άρχισε η κρίση κόλλησε σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και έκτοτε έκοψε και τη γνωριμία μας και δεν ξέρω τη συνέχειά του.

El Presidente, 1967 - Oswaldo Guayasamin

El Presidente, Oswaldo Guayasamin, 1967

Φυσικά είναι περιπτώσεις, αλλά δεν είναι και οι μόνες που ξέρω. Για τους δύο πρώτες περιπτώσεις δεν έγινε προφανώς καμιά παρανομία, αλλά ο ευτελισμός αφορούσε την αξιοπρέπεια των προσώπων και την ηθική πλευρά του ζητήματος. Αλλά η κοινωνία μας δεν έχει εκείνο το αξιακό φορτίο, ώστε να είναι απορριπτέα η πολιτική τους συμπεριφορά που έγινε με βάση την προσωπική τους και μόνο εξυπηρέτηση. Το όλο ζήτημα αφορά και εκείνους που το επιδιώκουν αλλά για διάφορους λόγους δεν τα καταφέρνουν. Αθροιστικά, όλες αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι πάρα πολλές!

Κατά τη γνώμη μου, όσο στην κοινωνία και στην πολιτισμική μας λειτουργία επικρατούν τέτοιες συμπεριφορές και μάλιστα χωρίς να συνοδεύονται από κάποιου είδους συστολή, το πολιτικό σύστημα θα τις χρησιμοποιεί, για να γίνονται και διαπλοκές αλληλοεξυπηρετήσεων προσωπικών και στενά κομματικών συμφερόντων.

626 The Way to You, 1966 - Friedensreich Hundertwasser

626 The Way to You, Friedensreich Hundertwasser, 1966

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή