Είμαστε όλοι καλά, κι αυτό μετράει…

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Ψιχαλοβροχή όλη μέρα. Ανάμεσα αέρας στριφογυριστός. Και τι να γράψεις; Πόσες μέρες ακόμα αυτή η μουντάδα αγκαζέ με τον εγκλεισμό και την αόρατη απειλή; Αν μετράω καλά συμπλήρωσα ήδη 24 μέρες εντός. Έχω να δω το Νατασώ και το Ελενάκι ένα μήνα! Είμαστε όλοι καλά, όμως, κι αυτό μετράει…

Είναι η πρώτη φορά στην οικοκυρική ζωή μου που δεν υπάρχει στο πανέρι σκουτί ασιδέρωτο, ούτε ένα ρουχαλάκι στο καλάθι των άπλυτων. Ετσι μού ‘ρχεται να αρχίσω να σαπουνίζω τοίχους… Ή ν΄αρχίσω ένα πλέξιμο, ένα κέντημα… Να σταματήσω πια να ορνιθοσκαλίζω εδώ μέσα, που δεν μου βγαίνει και τίποτε να γράψω…

Διαβάζω, βέβαια, η αλήθεια να λέγεται, ξαναδιάβασα τον Ερωτα στα χρόνια της Χολέρας, από σύμπτωση… Το είχα ξεκινήσει πριν την πανδημία, είχα κολλήσει στη σελίδα 102, πέρασα ωραία! Με ενδιέφερε πολύ ο τρόπος που ο Μάρκες, ξετυλίγει μια πολυπρόσωπη ιστορία, ο ρυθμός του, ο τρόπος που δένει τον αφηγηματικό χρόνο με την εξέλιξη της υπόθεσης… Νομίζω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο μυθιστόρημα.

Διάβασα και τη Νίκη του Χωμενίδη, φυλαγμένη την είχα, και πολύ μου άρεσε. Ξανάπιασα την τριλογία του Τσίρκα. Πολυδιαβασμένη αλλά ξεφυλλίζοντας πάντα κάτι καινούριο βρίσκω. Μήπως ξέρει κανείς να μου πει ποιος είναι ο Φωτερός; Ο Δ. Ραπτόπουλος έλεγε ότι είναι υπαρκτό πρόσωπο, Ζαχαριαδικός, στέλεχος του ΚΚΕ, που πέθανε εξόριστος στη Ρουμανία. Ο Μπαρτζώκας ίσως;;; Αν ξέρει κανείς ας μου το πει.

Έχω ανασκάψει όλη τη βιβλιοθήκη, βρήκα και τα ανέκδοτα απομνημονεύματα του Α. Ποιμενίδη, και ενθουσιάστηκα. Το δακτυλογραφημένο κείμενο, από τον Θανάση Αποστολίδη, ήταν τσακισμένο σε μια σελίδα…

Γεννημένος στο Ορτάκιοϊ κι αυτός και η σπουδαία αδερφή του, Χαρίκλεια, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, τον Ιούλιο του 1913, μετά το τέλος του Β. Βαλκανικού πολέμου. Πήραν ένα λαντόνι από το χωριό μέχρι την Αντριανού, άφησαν το σπίτι γεμάτο, μόνο τις αλλαξιές τους πήραν. εκείνος μικρό παιδάκι, έκλαψε σαν μωρό που άφησε πίσω την όμορφη σκυλίτσα του, το όνομά της “Ορθή” και τα δυο όμορφα περιστέρια του.

Στην Αντριανού, οι φίλοι τους και συνεργάτες του πατέρα του, που τους πούλαγε τα καπνά του, τους συμβούλεψαν να φύγουν για την Πόλη για ασφάλεια. Από εκεί πήγαν στο Κάραγατς και πήραν το τρένο για την Πόλη. Μι ολόκληρη μέρα το ταξίδι, ο Ποιμενίδης πρώτη φορά έμπαινε στο τρένο. Γράφει λοιπόν:

“…Κόσμος πολύς, βρώμα και ζέστη. Το πιο παράξενο που θυμάμαι από το ταξίδι αυτό, ήταν το νερό που είδα στη Τσορλού (Τυρολόη, πατρίδα του Αποστολίδη) να πουλούν τα παιδιά στα μεταλίκια-νερό με παράδες-τους ανεμόμυλους της Τυρολόης, τα άταφα πτώματα στους χώρους της Τσατάλτζας, μισοσκεπασμένα με χώμα, άλλα ξεθαμμένα από αγρίμια και φαινόταν τα κόκαλα και τα κρέατα των ποδιών-και την θάλασσα!”

Από την Πόλη η οικογένεια έφυγε με ένα πλοίο για Θεσσαλονίκη, ένα μήνα μετά. Και από εκεί…στην Έδεσα…

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή