Είναι δυνατό κάθε χρόνο να χάνεται από τροχαίο… μια ελληνική κωμόπολη;

Στους δρόμους μας, σκοτώνονται κάθε χρόνο σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα περίπου 2.500 και τραυματίζονται 25.000,

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ
  • Γράφει ο Αντώνης Σιμιτζής

Ποιος το περίμενε από την Κυρία Φολκςβάγκεν;;;

Και όμως, αυτή η με τόση φήμη και τόσα πλούτη Κυρία, είχε ξεπέσει και σε εξυπνάδα!!!! (Αυτό και αν λέγεται «κου-τα-μα-ρα!», και σε τιμιότητα, ίδια κλεφτοκοτού!!!).
Είχε βγάλει αυτοκίνητα, στην Παγκόσμια Αγορά! με απατηλό μετρητή καυσαερίων! Εξέπεμπε, ας πούμε, δέκα μονάδες, και κατέγραφε τρεις…
Πού, αν αγαπάτε, όχι στο χωριό ή στην κοινότητα, αλλά… στην Παγκόσμια Αγορά! Μα δεν θα έπεφταν όλοι με τα μούτρα να βρουν πώς τα κατάφερε, όχι πώς τους εξαπατούσε! Αλλά πώς τα κατάφερε και ο δείχτης ήταν τόσο χαμηλός!…
Και βρήκαν, βέβαια, οι Αμερικάνοι αμέσως, ότι η μανδάμ ήτο μία κουρελού… Τα εσώρουχά της βρωωωώμικα και καταξεσκισμέναααα, άπλυτα… ουυου, ίδια σουρλουλού!
Ποιαααα; Το ίνδαλμά μας! Η διάσημη και μοναδική Φολκςβάγκεν! Που ακόμη και ο Γούντι Άλεν είχε βρει ένα αυτοκίνητό της σε μια παλαιολιθική σπηλιά, και το έβαλε μπρος! από το 30.000 π.Χ.!
Πώς! Πώς; Μυαλό πουθενά;! Κι εμείς τάχα περιμένουμε από αυτούς, τους αχαρακτήριστους κουτεντέδες, να προλάβουμε την κλιματική αλλαγή! Μυαλό μηδέ κοκόρου!!
Τι κουταμάρα, αδέρφια, τι απίστευτη κουταμάρα, που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα!

Έλληνας, ο παραβάτης!

Να μας κοροϊδέψει, και ας πάθει! Το ότι θα προσλάβουν 50 χιλιάδες αστυνομικούς τής Τροχαίας, ρώτησα, δεν είναι σωστό, ΑΛΛΟ εάν χρειάζονται!…
Κάθε φορά που βγάζω βόλτα 20 χιλιομέτρων το αυτοκίνητο, για να πάρει αέρα, (εννοώ να γεμίσω την μπαταρία του), μετράω το ολιγότερο 20 παραβάσεις άλλων, από τους κανόνες κυκλοφορίας!
Το να ψιλοπερνάς με κόκκινο, είναι πια κανόνας! Το να σε προσπερνάνε από δεξιά, άλλο αυτό, αρκεί «να τους παίρνει ο δρόμος!» Το να φεύγουν από το τέλος και να μπαίνουν «δεύτεροι ή και πρώτοι στη σειρά νόμος!» Το να προηγείται ο αριστερά σου σε μονόδρομο, άλλο αυτό! Το να μπαίνουν φουριόζοι από παράδρομο σε κύριο δρόμο, «ας πρόσεχες!»
Εκείνα τα φλας αριστερά ή δεξιά έχουν καταργηθεί! Και να διαμαρτυρηθείς, προτιμά να κατέβει και να σε σπάσει στο ξύλο, παρά να το ανάψει, γιατί «ούτε αρχάριος είναι ούτε γυναίκα!» Και τόσα άλλα…
Και όλοι αυτοί έχουν παράπονα από τόσους άλλους, που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους…
Δεν μιλάω για τους Πολιτικούς, Αυτοί δεν την κάνουν έτσι και αλλιώς…

Λοιπόν, μακάρι να κάνω λάθος…

…αλλά δεν υπάρχουν μυαλά, μεγάλα μυαλά, που να ξεχωρίζουν…. Που να βλέπουν «πριν από μας, για μας…»

Πάνε μερικές μέρες, είχα μπει στον Ηλεκτρικό, και προχωρώντας έφτασα στην άκρη τού βαγονιού, εκεί που οι θέσεις είναι η μία δίπλα στην άλλη…
Σ’ εκείνο το σημείο, ήταν μια κοπελάρα, ξανθιά, ξένη μάλλον, σκυμμένη εμπρός, με τα μαλλιά της έως το πάτωμα και ακίνητη. Έριξα μια ματιά στους γύρω, ήσαν ήσυχοι, με το γεγονός αποδεχτό.
Κατεβαίνω στη στάση μου, με σκοπό, να βρω κάποιον υπάλληλο, και να του αναφέρω το γεγονός, μήπως, δεν ξέρω τι…. Αλλά πριν από τον υπάλληλο, αναζήτησα το νούμερο, ή την ταυτότητα τού βαγονιού! (Πώς είπατε;) «Πού ήταν η πεσμένη κοπέλα;» Κόκαλο! Το τραίνο έφυγε, τα βαγόνια όλα ίδια, νούμερο ή (τι άλλο;) τής ταυτότητας τού βαγονιού;!
Πουθενά… Προφανώς, υπάρχουν χαρακτηριστικά τού κάθε βαγονιού για το Λογιστήριο και τα Συνεργεία! Αλλά για μας; Κάτι εύληπτο! Όχι 8 μεγάλα νούμερα στη σειρά, αλλά μόνον τρία ή τέσσερα! Τα βαγόνια ανώνυμα….
Τι να πω στον Υπάλληλο τού Ηλεκτρικού; Σε ποιο βαγόνι;
Τι σας λέω; Μυαλό, αγαπητοί μου, που να βλέπει μπροστά δεν υπάρχει…. Μπήκες ή βγήκες, τρέχοντας στον Ηλεκτρικό, πού χτύπησες; Πού έγινε το κάποιο κακό;
Κάπου…. στο χάος! («Μετριότης, μετριοτήτων, τα πάντα μετριότης»)…. Πήξαμε!

Ζητούνται ιδιοφυΐες!

Στους δρόμους μας, σκοτώνονται κάθε χρόνο σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα περίπου 2.500 και τραυματίζονται 25.000, όπως γράφεται κάθε τόσο, ‘η έστω περίπου τόσοι… Σε ποια χώρα; Τη δική μας! Που ο πληθυσμός της είναι όλος κι’ όλος όσος μιας μέσης πόλης τής Κίνας! Και κανείς, υπεύθυνος δεν κάνει κάτι, «επί έτη και έτη εν πολέμω»… Γιατί; Διότι απλούστατα δεν υπάρχουνε μυαλά!
Λοιπόν, επί Ρωμαιοκρατίας, σε μια πόλη τής Μ. Ασίας, (δεν θυμάμαι λεπτομέρειες), ξεφύτρωσε Η ΜΟΔΑ, κάθε ωραία κοπέλα, πιστεύοντας τον εαυτό της πάρα πολύ όμορφο, (ίσως και από το «πες-πες» των άλλων), θεωρούσε πως δεν υπήρχε αντίστοιχος άξιος άντρας γι’ αυτήν, και επομένως… αυτοκτονούσε!
Πώς κυκλοφορούμε σήμερα με σκισμένα παντελόνια, και καμαρώνουμε;! Τότε κάθε ωραία – αφού ήταν τόσο μοναδικά όμορφη! – και απλησίαστη, επικύρωνε το γεγονός με την αυτοκτονία της! ΜΟΔΑ ήταν, και την υπάκουε!
Τι έκανε ο Ρωμαίος Διοικητής εκεί; Δεν σκότωνε όλη την οικογένεια για την χαζή της κόρη, ή κάτι ανάλογο, αλλά… Ευφυώς! Είπε πως όποια αυτοκτονεί λόγω «ανυπέρβλητης» ομορφιάς, θα γυμνώνεται, και το πτώμα της, θα περιφέρεται σε όλη την πόλη, να εκτιμηθεί και από το πλήθος ΕΑΝ όντως είχε δίκιο για την καλλονή της!
Αποτέλεσμα; Ακαριαίο σταμάτημα των αυτοκτονιών…
ΣΕ μας; Έγινε τρακάρισμα; Έγινε καραμπόλα; Ή τι άλλο δυστύχημα ή αιτία τέτοια; Έτσι κι αλλιώς η Τροχαία τρέχει εκεί. Λοιπόν: Ονοματεπώνυμο τού φταίχτη, τι αυτοκίνητο έχει, πότε το πέρασε από σέρβις κ. λπ. στα ΜΜΕ!
Για να δεις πότε σταματάνε τα ανώνυμα νταηλίκια! Πώς θα σωφρονίζονται οι φταίχτες για να μη βγει και δεύτερη φορά το όνομά τους στη φόρα! Και μη μου πείτε ότι… «προσωπικά δεδομένα» και ξέρω ‘γω…!
Είναι προτιμότεροι οι χιλιάδες νεκροί και σακαταμένοι κάθε χρόνο;!

The following two tabs change content below.
Ο Αντώνης Σιμιτζής γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Έκανε ανώτατες σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1962 με τη νουβέλα Ο Γέρος. Από τότε έχει εκδώσει πολλά πεζά, διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια. Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα, που έχουν ανέβει στις αθηναϊκές σκηνές, όπως και της επαρχίας, καθώς και περισσότερα από εκατό επεισόδια τηλεοπτικών σίριαλ και τηλεταινίες, σε διασκευές ή πρωτότυπα. Τα πεζά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και έχει τιμηθεί για τα θεατρικά του έργα δύο φορές με Α′ και Β′ βραβείο. Έχει πάρει επίσης και το βραβείο «Τρανούλη» για το μυθιστόρημά του Αν Αγαπάς. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και υπήρξε μέλος στα Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή