Εκπαιδευτικοί που λάτρεψα…

by Νίκος Τσούλιας

Παρέλαση του μικρού Γυμνασίου του Σιμόπουλου, δεκαετία 1960

  • Γράφει ο 

Αναφέρομαι στους εκπαιδευτικούς που είχα ως μαθητής. Και μπορώ να ισχυριστώ ολόψυχα ότι όλοι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες, οι καθηγητές και οι καθηγήτριες που είχα σ’ όλη τη μαθητική μου διαδρομή συνέβαλαν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου και στην όλη κοινωνική και επαγγελματική εξέλιξή μου.

Ήταν βέβαια οι εποχές που οι εκπαιδευτικοί λειτουργούσαν ως η μοναδική πηγή γνώσης και σε μεγάλο βαθμό ήσαν και οι σηματωροί για την μορφωτική εξέλιξη των μαθητών. Δεν υπήρχε ακόμα η τηλεόραση ούτε φυσικά το διαδίκτυο. Φροντιστήρια έκαναν ελάχιστοι μαθητές, κυρίως οι αδύνατοι και αυτοί που έμεναν ανεξεταστέοι. Εξωσχολικά βοηθήματα ήταν και αυτά ελάχιστα και πάντως οι φτωχοί μαθητές δεν τα είχαν ούτε αυτά. Το μόνο φροντιστήριο που έκανα ήταν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, πριν δώσουμε πανελλαδικές εξετάσεις τον Σεπτέμβριο.

Μια μέρα πριν πάμε εκδρομή 5 – 6 γειτονικά δημοτικά σχολεία της περιοχής της Πηνείας στην Αμαλιάδα με κάλεσε ο δάσκαλος ο κ. Πολυχρονόπουλος και μου είπε περίπου τα εξής: «Αύριο στο Μεσολόγγι θα μιλήσεις για την Έξοδο. Έχω πει στους άλλους δασκάλους ότι έχω τον καλύτερο μαθητή απ’ όλους σας και γι’ αυτό θέλω να μου κάνετε αυτή τη χάρη». Χάζεψα. Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου αυτή η εκτίμηση του δασκάλου μου.

Όταν μπόρεσα να συνέλθω, τον ρώτησα με φοβισμένο ύφος. «Μα πού θα βρω στοιχεία για να γράψω κάτι. Έχω μόνο το σχολικό βιβλίο». Και η απάντησή του ήταν απάντηση που με επηρέασε όσο τίποτα άλλο. Μου δημιούργησε μια φοβερή αίσθησης αυτοπεποίθησης και πίστης στον εαυτό μου, που έσπασε την πανίσχυρη κρούστα συστολής που με χαρακτήριζε. «Είχα μέχρι τώρα αρκετούς καλούς μαθητές. Εσύ είσαι ο καλύτερος που έχω συναντήσει. Στη ζωή σου θα κάνεις ό,τι αγαπήσεις. Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι».

Μπορεί κάποια σκέψη, κάποια πρόταση, κάποιες λέξεις να γίνουν εικονοστάσι της ψυχής σου; Μπορούν να είναι πάντα φωλιασμένες στην καρδιά σου και να σε φωτίζουν σε κάθε στιγμή της ζωής; Μπορούν να σου δίνουν φτερά για να αγγίζεις το πιο παράτολμο όνειρό σου, που δεν το λες καλά – καλά ούτε στον εαυτό σου;

Χρόνια πολλά αργότερα και ενώ είχα γίνει πρόεδρος των καθηγητών, με πήρε τηλέφωνο ο δάσκαλος αυτός. Με θυμόταν ή είχε μάθει ότι ήμουν από χωριό που είχε κάνει δάσκαλος; Δεν ξέρω. Μου είπε ποιος ήταν και ότι χαιρόταν πολύ που είχα προοδεύσει στη ζωή μου. Όταν του είπα τη σκηνή που με καθόρισε αναφέροντάς του μάλιστα σκόπιμα ότι ούτε στα πιο ονειρεμένα όνειρά μου δεν είχα φανταστεί ότι θα ήμουνα στο Προεδρείο ενός Παγκόσμιου Εκπαιδευτικού Συνεδρίου στο Νέο Δελχί, η φωνή του έσπασε. Αντιλήφθηκα ότι έκλαιγε! Μου ζήτησε να με πάρει λίγο αργότερα πάλι τηλέφωνο, γιατί είχε συγκινηθεί!

Αυτή το στιγμιότυπο είναι ένα από τα πιο όμορφα συμβάντα της ζωής μου. Σκέφτηκα το πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού ένας εκπαιδευτικός. Και λάτρεψα αυτή τη στιγμή, γιατί ήθελα όσο τίποτα άλλο να δημιουργήσω και εγώ ως εκπαιδευτικός πλέον έστω και μια ανάλογη περίπτωση, να έχω συνεργήσει τόσο πολύ στην ανέλιξη ενός μαθητή / μιας μαθήτριας. Και ήταν η δύναμη αυτού του συναισθήματος τόσο ισχυρή, που όταν τελείωσα τη μακρά πράγματι θητεία μου στην προεδρία της ΟΛΜΕ, γύρισα στο λύκειό μου χωρίς καμιά ταλάντευση παρά τις πιο «φιλόδοξες» επιλογές που είχα.

Ο δεύτερος εκπαιδευτικός που με επηρέασε ήταν ο μαθηματικός στο Γυμνάσιο Αρρένων Αμαλιάδας, ο κ. Λεωνίδας Δημητρόπουλος. Ήταν προς το τέλος της καριέρας του. Δεν έκανε κάποιο επιτηδευμένο ή φαντασιακό μάθημα, αλλά είχε έναν πολύ απλό τρόπο σκέψης με τον οποίο μπορούσαμε να εμβαθύνουμε στη λύση των προβλημάτων της Γεωμετρίας – στους «γεωμετρικούς τόπους» και στις «γεωμετρικές κατασκευές» που πλημμύριζαν τότε τα βιβλία της Γεωμετρίας. Έγραψα λοιπόν άριστα στη Γεωμετρία και πολύ καλούς βαθμούς στην Άλγεβρα και στην Τριγωνομετρία και με αυτούς πέρασα στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα απογινόμουνα, αν δεν επιτύγχανα με την πρώτη φορά. Γιατί χρήματα από το σπίτι δεν υπήρχαν για να ξαναπροσπαθήσω…

Υπήρξαν και άλλα γεγονότα τέτοιας ποιότητας με μικρότερη όμως δυναμική και μπορώ να ισχυριστώ ότι μόνο θετικό επηρεασμό είχα από τους δασκάλους μου και τους καθηγητές μου, γιατί ακόμα και στις αρνητικές στιγμές διέκρινα το ενδιαφέρον τους. Υπήρξαν απλές στιγμές, που επώασαν την κρυφή ελπίδα και το ανομολόγητο και παράτολμο όνειρο και τα μετασχημάτισαν σε εστίες μελλοντικής όμορφης πραγματικότητας.

Έτσι, για παράδειγμα, όταν ήλθε ο κ. Κουλογλιώτης κατά τη διάρκεια των τελικών εξετάσεων στην Α΄ Γυμνασίου και μου είπε «Τσούλια αν συνεχίσεις να γράφεις σ’ όλα τα μαθήματα 20, την έφαγες την Π…» – τη μαθήτρια που ήταν μπροστά βαθμολογικά μέχρι τότε στην προφορική βαθμολογία, άλλαξε τόσο πολύ η ψυχολογία μου στο διάβασμα που ένιωθα από πριν ότι θα βγω πρώτος, και τελικά αυτό έγινε.

Υπήρξε ακόμα η στιγμή εκείνη που ο νέος καθηγητής στο Γυμνάσιο, ο κ. Μιχαλακόπουλος, μπαίνοντας για τρίτη φορά στην τάξη ρώτησε: «Ποιος είναι ο Τσούλιας; Για σήκω να μας διαβάσεις την έκθεσή σου. Χειρίζεσαι το λόγο με τόση ευκολία που με ξάφνιασες. Έχεις και εκείνο το σμήνος των μικρών απανωτών προτάσεων – προτάσεων που αποτελούνται μόνο από ένα ρήμα – που κάνουν το λόγο σου τόσο άμεσο και αυθεντικό». Και κάθε φορά που χρόνους και χρόνους αργότερα άρχισα να γράφω άρθρα σε έγκυρες εφημερίδες θυμόμουνα ξανά και ξανά αυτή την αναφορά και έπαιρνα θάρρος.

      Είναι πρόσωπα στη ζωή σου, που με έναν πολύ απλό και ίσως αδιόρατο γι’ αυτούς τρόπο σε ξεπετάνε στα ύψη, γιατί μια κουβέντα τους και μόνο βρίσκει στην καρδιά μας μια άγνωστη πτυχή του εαυτού μας, μεταμορφώνει την κάμπια σε πεταλούδα και ομορφαίνει το μέλλον σου. Είναι στιγμές της ζωής που σου καθορίζουν το μέλλον με έναν τόσο δημιουργικό τρόπο, που τις λατρεύεις και τις κάνεις χρυσάφι της ψυχής σου.

Υ.Γ.

Αναφέρω τους εκπαιδευτικούς που συνάντησα στα σχολεία και που ως εκπαιδευτικός και εγώ πολλές φορές τους σκεπτόμουνα και ελάμβανα υπόψη μου τον τρόπο διδασκαλίας τους στους δικούς μου σχεδιασμούς και ανασχεδιασμούς της σχολικής αίθουσας.

Δημοτικό Σχολείο Αυγής. Δασκάλα για τις τέσσερις πρώτες τάξεις ήταν η Ελένη Κοσμίδου και δάσκαλος για την Ε΄ και την ΣΤ΄ τάξη ήταν ο προαναφερθείς Στάθης Πολυχρονόπουλος.

Για τους καθηγητές δυστυχώς δεν υπάρχει η δυνατότητα θύμησης όλων. Αναφέρω όσους θυμάμαι. Τριτάξιο Γυμνάσιο Σιμόπουλου: Θ. Δημακόπουλους, Γυμνασιάρχης, θεολόγος, Μιχαλακόπουλος, φιλόλογος, Κ. Γριμπάς, φιλόλογος, Λευκαδίτης, μαθηματικός, Μακρής, μαθηματικός, Ν. Κουλουγλιώτης, φιλόλογος

Γυμνάσιο Αρρένων Αμαλιάδας. Λεωνίδας Δημητρόπουλος, μαθηματικός, Κατσούλη, φιλόλογος, Γ. Παπαδόπουλος, θεολόγος, Κράγκαρη, φιλόλογος, Κ. Ζουμής, φυσικός, Ν. Καραγκούνης, χημικός.

σάρωση0033Γυμνάσιο Σιμόπουλου σε εκδρομή, δεκαετία του 1960

anthologio.wordpress.com/

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή