Ελένη Ορφανού: «Έλληνες είμαστε αλληλέγγυοι πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μια δεκαετία πριν. Ίσως γιατί ενστικτωδώς όλοι γνωρίζουμε πως οι όμορφες θλιβερές ιστορίες είναι παγκόσμιες»

by ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ
  • Συνέντευξη της ΕΛΕΝΗΣ ΟΡΦΑΝΟΥ στην ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Η Ελένη Ορφανού γεννήθηκε στην Αθήνα. Έλαβε απολυτήριο από το Μουσικό Λύκειο Πειραιά, ενώ είναι απόφοιτη του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του, καθώς και της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του δήμου Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλης».

Επιπλέον, έλαβε πτυχίο Ανώτερων Θεωρητικών Ειδικού Αρμονίας, ενώ έχει παρακολουθήσει τη 2α Ανωτέρα στο πιάνο.

Παράλληλα, έχει παρακολουθήσει σεμινάριο Μουσικοκινητικής Αγωγής (Α και Β κύκλος) με την Ρουμπίνη Μεντζελοπούλου, ενώ έχει συμμετάσχει στη βιωματική ημερίδα «Το Θεατρικό Παιχνίδι και οι διαστάσεις του», με εισηγητή τον κ. Λάκη Κουρετζή.

Τέλος, έχει παρακολουθήσει μαθήματα χορού (contact improvisation) για 2 χρόνια με τον Κώστα Γεράρδο στο εργαστήρι «Vis Motrix», μαθήματα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στο θεατρικό εργαστήρι «Λαμπιόνι» της Θεσσαλονίκης και σεμινάριο υποκριτικής στην Δραματική Σχολή «Θεατρική Τέχνη».

Το 2007 εργάστηκε στο 2ο Γυμνάσιο Συκεών Δήμου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2009 δίδαξε 1η Θεωρία, 1ο Σολφέζ, 3η Θεωρία και 3ο Σολφέζ στο Ωδείο «Μελωδία». Από το 2015 έως το 2016 εργάστηκε ως εκπαιδεύτρια μουσικοκινητικής αγωγής στην ειδικότητα βοηθών βρεφονηπιοκόμων, στο Δ.Ι.Ε.Κ. Ελληνικού. Επίσης εργάστηκε στο Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό των Εκπαιδευτηρίων Χουρδάκη, μέχρι την περσινή χρονιά.

Παράλληλα, από το 2007 μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων, είτε ως ηθοποιός, είτε ως σκηνοθέτις.

Το 2011 έλαβε μέρος στην ταινία μικρού μήκους «Το Πείραμα» σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου, ενώ το επόμενο έτος συμμετείχε στην ταινία μικρού μήκους «Ζωή, Έρωτας, Θάνατος», του ίδιου σκηνοθέτη.

Στο παρόν διδάσκει μουσικοκινητική αγωγή στο νηπιαγωγείο του Neue Schule Athen, καθώς και στο κέντρο δημιουργικής απασχόλησης Μικρόκοσμος.

Αυτό το διάστημα σκηνοθετεί την παράσταση «Εθνικότητά μου το χρώμα του ανέμου». 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε στο παρακάτω link:  

«Εθνικότητα μου το χρώμα του ανέμου»


  • Αυτή την περίοδο σκηνοθετείτε την παράσταση «Εθνικότητα μου το χρώμα του ανέμου». Γιατί επιλέξατε να σκηνοθετήσετε αυτό το έργο;

Ήταν μια συλλογική απόφαση της ομάδας. Το έργο είναι μια σύνθεση της μεταφράστριας Έρσης Βασιλικιώτη από δύο συλλογές του Ματέι Βιζνιέκ γραμμένες η μία το 1992 και η άλλη το 2003.  Όμως διαβάζοντάς το βρήκαμε πολλές αναφορές στην κοινωνία που ζούμε σήμερα. Δεν υπάρχει περίπτωση μέσα σ αυτό το έργο να μην βρεις ένα κομμάτι του εαυτού σου ή των συνθηκών που βιώνεις. Επιλέξαμε την δεδομένη χρονική στιγμή, επειδή  τα γεγονότα  στην χώρα μας (προσφυγικό, οικονομική κρίση,  συνθήκες εργασίας, άνοδος ακραίων φωνών, προπαγάνδα), ταυτίζονται με το περιεχόμενό του.  Ανεβάσαμε την παράσταση προσπαθώντας να ξεφύγουμε, όσο αυτό είναι δυνατόν, από το μούδιασμα που νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι, προσπαθώντας να εκφράσουμε τον δικό μας προβληματισμό απέναντι σε όλα αυτά που μας συμβαίνουν.

 

  • Τί έχετε να πείτε για την ξενοφοβία, με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα;

Η άγνοια, ο θυμός και η παραπληροφόρηση είναι που κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να ένιωσε απειλή αντικρίζοντας εικόνες ανθρώπων πεινασμένων, εξαθλιωμένων, παιδιών τρομοκρατημένων και σορών πτωμάτων στα παράλια των νησιών. Παρ’ όλα αυτά αυτό είναι που θέλουμε να αναδείξουμε στην παράστασή μας, τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία αποστειρώνετε, τρομοκρατείται και εγκλωβίζεται. Προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι μεγάλο το ποσοστό των Ελλήνων που είναι ξενοφοβικοί, είμαστε ένας λαός που έχει την προσφυγιά στο DNA του. Όλοι μας έχουμε έναν παππού ή μια γιαγιά από την Μικρά  Ασία, την Σμύρνη, τον Πόντο, έναν συγγενή στην Αμερική, στην Αυστραλία κ.ο.κ. Ειδικά στις δύσκολες μέρες που βιώνουμε θεωρώ πως οι Έλληνες είμαστε αλληλέγγυοι πολύ περισσότερο απ’ ότι μια δεκαετία πριν. Ίσως γιατί ενστικτωδώς όλοι γνωρίζουμε πως Οι όμορφες θλιβερές ιστορίες είναι παγκόσμιες.

 

  • Έχετε εργαστεί και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. Τί σας κερδίζει περισσότερο;

Έχω ελάχιστη εμπειρία και στα δύο. Είναι και οι δύο ιδιότητες πολύ απαιτητικές και δύσκολες, προς το παρόν όμως κλείνω προς την σκηνοθεσία. Από την σχολή ακόμα εγκλωβιζόμουν μερικές φορές υποκριτικά, γιατί το μυαλό μου «είχε άποψη».

Την έκσταση που έχω νιώσει δημιουργώντας μια παράσταση, δεν την έχω αισθανθεί παίζοντας ένα ρόλο (προς το παρόν πάντα!). Για να καταφέρεις να αποδώσεις ένα έργο μπαίνεις νοερά στο πετσί όλων των ρόλων και της ατμόσφαιράς του. Όταν βλέπεις τις εικόνες που έχεις στο κεφάλι σου να παίρνουν σάρκα και οστά η συγκίνηση είναι μεγάλη. Είναι μαγεία!     

 

  • Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε πολύ να παίξετε στο μέλλον;

 Θα ήθελα να κάνω κάθε χρόνο τις Δούλες του Ζαν Ζενέ, όλους τους ρόλους εναλλάξ και για να σπάει η μονοτονία που και που να το σκηνοθετώ! Χαχαχαχαχα

 

  • Θέατρο ή κινηματογράφος;

Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να ασχοληθώ με την τέχνη του κινηματογράφου.  Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μια θεατρική παράσταση συμβαίνει εδώ και τώρα, κάθε παράσταση είναι διαφορετική από την προηγούμενη και από την επόμενη ημέρα. Πολύ σημαντικός ρόλος είναι ο ρόλος του κοινού που αλληλεπιδρά μαζί με τους ηθοποιούς.

 

  • Τί πιστεύετε γενικότερα για τις δραματικές σχολές στην Ελλάδα;

Αν θα μπορούσα να πω κάτι είναι ότι πρέπει το κράτος να μεριμνήσει ώστε να δημιουργηθούν περισσότερα κρατικά ιδρύματα, έτσι ώστε να μπορούν οι σπουδαστές να φοιτούν δωρεάν – τουλάχιστον όσο υπάρχει ακόμα η δημόσια παιδεία –  χωρίς να θεωρείται ελιτίστικη ή κατώτερη η τέχνη του ηθοποιού. 

 

  • Πολλοί νέοι, και όχι μόνο, τα τελευταία χρόνια φεύγουν από την χώρα μας για το εξωτερικό. Τί έχετε να πείτε γι’ αυτό;

Οι συνθήκες διαβίωσης (και επιβίωσης) στην χώρα μας είναι πλέον πολύ  δύσκολες. Νομίζω πως είτε έτσι είτε αλλιώς κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις. Θέλει πολύ δύναμη για να αφήσεις πίσω την οικογένειά σου, τους φίλους σου, την ασφάλεια σου και να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, θέλει ακόμα μεγαλύτερη για να είσαι εδώ, να παλεύεις για το μέλλον σου, να αναγκάζεσαι να προσαρμόζεις τα όνειρά σου και να ψάχνεις τρόπους να τα πραγματοποιήσεις κάνοντας εκπτώσεις ή θυσιάζοντας εξίσου σημαντικά πράγματα.

 

  • Ένας σκηνοθέτης ή ένας ηθοποιός μπορεί να επιβιώσει αποκλειστικά από αυτό το επάγγελμα, εάν κάνει τις σωστές κινήσεις;

Στην Ελλάδα δυστυχώς αν εξαιρέσεις τις ομάδες, η ιδιότητα του σκηνοθέτη πολλές φορές είναι συνυφασμένη με αυτή του παραγωγού. Οπότε αν δεν έχεις χρήματα..! Έτσι κι αλλιώς όμως ξέρω ελάχιστους ανθρώπους που επιβιώνουν αποκλειστικά και μόνο από το θέατρο.

 

  • Ποιόν καλλιτέχνη θαυμάζετε;

Θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν, μετά από 8 ή 10 ώρες δουλειά την ημέρα, να βγάζουν την ψυχή τους πάνω σε ένα έργο, έναν πίνακα, μια μουσική ή ό,τι τέλος πάντων είναι για τον καθένα τέχνη.

 

  • Ποιά φράση σας χαρακτηρίζει αυτό το διάστημα;

¨Κάτι δεν πάει καλά, είναι φανερό. Αλλά τι?¨ Φράση του έργου που μας κινητοποίησε να ανεβάσουμε αυτή την παράσταση.

 

The following two tabs change content below.
ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

ΙΩΑΝΝΑ Ν. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ

Η Ιωάννα Ν. Λαγκαδινού είναι θεατρολόγος: Δραματική Σχολή «Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη» και Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός, βοηθός σκηνογράφου και βοηθός σκηνοθέτη στα έργα «Ποιός ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωάννου [ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας & Κομοτηνής], και «Μη γελάτε, είναι σοβαρό» του Noel Coward, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού [Θέατρο Βρετάνια], κ.λπ. Επίσης έχει συνεργαστεί με το θεατρικό περιοδικό «Δρώμενα», με άρθρα και μεταφράσεις. Έκανε μελέτη για το Μεσαιωνικό Θέατρο και μετέφρασε το αγγλικό μεσαιωνικό έργο «Νώε» του Wakefield Master (συνεργασία: Αριάδνη Λιγνού-Τσαμαντάνη).

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή