Επαρχία σ’ αγαπώ. Κάλλιο μακριά σου όμως να ζω

by ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ
  • Γράφει ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Αντιγράφω από δίφυλλο της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης, με τον τίτλο «Έκθεση Λαϊκής Τέχνης»: «Είναι κοινός πια τόπος ότι η δράση της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης δεν περιορίζεται μόνο στον εκδρομισμό και τη φυσιολατρία και γενικά στην ανάπτυξη του τουρισμού. Από δεκαετίες τώρα που λειτουργεί, πάθος της και πόθος της ήταν να σταθεί πλάι στο λαό της περιφέρειας, του μακρινού χωριού και της μικροπολιτείας. Αν όχι για τίποτ’ άλλο, τουλάχιστον για συντροφιά φιλική, για εκδήλωση μνήμης και αγάπης σ’ αυτόν. Ακόμα όμως και για να αντλεί, σαν άλλος Ανταίος, δύναμη για το έργο της, για τη δράση της, με το να δένεται περισσότερο με τις ρίζες της φυλής».

Ευτυχώς που υπάρχει και η Περιηγητική Λέσχη και η αγάπη της για τον, επί το ευγενέστερον, κάτοικο της περιφέρειας, αλλιώς τι θα γινόταν τούτος ο δόλιος μέσα στη μοναξιά του που είναι καταδικασμένος να ζει! Έρχονται, λοιπόν, όλοι αυτοί που τον αγαπούν τόσο, για να φρεσκάρουν τη μνήμη τους και να γεμίσουν το στομάχι τους, έρχονται, λένε, για να δεθούν με τις ρίζες της φυλής ( και να ριχτούν ύστερα στη μάχη για πρόοδο και προκοπή!

Και για να σοβαρευτούμε λίγο: φαίνεται ότι, ακόμα και σήμερα, στο μυαλό των κρινοκέφαλων πρωτευουσιάνων η επαρχία είναι ένας τόπος γραφικός και μόνο, γεμάτος με ζείδωρες και ζωοποιές δυνάμεις, μια περιοχή καθαρά βουκολική, βγαλμένη από τα ειδύλλια του αρχαίου Θεόκριτου ή του νεότερου Κρυστάλλη. Και γι’ αυτό, το λένε καθαρά, τη θέλουν για λίγο μόνο, για ξεκούραση και ανάκτηση των χαμένων τους δυνάμεων. Το πολύ, ίσως, βλάπτει σοβαρά στην υγεία.

Και γεννιέται αυτομάτως το ερώτημα: αφού νιώθουν τόση αγάπη γι’ αυτήν, γιατί δεν παρατούν την πόλη τους και να έλθουν για μόνιμη εγκατάσταση στον τόπο της επαγγελίας, ή, έστω, της νοσταλγίας και της μνήμης τους; Τους δηλώνουμε απερίφραστα ότι κι εμείς θα τους υποδεχτούμε με την ίδια, ή και μεγαλύτερη, αγάπη και εν ανάγκη, αν τόσο το επιθυμούν, θα τους παραχωρήσουμε τη θέση μας, τη βολή μας, ακόμα και το σπίτι μας, αφού κι εμείς, πολλοί από εμάς, είμαστε νοσταλγοί του τόπου τους, της πόλης που κατοικούν.

(Από το περιοδικό Εκ Παραδρομής, τεύχος 7o, Άνοιξη του 1988).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν σημεία της Ανδραβίδας (γενέτειρας του Ανδρέα Φουσκαρίνη) – http://ellinika-xwria.blogspot.com

The following two tabs change content below.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ

Ο Ανδρέας Φουσκαρίνης σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε για 36 έτη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Πρελούντιο» (1980), «Συμπληγάδες Πέτρες και άλλα συναφή» (1982), «Περικαλλείς διηγήσεις Χριστοφόρου του Πατζινακίτου» (1983). Επίσης, την «Ανθολογία Ηλείων Λογοτεχνών», 1981 με τη συνεργασία των: Γιώργου Γώτη και Διονύση Κράγκαρη, τη μελέτη : «Η ανολοκλήρωτη κοινωνία του Μεσοπολέμου στο βιβλίο του Δημήτρη Χατζή: Το Τέλος της Μικρής μας Πόλης» (1990), την ποιητική συλλογή «Φρυκτωρίες» (2010) και τον τόμο «Άνθη της Εσπερίας» (1994) που περιλαμβάνει μεταφράσεις ποιημάτων των Έλιοτ, Πάουντ, Πρεβέ, Απολλιναίρ, Πλαθ, Λήβι, Αρχίλοχου του Πάριου και άλλων. Έχει συνεργαστεί στην έκδοση των περιοδικών: «Ανδρέας Καρκαβίτσας» και «Διάλογος» της Μορφωτικής Ένωσης Λεχαινών, «Εκ Παραδρομής» της Πολιτιστικής Εταιρίας «Φράγμα» και «Δροσελή» της Κίνησης των Πολιτών για την Οικολογία και το Περιβάλλον των Λεχαινών

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή