Γεωστρατηγικές αλλαγές δίπλα μας… και εμείς τι;

by Νίκος Τσούλιας
Meadows near Rijswijk, Vincent van Gogh, 1882
  • Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ

Η Τουρκία αλωνίζει. Εισβάλλει σε ξένη χώρα παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Αλλάζει τα σύνορα και την πληθυσμιακή σύνθεση περιοχών της Συρίας εκδιώκοντας τους Κούρδους από τα εδάφη τους.

ΟΗΕ υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. ΝΑΤΟ υπάρχει αλλά αυτό ασχολείται με την αμυντική λειτουργία των μελών του – δεν προβλέπεται τι κάνει όταν ένα μέλος του επιτίθεται σε ξένη χώρα, γνωστό γιατί… Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) υπάρχει αλλά είναι ένα χαλαρό εποικοδόμημα, που δεν μπορεί να διαμορφώσει ενιαία αντίληψη παγιδευμένη σε τεχνοκρατικές λύσεις και επί του οικονομικού κυρίως πεδίου.

Άραγε δεν αντιλαμβάνεται ότι υπονομεύει το μέλλον της και την ίδια την ύπαρξή της; Οι χώρες που όχι μόνο δεν προωθούν την πολιτική ενοποίησή της αλλά υπονομεύουν την ίδια την ευρωπαϊκή ιδέα δεν αντιλαμβάνονται ότι χωρίς την Ε.Ε. το μέλλον τους είναι ζοφερό σε μια προοπτική που ανεβαίνει τόσο η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας (με τον εργασιακό της μεσαίωνα βέβαια…) όσο και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός με την ταυτόχρονη δημογραφική του έκρηξη (και τα μεσαιωνικά πρότυπά του);

Η χώρα μας βρίσκεται στα σύνορα δύο μεγάλων πολιτισμών, του δυτικού και του ισλαμικού. Και αυτό είναι πλεονέκτημα, αν βρισκόμαστε σε περίοδο ειρήνης – οπότε η Ελλάδα είναι γέφυρα συνεργασίας – αλλά είναι μειονέκτημα, όταν υπάρχει ένταση ή στα σύνορά τους υπάρχουν χώρες επεκτατικές και αναθεωρητικές.

Η Τουρκία αξιοποιεί το μεταδιπολική εποχή και επιχειρεί με βίαιο τρόπο να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη στο καινούργιο πολυπολικό κόσμο (των ΗΠΑ, της Κίνας, της Ευρώπης, του ισλαμισμού, της Ρωσίας, της Ινδίας, των ασιατικών τίγρεων). Χρησιμοποιεί την πολεμική της μηχανή ενάντια στο (θεωρητικό πάντα…) διεθνές δίκαιο. Κατέχει εδώ και πολλά χρόνια ένα τμήμα της Κύπρου (δεν πρέπει να το ξεχνάμε, γιατί αν το ξεχνάμε, εύκολα θα πάμε στο επόμενο ανάλογο). Κατέχει ένα τμήμα της Συρίας. Σφαγιάζει ανελέητα του Κούρδους.

Blue-Red Composition, 1919 - Sandor Bortnyik

Blue-Red Composition, Sandor Bortnyik, 1919

 Δεν έχει καμιά σχέση με την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι βαθιά αυταρχικό κράτος. Βλέποντας τις ΗΠΑ και την ΕΕ ως μη αποτρεπτικά στοιχεία στον επεκτατισμό της γίνεται όλο και πιο επιθετική. Και αυτό που προσπαθεί να αποφύγει η Ευρώπη – το μεταναστευτικό ρεύμα προς τα εδάφη της – χαϊδεύοντας την Τουρκία, τελικά γίνεται προνόμιο της Τουρκίας για να εκβιάζει την ίδια την Ευρώπη!

Και η Ελλάδα; Ζει τη μακαριότητά της με τη δικαιολογία την υπαρκτή οικονομική (και όχι μόνο) κρίση της. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί αυτιστικά. Δεν αντιλαμβάνεται τις βαθιές και αρνητικές εξελίξεις. Δεν ανοίγει καν έναν διάλογο, για να ενημερώσει τους πολίτες για τις στρατηγικές επιλογές μας, για την εθνική μας στρατηγική.

Αλλά πώς να γίνει αυτό όταν δεν υπάρχει ούτε καν μια στοιχειώδης εθνική συνεννόηση; Καταδείχτηκε στην κρίση. Οι Σαμαράδες και οι Τσίπρες βγήκαν στο κλαρί κατά των μνημονίου του ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα γνωστό. Έκαναν και αυτοί τα δικά τους – και πιο σκληρά – μνημόνια με τον πιο ελεεινό τρόπο και ποτέ δεν έκαναν αυτοκριτική. Κατάφεραν και τα δύο κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσουν παράλληλα και ομόρροπα ρεύματα λαϊκισμού (αντίρροπα ήταν μόνο στη νομή της εξουσίας), να εφαρμόσουν την ίδια πολιτική που κατά τα άλλα κατήγγειλαν για το κακό ΠΑΣΟΚ και να συνεχίζουν σήμερα στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο τους.

Αναρωτιέμαι – και ήταν πάντα σταθερή αυτή η απορία μου. Οι πολιτικοί μας διαβάζουν πολιτικά και κοινωνιολογικά βιβλία και θεωρήσεις διεθνών παραγόντων, έγκυρων αναλυτών κλπ, μπορούν να αναλύουν τα γεγονότα και τις εξελίξεις ή προσομοιάζουν οι γνώσεις τους (έστω εξευγενισμένα…) με τις θεωρήσεις των Βαρουφάκη, Άδωνη, Ραγκούση, Βελόπουλου, Πολάκη, Παπά, Καμμένου και λοιπών, πολλών ομόλογών τους;

Είναι η πολιτική θέμα γνώσης; Μα και φυσικά είναι και θέμα γνώσης. Χωρίς γνώση, βαθιά και στέρεα γνώση, πώς μπορεί να κυβερνηθεί μια χώρα; Το γεγονός ότι τα κόμματα δεν συζητούν μεταξύ τους ουσιαστικά, όταν το καθένα έχει και μια δική του αλήθεια, όταν η σύνθεση των απόψεων είναι ιδεολογική αμαρτία, όταν λιθοβολεί το ένα το άλλο, αποδεικνύει βαθιά αδυναμία, έλλειμμα γνώσης, απώλεια ορθολογισμού, διαβρωμένες συνειδήσεις… Και τελικά η χώρα μας θα πορεύεται στα γεγονότα που θα διαμορφώνουν άλλοι!

anthologio.wordpress.com

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.
Νίκος Τσούλιας

Τελευταία άρθρα απόΝίκος Τσούλιας (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή