Για πόσους μιλάμε;

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ
  • Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ

ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΣΤΕ για τους μετανάστες που έρχονται στη χώρα μας, και πως δεν περνούνε και τόσο καλά…. Φυσικά και δείξαμε την αλληλεγγύη μας και τον πολιτισμό μας, υποδεχόμενοι φιλικά καταδιωγμένους και δυστυχείς…
Ενώ παράλληλα, μερικοί μάλιστα ξεσπαθώνουν αν κάποιοι δικοί μας δε σκέπτονται και τόσο ευγενικά και προσπαθούν να φερθούνε λογικότερα!.

Αλλά αναλογιστήκατε ποτέ, για πόσους μιλάμε; Για εκατοντάδες χιλιάδες ή και κάποιο εκατομμύριο; Το απέναντι αφεντικό, φοβερίζει όλη την Ευρώπη (που κωφεύει αναίσχυντα και συμφεροντολογικά ως προς εμάς), πως θα τους στείλει 4,5 εκατομμύρια και θα τους διαλύσει!
Μαζί μ’ αυτούς και μας…

Τότε λοιπόν, δε μιλάμε για φιλοξενία αλλά για πόλεμο! Και ο πόλεμος δεν έχει χάρες παρά μόνο κακίες! Δεν υπάρχουν αγαθοί πόλεμοι, ούτε πολιτισμένοι! Πόλεμος σημαίνει εξολόθρευση τού αντιπάλου! Τότε δεν είναι αγένεια, να σκοτώνεις τον απέναντί σου! Είναι μήπως προτιμότερο να σε σκοτώσει αυτός; Και όχι μόνον! Να έρθει ύστερα μέχρι και τη χώρα σου, να τη διαλύσει, να τη ληστέψει, και να σου κάτσει στο σβέρκο 4 ή 400 χρόνια!

Γιατί δεν ρωτάτε, «Πόσους εμείς, ένα μικρό κράτος και με τα σημερινά Οικονομικά μας, μπορούμε να δεχτούμε;

Ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα να τα αποθηκεύουμε και να τα χρησιμοποιούμε λίγα-λίγα
όποτε τα χρειαζόμαστε, αλλά είναι οντότητες, και όποιοι ζούνε, ζούνε συνεχώς!… Ότι έχουν ανάγκες καθημερινές, ότι αποκτούν άλλη ψυχολογία όταν είναι πλήθος και πλήθη από τα μεμονωμένα άτομα;!

Μα, κι εμείς επήγαμε σε άλλες χώρες! Ναι; Πώς; Έτσι, κατά γιγάντιες ομάδες και σωρούς, ή ένας-ένας, με σκοπούς καθορισμένους, και αφού περάσαμε από στρόφιγγες λεπτομερών εξετάσεων, αν είμαστε τουρίστες, σπουδαστές ή εργάτες, υγιείς ή όχι;

Τι παιδικές ευθιξίες είναι αυτές, σα να έχουμε κάποια τεράστια χώρα και εκατοντάδες εκατομμύρια κάτοικους, όπως εκείνες οι μεγάλες που κι εμείς, συντεταγμένα όμως, προστρέξαμε;
Καλέσατε ποτέ στο σπίτι σας σε οικογενειακή γιορτή 50, 100 ή 500 στο ίδιο τραπέζι; Τι επίπεδη αφροσύνη είναι αυτή;

Ρωτήσατε μήπως πώς περνούν οι νησιώτες μας, που κοντεύουν να φίνου λιγότεροι από τους παντοειδείς μετανάστες; Ξεχνάτε το ενδεχόμενο επιδημιών;

Μια άλλη, πολιτική αυτή ιδέα, είναι να τους πηγαίνουμε σε ένα ξερονήσι, (ξέρετε πολλά τέτοια;), και να τους ‘αποθηκεύουμε’ εκεί! Πώς θα συντηρούνται; Θα τους πηγαίνουμε και θα τους γυρίζουμε την πλάτη; Τι είναι ψυγεία ή συσκευές τηλεόρασης σε κούτρες;; Τι θα τρώνε και πώς; Που θα βρίσκουν νερό να πίνουν; Πώς θα πλένονται, πού θα κοιμούνται, πώς θα περιθάλπονται, με ντρόουνς; Ή θα αρχίσουμε κάποιον εξοντωτικό πόλεμο μ’ αυτούς; «Μα το έκανε και η Αυστραλία!» Έχετε ιδέα τι τεράστια χώρα είναι αυτή και πόσο ευκολότερα μπορεί να τους συγ-χωνεύσει σπέρνοντάς τους εδώ κι εκεί;

Ποια είναι η λύση;

Πρώτα αρχίζοντας από το γεγονός ότι δεν πρόκειται για απλό περιστατικό αλλά πρόκειται για πόλεμο!
Και δεύτερο να βρει το Κράτος μας, πώς θα αντιμετωπιστεί αυτό και να αφήσει τα χαριτολογήματα, απαιτώντας άμεσα από την Ευρώπη να πάρει θέση, τώρα! και όχι το β’ εξάμηνο τού 2020 (!), όπως αποφάσισαν μόνοι τους και χωρίς εμάς!!! Αλλιώς να τους γυρίζουμε πίσω, όπως ακριβώς φτάνουν, έως τα θαλάσσιο όρια τών απέναντι, και η ευθύνη στο λαιμό τους!

Οι δε Πολιτικοί μας να ενεργοποιηθούν περισσότερο και να αρχίσουν με κάθε επικοινωνιακό μέσο, (τηλεόραση, ραδιόφωνο και διαδίκτυο), να τους εξηγούν στις γλώσσες τους, πως εδώ δεν έχει άλλο ούτε χώρο ούτε μέσα για να τους συντηρούμε, να μην γίνονται θύματα των δουλέμπορων, και να βρούνε άλλες λύσεις εκτός από εμάς! Ή ό,τι άλλο τούς προτείνουν.

Και οι δικοί μας να εξηγήσουν στην λεγόμενη ΕΕ, ότι εδώ δεν είναι πορνείο ‘πληρώνω κι απαυτώνω’, αλλά χώρα ελεύθερη, ισότιμη, και πως οι ξένοι δεν γίνονται δικοί ούτε τόσο εύκολα ούτε τόσο απλά, αλλά χρειάζεται εκατονταετία!… Να μην στέλνει 2.000 σε χωριά, γιατί αυτό αποτελεί απειλή! Αλλά να τους σκορπίσει σε απομακρυσμένες ομάδες μεταξύ τους σε μεγάλες πόλεις, που παντού θα αποτελούν μειονότητα, και θα συμβιβά-ζονται με μας, χωρίς να ενοχλούν κανέναν! Τι είδους ‘πακεταρισμένες’. περιλάλητες σπουδές έχουν κάνει όλοι αυτοί οι Ταγοί μας, που πιο κει δε βλέπουν;!

Το να είσαι υπερ-ευαίσθητος δεν επαρκεί πλέον, τώρα που τα πράγματα έχουν φτάσει στα όρια τής αυτοσυντήρησης έως και τού πολέμου! Και αν η Αμερική ή άλλη γιγάντια χώρα εμπορεύτηκε αλλιώς,
είναι άλλα τα μέτρα τους και οι οικονομικές τους δυνατότητες, και δεν έχουνε καμία σύγκριση με εμάς και την μεγαλοψυχία μας, που ζητάμε αμελώς, να φθάσει έως τα όρια τής αυτοκτονίας μας….

The following two tabs change content below.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ
Ο Αντώνης Σιμιτζής γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Έκανε ανώτατες σπουδές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1962 με τη νουβέλα Ο Γέρος. Από τότε έχει εκδώσει πολλά πεζά, διηγήματα, μυθιστορήματα και δοκίμια. Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα, που έχουν ανέβει στις αθηναϊκές σκηνές, όπως και της επαρχίας, καθώς και περισσότερα από εκατό επεισόδια τηλεοπτικών σίριαλ και τηλεταινίες, σε διασκευές ή πρωτότυπα. Τα πεζά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και έχει τιμηθεί για τα θεατρικά του έργα δύο φορές με Α′ και Β′ βραβείο. Έχει πάρει επίσης και το βραβείο «Τρανούλη» για το μυθιστόρημά του Αν Αγαπάς. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και υπήρξε μέλος στα Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας και της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ

Τελευταία άρθρα απόΑΝΤΩΝΗΣ ΣΙΜΙΤΖΗΣ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή