Για τη μέρα που φεύγει…

by Νατάσα Χριστοπούλου
Share this

Καθαρή Δευτέρα 2002. Στην αυλή…

« Ότι μπόρεσα ν’ αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ’ ένα είδος ειδικού θάρρους που μου ‘δωκεν η Ποίηση: Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει. »
Μικρός Ναυτίλος
Ο. Ελύτης

Πετάκι και φύγαμε….

Αναρωτιέμαι για τον λόγο που πετάμε χαρταετούς την Καθαρά Δευτέρα, τον αγνοώ… Διαβάζω, ωστόσο, για την ιστορία του και εκπλήσσομαι. Απ’ την Ασία του 200 π.Χ προς εξυπηρέτηση στρατηγών και δυναστείας Χαν, στην Ευρώπη του 1400 μ.Χ αρχικά ως παιχνίδι και μετέπειτα ως πρώτη ύλη σε διεξαγωγή πειραμάτων προς όφελος της επιστήμης. Αυτά ως προς την πολυμορφία και την πολλαπλότητα της… χρήσης, χάρη σε καινοτομίες και εφευρέσεις.

Απ’την άλλη, ανατρέχω σε δικούς μου όρους, λιγάκι διαφορετικούς. Συνάντησα τις προάλλες, τυχαία, ένα παλιό μα διόλου ξεχασμένο βιβλίο, απ΄αυτά που συντροφεύουν… προσχολικές ηλικίες και άγνοια γραφής, αποτύπωσης. 10 σελίδες, γεμάτες εικόνες, αφιερωμένες στην Καθαρά Δευτέρα, σε χωριό, παππούδες και γιαγιάδες, ηλιόλουστες με ελαφρύ αεράκι- ότι πρέπει- μέρες. «Ότι πρέπει»… στα γύρω, στα εντός.

Αναμενόμενο, καθώς ήταν, θυμήθηκα και τα δικά μου… Λατρεία με χαρταετούς, δεν είχα ποτέ. Προτιμούσα ν’ αγναντεύω ουρανούς, πλημμυρισμένους από τρίγωνα πολύχρωμα, ουρές ν’ανεμίζουν ελεύθερες. Πλημμυρισμένους από «πετάκια», έτσι τους αποκαλούσε ο Παντελής της Ικαριάς, της Αλεξανδρούπολης, της καρδιάς. Μαζί μ’ αυτόν, θυμήθηκα και τον παππού της Ηλείας. Το 1995 στην ηλικία των 9, παρέα του περνούσα τέτοιες μέρες. Πολύ αμφιβάλλω αν πετούσαν χαρταετούς στην εποχή του. Ωστόσο, ανατρέχω σε μία από τις πολλές που ακολούθησαν, Καθαροδευτέρες-στίγμα. Θυμάμαι…

Τη μια στιγμή, με προσκάλεσε σε περίπατο. Την άλλη βρισκόμασταν στο λιοστάσι του, κάπου ανάμεσα στη λίμνη Πηνειού και σε πέτρινα χαλάσματα- απομεινάρια σπιτιών, ζωής… Έβγαλε ένα κλειδί από την τσέπη και αφού άνοιξε την αποθήκη όπου στοίβαζε εργαλεία, χρόνια και μνήμες, με προέτρεψε να μπω μέσα, μόνη. Λίγη ώρα μετά, έβγαινα, έχοντας στα χέρια ένα καταπράσινο τριγωνικό χαρταετό με κίτρινα και κόκκινα φτερά για ουρά. Όπως έμαθα καιρό μετά, απ’ τη γιαγιά, την προηγούμενη εκείνης της ημέρας, περίμενε με τις ώρες στην πλατεία του χωριού τον έμπορο που θα ‘ρχονταν να τους πουλήσει, να βγάλει το μεροκάματο.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα, σκέφτομαι πως ίσως και να μην χρειάζεται να γνωρίζω τον λόγο που πετάμε χαρταετούς. Ίσως γιατί θέλω να πιστεύω πως κάποια πράγματα είναι χρήσιμα και δεν χρειάζονται εξηγήσεις! Όπως τα πετάκια που ζουν σε αναμνήσεις…

Αναμνήσεις που κάνουν τις σχέσεις με τα χρόνια παιχνίδι. Λιθαράκια σε μονοπάτια ζωής που δεν γυρνάνε πίσω. Ωστόσο,
γνέφουν χαμογελαστά, σ’ εκείνους που άγγιξαν το τέρμα…

Share this
The following two tabs change content below.
Νατάσα Χριστοπούλου

Νατάσα Χριστοπούλου

Η Νατάσα Χριστοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα μαθητικά της χρόνια τα έζησε στην Κομοτηνή, βιώνοντας από μικρή τις περιπέτειες έκδοσης αρχικά του «Παρατηρητή της Θράκης» και στην Αμαλιάδα ακολούθως του «Ελευθέρου Βήματος», δυο εφημερίδες στις οποίες εργάστηκε η μητέρα της Ελένη Σκάβδη, στην πρώτη ως διευθύντρια και στη δεύτερη ως εκδότρια. Με γεωγραφικές καταβολές από την Ικαρία, τη Θράκη και την Πελοπόννησο και πολιτισμικές αναφορές στη λογοτεχνία, και στη δημοσιογραφία... Φοίτησε στο Τμήμα Επιστήμης των Υλικών της Σχολής Θετικών Επιστημών Πάτρας. Επί διετία , έγραφε και επιμελούνταν στον «Παρατηρητή της Θράκης» την καθημερινή στήλη «Εικόνες Μάγισσες» με κείμενο και φωτογραφία. Ζει στην Πάτρα.
Νατάσα Χριστοπούλου

Τελευταία άρθρα απόΝατάσα Χριστοπούλου (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή