Για την αντισημιτική επίθεση στην Εβραϊκή συναγωγή του Αμβούργου

by ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ
  • Γράφει ο ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ

Πριν από λίγες ημέρες, σε συναγωγή του Αμβούργου που βρίσκεται στη Βόρεια Γερμανία, έλαβε χώρα επίθεση ενός άνδρα που φορούσε στρατιωτικά ρούχα σε φοιτητή Εβραϊκής καταγωγής. Η Γερμανική εφημερίδα ‘Sueddeutsche Zeitung‘ και η ‘Ραδιοφωνία Βόρειας Γερμανίας,’ αποδίδουν στη συγκεκριμένη βίαιη επίθεση αντισημιτικά χαρακτηριστικά.’ 1

Σταχυολογούμε ενδεικτικά από την εφημερίδα ‘Η Καθημερινή’: «Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, ο άνδρας, ο οποίος φορούσε στρατιωτική ενδυμασία και, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, είχε στην κατοχή του έγγραφα με τη σβάστικα, επιτέθηκε στον νεαρό Εβραίο φοιτητή χτυπώντας τον στο κεφάλι με φτυάρι σε μια «προφανώς αντισημιτική επίθεση», σύμφωνα με τη Sueddeutsche Zeitung και τη Ραδιοφωνία Βόρειας Γερμανίας (NDR). Ο τραυματισμός ήταν σοβαρός, ωστόσο ο 26χρονος είναι εκτός κινδύνου, ανακοίνωσε η Αστυνομία».2

Υπό αυτό το πρίσμα, διαφαίνεται μία εμπρόθετη συνάρθρωση μεταξύ της βίαιης επίθεσης που εγγράφει τους προσίδιους όρους εντός αντισημιτισμού που συγκροτείται σε ευρωπαϊκό έδαφος, με την ιδεολογία του δράση που από ό,τι διαβάζουμε, έφερε στην «κατοχή του έγγραφα με τη σβάστικα».3

Παραπέμποντας στον Γάλλο φιλόσοφο των ιδεών PierreAndre Taguieff, κάνουμε λόγο για ένα ιδιαίτερο «αντιεβραϊκό γεγονός»,4 το οποίο και δύναται να αντλήσει από μία εν ευρεία εννοία πολιτικοϊδεολογική ‘μήτρα,’ που είναι η ναζιστική (εθνικοσοσιαλιστική) και νεο-ναζιστική ιδεολογία,5 εκεί όπου ο Εβραίος και η ‘Εβραϊκότητα’ αναπαρίστανται ως ‘εγγενώς αλλοιωτές’ της κοινωνικής-πολιτισμικής ‘τάξης’ και παράλληλα, ως η ζώσα ενσάρκωση της ‘διαφθοράς’ και της ιστορικής ‘πανουργίας,’ με την επικράτηση τους (και των ιδεών τους) να σημασιοδοτεί τον συμβολικό και μη, ‘θάνατο’ του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο πολιτικού τύπου, αντισημιτισμός, ήτοι ο λόγος περί τον Εβραίο6 και ενάντια στον Εβραίο ως ‘φορέα,’ λειτουργεί ως εμπρόθετη αφήγηση που προσιδιάζει προς τον άξονα ανα-νοηματοδότησης του κοινωνικού-πολιτικού και ακόμη και πολιτισμικού γίγνεσθαι, ανασύροντας στη δημόσια σφαίρα και προσδιορίζοντας ‘φορτισμένα,’ μία συνωμοσιολογική αντίληψη περί της θεωρούμενης ‘Εβραϊκής και από τα μέσα ‘κυριαρχίας.’

Στο υπόδειγμα που κομίζει η επίθεση με το φτυάρι που δέχθηκε ο φοιτητής Εβραϊκής καταγωγής,7 επι-τελούνται οι επι-γενόμενοι όροι μίας διττής κίνησης: Αφενός μεν, θα αναφέρουμε πως η επίθεση έτσι όπως πραγματοποιήθηκε, καθιστά το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε (φτυάρι),8 βασικό εργαλείο9 μίας εξαντικειμενοποιημένης στόχευσης (στο κεφάλι, όπως η σφαίρα, του ‘ψοφοδεούς’ Εβραίου), και, αφετέρου δε, αναπτύσσεται και προϋποτίθεται σε πολιτικοϊδεολογικές αφηγήσεις, στο εγκάρσιο σημείο όπου οι ίδιες προκείμενες που συνθέτουν αυτές τις αφηγήσεις, συμβολοποιούν το φτυάρι ως ‘όπλο’ με τέτοιον τρόπο, ώστε αυτό να συμβάλλει στην μετεξέλιξη της διττής κίνησης για την οποία έγινε πιο πάνω λόγος, σε διπλή «ακύρωση»,10 κατά την διαπίστωση του Spurr.

Σε μία «ακύρωση»11 εντός της οποίας ο Εβραίος ενυπάρχει ως ‘μνήμη’ και ως ‘σκιάχτρο,’ με την ασκούμενη βία να τείνει στην επαναοριοθέτηση της παρουσίας του. Ως προς αυτό, ο Εβραίος (εδώ ο φοιτητής), δεν θανατώνεται, αλλά, αντιθέτως, δέχεται μία βία όσο χρειάζεται κοινοποιήσιμη, δίχως αυτό να την καθιστά λιγότερο επικίνδυνη, διότι δύναται να ρευστοποιήσει τα όρια, αναγνωρίζοντας τον Εβραίο ως τον αξιακά-πολιτισμικά μη συμβατό, και μη-‘Γερμανό.’12

Όσο ρευστοποιούνται τα όρια συνεπεία της αντισημιτικής χροιάς βίας, άλλο τόσο διευρύνονται οι πλαισιώσεις ιστορικής μνήμης και πολιτικής από τις οποίες και αντλεί ο δράστης, κατασκευάζοντας ένα εθνικό φαντασιακό13 ‘λευκότητας’ και ‘αγνότητας,’ εντός του οποίου ο Εβραίος τον οποία και αρχετυπικά πραγματώνει ο νεαρός φοιτητής, δεν είναι παρά η εν-σώματη ‘αλλότητα,’ υποκείμενο με ένα κύριο όνομα: ‘Εβραίος.’

Η βίαιη επίθεση έξω από την συναγωγή του Αμβούργου, δεν δύναται να αποκοπεί από τα ευρύτερα κοινωνικά-πολιτικά συμφραζόμενα της εποχής από τον «χρονότοπο»14 της, για να δανειστούμε την έκφραση του Μιχαήλ Μπαχτίν, κάτι που ουσιαστικά σημαίνει ό,τι εντάσσεται σε ένα διαρρέον κλίμα, ή αλλιώς, σε μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα αντισημιτισμού και Εβραιο-φοβίας που αναπαράγονται στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, και στη Γερμανία.15

Στην περίπτωση του δράστη της επίθεσης στο Αμβούργο, η σβάστικα που βρέθηκε να φέρει, συνενώνει διαλεκτικά τις νοηματικές-πολιτικές επεξεργασίες του, προσδίδει περιεχόμενο εθνικιστικό, νεο-ναζιστικό και ανοιχτά αντισημιτικό16 στην όλη δράση, αναμεμειγμένη με μία εσάς μιλιταρισμού ευδιάκριτη στην στρατιωτική αμφίεση που επίσης δηλώνει, πέραν της ‘ετοιμότητας για δράση,’ την αίσθηση της ‘μάχης’ και του ‘πολέμου’ (μεταφορικό και μη πλαίσιο), για την ‘ανάκτηση’ της ‘χώρας μας’ και της Ευρώπης, από τους ‘μεταμφιεσμένους’17 Εβραίους.

Έτσι, θα επισημάνουμε, ειδικότερα τώρα, ό,τι η επίθεση-δράση στο Αμβούργο, με τα χαρακτηριστικά που ενέχει, δύναται να συμπεριληφθεί στον ‘αστερισμό’ της ακτιβιστικής-βίαιης ακροδεξιάς, η οποία προτάσσει τους «υπαίτιους της πρόκλησης καταστάσεων ανασφάλειας»,18 για να παραφράσουμε την Βασιλική Γεωργιάδου. Η βία είναι μιλιταριστική και νεο-ναζιστική, τοποθετώντας εντός πλαισίου, εντός του ίδιου του συμβάντος, την Εβραϊκή συναγωγή ως χώρο που φιλοξενεί την Εβραϊκή ‘πλάνη.’

Τώρα, η κοινωνική-πολιτική άνοδος του αντισημιτισμού, αντικατοπτρίζεται σε στερεοτυπικές προσεγγίσεις περί των ‘Εβραίων’ που ‘κινούν τα νήματα,’ σε αρνητικές έως δαιμονολογικές ρητορικές (εδώ εμπλέκονται και Ισλαμιστικές οργανώσεις),19 του Εβραίου ως του διαφορικά και ριζικά ‘Άλλου’ που τίθεται απροϋπόθετα στη σφαίρα του ‘ανάξιου,’ σε μία σειρά επιθέσεων που στοχεύουν τόσο σε πρόσωπα όσο και σε συμβολικούς-τελετουργικούς τόπους της Εβραϊκής μνήμης, όπως είναι ο συναγωγές και τα Εβραϊκή νεκροταφεία. Μάλιστα, δείγματα επιθέσεων σε αυτούς τους χώρους διαθέτουμε και στην Ελλάδα.

Ο βίαιος, προς τον Εβραίο λόγος που τον αρθρώνει ως ‘μίασμα,’ ως ‘φίδι’ που ‘δηλητηριάζει’ συνειδήσεις, την καθημερινότητα και τον ‘τρόπο ζωής’ των Ελλήνων, έχει κατατεθεί στην Εβραϊκή συναγωγή των Τρικάλων, εκεί όπου αναγράφεται: «Εβραϊκά φίδια έξω».20 Ο βίαιος και καθαυτό αρνητικός λόγος, αποτελεί μία από τις πλέον επιθετικές ρητορικές μίσους εναντίον των Εβραίων που συναντούμε στον ελλαδικό χώρο, αναπαράγοντας τον Εβραίο ως ‘φίδι’ που πρέπει να τεθεί ‘εκτός’ χώρου και εκτός ιστορίας.

Παράλληλα, έχουν συντελεσθεί επιθέσεις σε εβραϊκά νεκροταφεία (Νίκαια),21 που φέρουν την μορφή της καταστροφής μνημάτων και της εγχάραξης αγκυλωτών σταυρών, που πέραν της, ανάδειξης της νεο-ναζιστικής ιδεολογίας, συστηματοποιούν την ιστορία και την μεταιχμιακά ‘επικρεμάμενη’ αίσθηση του Εβραϊκού θανάτου: ‘Όπως συνέβη τότε (Εβραϊκή ‘εκκαθάριση), έτσι θα συμβεί κάποια στιγμή,’ στιγμή ανοιχτή στο παρόν και στο μέλλον.

Σχετικά με την Γερμανία, όπως υπενθυμίζει ‘Η Καθημερινή, «Παρόμοια επίθεση είχε πραγματοποιηθεί και περίπου πριν από έναν χρόνο, μπροστά από Συναγωγή στην πόλη Χάλε, όπου ένας 27χρονος νεοναζί σκότωσε δύο άτομα, ενώ, όπως ομολόγησε, σχεδίαζε να σκοτώσει δεκάδες Εβραίους την ημέρα της γιορτής Γιομ Κιπούρ».22

Η επίθεση στο Αμβούργο αποκαλύπτει δραστικά ενυπάρχουσες τάσεις. Ο δράστης συστηματοποιεί τμήμα αυτών των τάσεων, εκφράζοντας το αντι-εβραϊκό υπόστρωμα της ‘οργής’ που διανθίζεται με λαϊκότροπες αναφορές στην ‘ευθύνη’ των Εβραίων για την ‘κατάντια’ και την ‘πορεία’ της χώρας. Και η προβαλλόμενη ως ‘απόδειξη’ αυτού, είναι η στάση και η ‘ένοχη σιωπή’ του Γερμανικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Οι γραμμές του αντισημιτισμού είναι πυκνές και πλέον αποκαλύπτονται, συζητούνται, καθίστανται επεξεργάσιμες στη δημόσια σφαίρα. Η επιθετική ενέργεια στο Αμβούργο αποτελεί μία ιδιαίτερη έκφραση αντισημιτισμού στην πράξη που σχηματοποιεί διεργασίες που περιβάλλονται από την χροιά της ‘αδικίας’ και της ‘απόκρισης’ στην ‘αδικία’: ‘Ο Εβραίος και οι Εβραίοι απειλούν τις αρχές μας,’ όντας ‘πλάνητες’ που τους ενώνει η δυνατότητα της ‘εκμετάλλευσης.’

Στη σκιά της καταδικαστικής απόφασης της ελληνικής Δικαιοσύνης για την Χρυσή Αυγή η οποία νοηματοδότησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τον ‘Εβραίο’ στην διαχρονία και στη συγχρονία, η επίθεση στο Αμβούργο, αξιώνει την εκ νέου μελέτη (με όρους αντιμετώπισης) του αντισημιτισμού που επιδιώκει να λειτουργήσει ως ‘γοητευτική σειρήνα’ (και μανιχαϊκά), διαπλέκοντας το εθνικό με το διεθνικό στοιχείο.


1 Βλέπε σχετικά για μία σύντομη και ειδησεογραφική περιγραφή της αντισημιτικής επίθεσης στο Αμβούργο της Γερμανίας, ‘Αμβούργο: Επίθεση με «αντισημιτικά κίνητρα» έξω από Συναγωγή,’ Εφημερίδα ‘Η Καθημερινή,’ 04/10/2020, https://www.kathimerini.gr/world/561104197/epithesi-me-antisimtika-kinitra-exo-apo-synagogi/ «Ο δράστης συνελήφθη από τους αστυνομικούς οι οποίοι περιφρουρούσαν τη Συναγωγή, ενώ οι υπόλοιποι πιστοί που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο, τιμώντας την Εορτή της Σκηνοπηγίας, μεταφέρθηκαν εγκαίρως σε ασφαλές σημείο». Ο αντισημιτισμός στη Γερμανία παράγεται και από πρόσωπα και οργανώσεις που διαθέτουν πολιτικο-θρησκευτικές, ήγουν μουσουλμανικές προκείμενες. «

2 Βλέπε σχετικά, ‘Αμβούργο: Επίθεση με «αντισημιτικά κίνητρα» έξω από Συναγωγή…ό.π. Ο Εβραίος φοιτητής υποστασιοποιείται, ‘εγκαλούμενος’ για ‘αυτό που είναι’ και ‘για αυτό που εκφράζει,’ με την βία να επανεπινοεί, στοχευμένα θα προσθέταμε, το πολιτικό ως ιστορικό και τούμπαλιν, συνυφαίνοντας το και την ατομική με την συλλογική διάσταση: ‘Εβραίοι, είστε ανεπιθύμητοι στη Γερμανία.’

3 Βλέπε σχετικά, ‘Αμβούργο: Επίθεση με «αντισημιτικά κίνητρα» έξω από Συναγωγή…ό.π.

4 Βλέπε σχετικά, Taguieff AndrePierre, ‘Ο εξτρεμισμός και τα είδωλα του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία,’ Πρόλογος-Μετάφραση-Επιμέλεια: Πανταζόπουλος Ανδρέας, Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2017, σελ. 131, όπου και μία ‘διεισδυτική’ ανάλυση των αντισημιτικών όψεων που εντοπίζονται στον λόγο και στη δράση Ισλαμιστικών ομάδων και οργανώσεων. Πάνω σε αυτό το σημείο, αξίζει να σημειωθεί η αντισημιτική και ανοιχτά αντι-εβραϊκή επίθεση που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2015, μία ημέρα μετά την επίθεση τζιχαντιστών στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού ‘Charlie Hebdo,’ που, ιδωμένη υπό το εννοιολογικό πρίσμα της ‘φονεύουσας’ λογοκρισίας, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο σκιτσογράφων του περιοδικού. Ο Αμεντί Κουλιμπαλί, υποστηρικτής της οργάνωσης του ‘Ισλαμικού Κράτους,’ ή αλλιώς, υποκείμενο που έφερε την ιδεολογία της οργάνωσης, μεταπλάθοντας την μνημονικά και οργανωσιακά, φόνευσε τέσσερα άτομα (τρείς Εβραϊκής καταγωγής και μία δημοτική αστυνομικό) σε ένα Εβραϊκό παντοπωλείο του Παρισιού, επιδιώκοντας να εμβαπτίσει τον κινησιολογικό ‘αντι-εβραϊσμό’ του στα νάματα ‘υπεράσπισης’ και ‘εκδίκησης’ για λογαριασμό των μουσουλμάνων και των Παλαιστινίων (ο ‘Παλαιστινιακός αγώνας’), προβαίνοντας στην έγκληση του Εβραίου και δη του Ισραηλινού με όρους ισομερούς ‘θανάτου’: Κάθε ένας θάνατος Παλαιστινίου, αντισταθμίζεται από την βίαιη φόνευση Εβραίων που φέρουν το ‘στίγμα’ της ιστορικής ‘καταπίεσης.’ Ο θάνατος και η επιθυμία του θανάτου διαπερνούν νοηματικά την μορφή του Εβραίου, καθιστάμενα βαθιά ‘αντι-εβραϊκή’ (όσο και ‘αντι-δυτική’) έγκληση. Ο ‘Εβραίος’ αντικατοπτρίζεται ως ‘όνομα δίχως πατέρα,’ με ροπή στην ‘καταστροφή’ και στην ‘Ισλαμοφοβία.’ Στη Γαλλία, «σχεδόν 60.000 Γαλλοεβραίοι εγκατέλειψαν τη Γαλλία την τελευταία δεκαετία, με πολλούς να φεύγουν λόγω των πολλών επιθέσεων εναντίον Εβραίων – μεταξύ των οποίων δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις – από εξτρεμιστές ισλαμιστές, σύμφωνα με τον Σιμόν Σάμουελς, επικεφαλής του Κέντρου Βίζενταλ στο Παρίσι. Ανησυχίες για την ασφάλεια έχουν αναγκάσει Εβραίους και σε άλλα μέρη της Ευρώπης να μεταναστεύσουν τα τελευταία χρόνια». Βλέπε σχετικά, Μπαστέα Νατάσα, ‘Φλερτάρει με εβραίους ψηφοφόρους,’ Εφημερίδα ‘Τα Νέα,’ 03/01/2019, https://www.tanea.gr/print/2019/01/03/world/flertarei-crme-evraious-psifoforous/

5 Για μία ιστορικών-μαρτυρικών, υπό την έννοια της μαρτυρίας προσώπου, ανάλυση του ρόλου που διαδραμάτισε ο αντισημιτισμός εντός της εν ευρεία εννοία εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, βλέπε σχετικά, Μιχαήλ Σάββας, ‘Η αθέατη πλευρά της τέφρας. Η Liza Pinhas διηγείται,’ στο: Μιχαήλ Σάββας, ‘Homo Liber. Δοκίμια για την Εποχή, την Ποίηση και την Ελευθερία,’ Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2016, σελ. 103-116, όπου και πτυχές της μαρτυρίας που καταθέτει προς την εποχή της η κρατούμενη Ελληνίδα Εβραία στο Άουσβιτς-Μπιρκενάου, Liza Pinhas.

6 Για μία μελέτη των όρων ανάπτυξης και εκδήλωσης του ναζιστικού αντισημιτισμού που περιέχεται εντατικά στα στρατόπεδα εφαρμοσμένης βιο-πολιτικής, βλέπε σχετικά, Friedlander Saul, ‘Σκέψεις για τον Ναζισμό. Συνομιλίες με τον Stephane Bou,’ Μετάφραση: Καράμπελας Γιώργος, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα, 2017, όπου και μία θεώρηση που προσεγγίζει τους τρόπους πρόσληψης του αντισημιτισμού και του εθνικοσοσιαλιστικού κοινωνικού και πολιτικού φαινομένου στην μεταπολεμική Ομοσπονδιακή Δημοκρατίας της Δυτικής Γερμανίας. Είναι ενδιαφέρον επιστημολογικά, ο ορισμός του ‘Ολοκαυτώματος’ που κομίζει ο Εβραϊκής καταγωγής ιστορικός. Για τον ίδιο, «Ολοκαύτωμα θα πει εξόντωση των Εβραίων με όλα τα μέσα- συμπεριλαμβανομένων του λιμού, της εξάντλησης και της ασθένειας- που χρησιμοποιούνταν στο στρατοπεδικό σύστημα». Στο ίδιο, σελ. 213.

7 Ο PierreAndre Taguieff συνοψίζει τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού που αποκαλεί ως «η νέα αντιεβραϊκή βουλγκάτα». Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Ας τα δούμε: «1. Είναι «κυρίαρχοι» (σ.σ: οι Εβραίοι) στη Δύση («Κατέχουν τα πάντα»· «Κατέχουν την εξουσία»· «Κυβερνούν την Αμερική»)· 2. Είναι «ρατσιστές», κυρίως στη Μέση Ανατολή, όπου συμπεριφέρονται ως «ναζί» με τους Παλαιστινίους, θύματα εν εξελίξει «γενοκτονίας»· 3. Ασκούν ισχυρή απόκρυφη επιρροή και συνωμοτούν παντού σε όλο τον κόσμο: οργάνωσαν τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ωθώντας στον πόλεμο». Βλέπε σχετικά, ‘Taguieff AndrePierre, ‘Ο εξτρεμισμός και τα είδωλα του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία…ό.π., σελ. 161.

8 Το φτυάρι και η χρησιμοποίηση του φτυαριού συμβάλλει στο να λάβει ο Εβραϊκής καταγωγής φοιτητής ένα ‘μάθημα ιστορίας’: Που ανήκετε εσείς οι Εβραίοι ως η καθαυτό μορφή του ‘άλλου;’ Εδώ ο αντισημιτισμός της καθημερινότητας ενέχει τα μοτίβα ενός βίαιου ‘διδακτισμού’ που συμβάλλει ώστε αυτός ο αντισημιτισμός να μετασχηματισθεί σε έναν ‘διδακτικό αντισημιτισμό,’ με το φτυάρι να φανερώνει δύναμη και ‘τάξη’ προς το Εβραϊκό ‘χάος.’

9 Εάν πιάσουμε το νήμα από την ανάλυση του Taguieff όπως κωδικοποιείται στην υποσημείωση νούμερο ‘7,’ θα αναφέρουμε πως το τρίτο σημείο, ήτοι η (απλοϊκή) αντίληψη ό,τι οι ‘Εβραίοι κυριαρχούν στον κόσμο’ απεργαζόμενοι διάφορες συνωμοσίες (είναι ενδιαφέρον επίσης το ό,τι αυτή η αντίληψη δεν ενσκήπτει ως τρόπος ερμηνείας της τρέχουσας πανδημικής κρίσης), συνιστά συστατικό τμήμα ενός αντισημιτισμού της ‘καθημερινότητας,’ ή, διαφορετικά ειπωμένο, ενός αντισημιτισμού που ‘καθημερινοποιείται,’ αναπαραγόμενα σε διάφορες όψεις της δημόσιας σφαίρας. Μέσω προφορικών αφηγήσεων, απόψεων που διεκδικούν τα πρωτεία της ‘γνώσης’ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτού του τύπου η αντίληψη και οι αντιλήψεις, δίδουν χαρακτηριστικά ‘κυριαρχίας’ και ‘παρακμής’ στον Εβραίο που ‘βρίσκεται πίσω από όλα,’ με τον ίδιο να ανάγεται στο ύψος του δυστοπικού. Παράλληλα, δεν εκλείπουν και αναπαραστάσεις που, διαμέσου της ‘ανάδειξης’ του θεωρούμενου ως αρνητικού ρόλου των Εβραίων στο ‘τώρα’ και στην ιστορία, σπεύδουν να εγκολπωθούν έως ‘δικαιολογήσουν’ αναδρομικά το Εβραϊκό ‘Ολοκαύτωμα’: ‘Κάλα τους έκαναν οι Ναζί.’

10 Βλέπε σχετικά, Spurr D., ‘The Rhetoric of Europe,’ Ντάραμ, Duke University Press, 1994. Για μία ενδιαφέρουσα υιοθέτηση των ρητορικών τρόπων του Spurr, με σημείο αναφοράς την αναπαράσταση των Αφρικανών ποδοσφαιριστών, βλέπε σχετικά, Μπέιλ Τζον, ‘Τρεις γεωγραφίες Μετανάστευσης των Αφρικανών Ποδοσφαιριστών: Πρότυπα, προβλήματα και Μετααποικιοκρατία,’ στο: Armstrong Gary & Giulianotti Richard, (επιμ.), ‘Το Ποδόσφαιρο στην Αφρική. Σύγκρουση, Συμφιλίωση και Συνύπαρξη,’ Μετάφραση: Γιαννακοπούλου Βάσια, Χουλιαρά Σοφία, Επιμέλεια Ελληνικής Έκδοσης: Βογιατζής Γιάννης, Εκδόσεις Απρόβλεπτες, Αθήνα, 2011, ιδίως σελ. 393-397. Ο συγγραφέας του κειμένου εστιάζει σε τέσσερις τρόπους ρητορικής γραφής του Spurr που είναι η επιτήρηση, η ιδιοποίηση, η εξιδανίκευση και η ακύρωση.

11 Βλέπε σχετικά, Spurr D., ‘The Rhetoric of Europe…ό.π. Η «ακύρωση» ή αλλιώς η δυνατότητα «ακύρωσης» συντελείται στα ρήγματα που ανοίγει η επίθεση, αφήνοντας να διαφανεί ο ‘βιό-κοσμος’ του δράστη της επίθεσης.

12 Σε επιθετικές αντισημιτικές αναπαραστάσεις και ρητορικές, η ‘επίθεση’ προς τους Εβραίους αποτελεί σημαίνουσα προϋπόθεση για μία νέα εθνική ‘οντο-γένεση’ και αξιο-θεμελίωση του έθνους, της ‘πατρίδας’ και της ‘φυλής.’

13 Με αναφορά στην Γερμανία και στην στάση του νεο-ναζιστικού κόμματος ‘NPD,’ η Βασιλική Γεωργιάδου αποδίδει έμφαση στην ιστορική, πολιτική και αξιακή σχετικοποίηση στην οποία και προβαίνει η ως άνω οργάνωση, συμψηφίζοντας προκαταβολικά και όχι μόνο αναδρομικά, την μαζική εξόντωση-εκκαθάριση των Εβραίων από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με τους βομβαρδισμούς Γερμανικών πόλεων από τα συμμαχικά στρατεύματα κατά την διάρκεια και κύρια προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέλη του κόμματος στο κρατίδιο της Σαξονίας, αποδίδουν έμφαση στο αποκληθέν «Ολοκαύτωμα των Βομβών» (BombenHolocaust), θέτοντας σε πρώτο πλάνο και εννοιολογώντας ως μείζονα καταστροφή τον βομβαρδισμό Γερμανικών πόλεων όπως η Δρέσδη λίγο πριν από την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο λόγος του κόμματος προβαίνει στην εκ νέου έγκληση του όρου «Ολοκαύτωμα», χρησιμοποιώντας το ως ένδειξη του τι ‘υπέστησαν οι Γερμανοί’ από τους συμμάχους και όχι οι ‘Εβραίοι από τους ναζί,’ αρθρώνοντας τον ίδιο όρο στο ύψος ενός διττού πλέγματος. Από την μία πλευρά, η Εβραϊκή ‘φόνευση,’ σχετικοποιείται και σε ένα δεύτερο επίπεδο, υποβαθμίζεται, και από την άλλη, μέσω του όρου «Ολοκαύτωμα» (που φανερώνει πρακτική), δεν δύναται να καταστεί ‘έξυπνη εφεύρεση αυτο-θυματοποίησης.’ Βλέπε σχετικά, Γεωργιάδου Βασιλική, ‘Η άκρα δεξιά και οι συνέπειες της συναίνεσης. Δανία, Νορβηγία, Ολλανδία, Ελβετία, Αυστρία, Γερμανία,’ Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα, 2008, σελ. 61.

14 Αναφέρεται στο: Holquist M., ‘Dialogism: Bachtin and his world,’ London/New York, Routledge, 2002. Τον όρο χρησιμοποιεί και η Κατερίνα Πάπαρη, κλείνοντας ουσιαστικά το κείμενο της για τις λογοτεχνικές αναπαραστάσεις επαγγελματοβιοτεχνών και αυτο-απασχολούμενων από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα, επιθυμώντας να αναδείξει τους όρους συγγραφής ενός λογοτεχνικού έργου, που τοποθετείται εντός της εποχής του, του ‘χωροχρόνου’ του. Βλέπε και, Πάπαρη Κατερίνα, ‘Αναπαραστάσεις των επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων στην ελληνική λογοτεχνία από τον 19ο στον 21ο αιώνα,’ στο: Μπαχάρας Δημήτρης, (επιμ.), ‘Πτυχές της ιστορίας της ΓΣΕΒΕΕ. Ταυτότητες, αιτήματα, αναπαραστάσεις στην τέχνη και τον πολιτισμό,’ Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων ΓΣΕΒΕΕ, Αθήνα, 2020, σελ. 138.

15 Όψεις αντισημιτισμού στη Γερμανία, διαφαίνονται και στον λόγο και στις εν γένει θεωρήσεις του ακροδεξιού πολιτικού κόμματος ‘Εναλλακτική για τη Γερμανία.’ Για στέλεχος του κόμματος στη Θουριγγία, το μνημείο που έχει στηθεί στο Βερολίνο και το οποίο υπενθυμίζει την Εβραϊκή κοινωνιο-οντολογική ‘φόνευση,’ αποτελεί «μνημείο ντροπής», εκεί όπου αποκαλύπτονται τάσεις υποβάθμισης, αξιακής-πολιτικής-ιστορικής ‘διαγραφής’ και απάλειψης του ‘Ολοκαυτώματος’ ως ‘πράττειν’ που δεν συνάδει με το εθνικοσοσιαλιστικό παρελθόν και ‘πράττειν,’ με την ‘περήφανη’ Γερμανική ιστορία. Το μνημείο που μνημονικοποιεί τον και τους νεκρούς, συνιστά «ντροπή», και, είτε ‘συνειδητή κατασκευή πλαστογράφων’ είτε ‘πταίσμα’ μπροστά στη μεγάλη Γερμανική ιστορία. Οι αντισημιτικές και αντι-εβραϊκές όψεις ακροδεξιάς κίνησης στη Γερμανία, δεν αποκλίνουν με στεγανά μεταξύ τους, τιθέμενες στον πυρήνα μίας προσέγγιση με τον ‘επώδυνα ανατρεπτικό Εβραίο’ στο επίκεντρο.

16 Για τον Eric Voegelin, ο αντισημιτισμός αποτελεί είδος «κοσμικής θρησκείας» που προσδίδει ταυτότητα και πολιτική-προγραμματική υπόσταση, σε διάφορες ιδεολογίες. Βλέπε σχετικά, Voegelin Éric, ‘Les religions politiques,’ Paris, Les Editions du Cerf, 1994.

17 Ο ‘μεταμφιεσμένος’ Εβραίος ‘κρύβεται,’ ήγουν, ‘αποκρύπτει’ την ταυτότητα του, το ‘ποιος είναι,’ για να συνεχίσει το ‘καταστροφικό’ του έργο εντός ιστορίας.

18 Βλέπε σχετικά, Γεωργιάδου Βασιλική, ‘Η άκρα δεξιά και οι συνέπειες της συναίνεσης. Δανία, Νορβηγία, Ολλανδία, Ελβετία, Αυστρία, Γερμανία…ό.π., σελ. 63.

19 Ως προς τον αντισημιτισμού αυτού του είδους, δύναται να τονίσουμε, ό,τι εμπεριέχει συστηματικά, μία διάσταση αντι-εβραϊκής ‘εχθρότητας,’ έτσι όπως αρθρώνεται στο υπόδειγμα που καταθέτει η Παλαιστινιακή οργάνωση της ‘Χαμάς’ (κάτι που παραγνωρίζουν αριστερές οργανώσεις και κόμματα), με το Ισραήλ να τίθεται στο στόχαστρο ως ‘απότοκο’ του ‘μοχθηρού Εβραϊσμού’ που έχει ‘ακρωτηριάσει’ την Παλαιστίνη και την Μέση Ανατολή, φέρει τον θεσμισμό που εκφράζεται στην περίπτωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, εκεί όπου το Ισραήλ συνιστά την άλλη και δαιμονική όψη του νομίσματος από την άλλη πλευρά του οποίου αποτυπώνονται οι ‘σατανικές’ ΗΠΑ, σημαίνοντας τον ‘απεδαφοποιημένο’ αντι-Εβραϊσμό’ της οργάνωσης του ‘Ισλαμικού Κράτους.’ Ο Abu alAyna alAnsari καταθέτει πως για το ‘Ισλαμικό Κράτος,’ το «Ισραήλ ως ιθύνον νους των απίστων», «πρέπει να εξαφανισθεί». Σε αυτό το σημείο, ο αντισημιτισμός ανα-κατασκευάζεται ριζικά, με όρους μαζικής εξόντωσης του Ισραήλ και των Εβραίων «απίστων» των ‘σταυροφόρων’ που κραδαίνουν το ‘σπαθί’ τους εναντίον της Παλαιστίνης, των Αράβων και του Ισλάμ, εξυφαίνοντας συνωμοσίες και διαρκώς ‘απο-ιεροποιώντας.’ Η ‘πάλη’ εναντίον των Εβραίων «απίστων» (‘ιεροποιούμενος αντισημιτισμός) ενδύεται τον μανδύα ενός νέου ‘ιερού αγώνα’ για την θρησκεία και για την Αραβική γη. Με όρους ‘καταστροφής’ της Εβραϊκής ‘ιδιοπροσωπίας,’ αναφέρεται και ο θεσμισμένος Ιρανικός αντισημιτισμός. Βλέπε σχετικά, ‘www.worldtribune.com/Isil-affiliate-in Egypt-plans-big-operation-in-southern-Israel,’ 2016. Για τις μορφές που προσλαμβάνει ο κατά τον PierreAndre Taguieff, «ριζοσπαστικός και δαιμονολογικός αντισιωνισμός», βλέπε σχετικά, Taguieff AndrePierre, ‘Ο εξτρεμισμός και τα είδωλα του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία…ό.π., σελ. 149-155.

20 Βλέπε σχετικά, ‘Τρίκαλα: Ο Δήμος Τρικκαίων καταδικάζει βεβήλωση μνημείων της Εβραϊκής Κοινότητας,’ Ενημερωτική Ιστοσελίδα ‘Capital.gr,’ 03/01/2020, https://www.capital.gr/epikairotita/3402547/trikala-o-dimos-trikkaion-katadikazei-bebilosi-mnimeion-tis-ebraikis-koinotitas «Ο Δήμος Τρικκαίων, με σχετική ανακοίνωση, που έδωσε σήμερα το μεσημέρι στη δημοσιότητα, καταδικάζει βεβήλωση μνημείων της Εβραϊκής Κοινότητας Τρικάλων. Πιο αναλυτικά, όπως επισημαίνεται σε αυτή, «ο Δήμος Τρικκαίων καταδικάζει με τον πλέον απερίφραστο τρόπο τις ζημιές στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος των Τρικάλων και την αναγραφή συνθημάτων μίσους στη μοναδικής θρησκευτικής και ιστορικής αξίας Εβραϊκή Συναγωγή Τρικάλων».

21 Παρόμοιες επιθέσεις έχουν λάβει χώρα και στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια. Για την αύξηση των αντι-εβραϊκών συμβάντων στη Γαλλία που εμπερικλείουν και βία, την τελευταία δεκαπενταετία, Βλέπε σχετικά, ‘βλέπε σχετικά, Taguieff AndrePierre, ‘Ο εξτρεμισμός και τα είδωλα του. Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την άκρα δεξιά, τον αντισημιτισμό, τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία…ό.π., σελ. 131-132.

22 Βλέπε σχετικά, ‘Αμβούργο: Επίθεση με «αντισημιτικά κίνητρα» έξω από Συναγωγή…ό.π. Στην Εβραϊκή συναγωγή του Χάλε, υπήρξαν και δύο νεκροί συνεπεία της αντι-εβραϊκής επίθεσης που ερείδεται στις συνδηλώσεις μίας προωθητικής ‘στρατιωτικοποίησης’ και αντι-εβραϊκής ‘εκστρατείας’ που προβάλλει και εμφανίζει την βία ‘ιατρικοποιημένα.’ Και όσο χρειάζεται ‘ιατρικοποιημένα,’ δηλαδή ως ‘φάρμακο’ για την ‘απαλλαγή’ από τον Εβραϊκό ‘ιό.’ Αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κατανόηση των αντι-εβραϊκών προσεγγίσεων. Εντάσσουμε αυτή την βίαιη επίθεση, στην κατηγορία ενός εκδηλωμένου αντισημιτισμού νεο-ναζιστικού, εξτρεμιστικής χροιάς.

The following two tabs change content below.
ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ

ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ

Ο Σίμος Ανδρονίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ με θέμα την συσχέτιση των Σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών κομμάτων σε Ελλάδα, Μεγάλη Βρετανία και Γερμανία με το συνδικαλιστικό κίνημα, την περίοδο 1989-2010. Τα ερευνητικά-επιστημονικά του ενδιαφέροντα αφορούν την θεωρία των πολιτικών κομμάτων, τις σχέσεις κοινωνικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης, τα κοινωνικά κινήματα, το ακροδεξιό φαινόμενο. Μελετά επίσης ποίηση και λογοτεχνία. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και του Δικτύου Ανάλυσης Πολιτικού Λόγου.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή