Για την έκθεση «Η αποκατάσταση της δημοκρατίας»

by ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ
  • Γράφει ο ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ

Πριν από λίγες ημέρες, και πιο συγκεκριμένα την 24η Ιουλίου 1974, συμπληρώθηκαν 46 χρόνια (1974-2020), συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών ελευθεριών. Η δυναμική κοινωνικοπολιτική διαδικασία που έλαβε χώρα, φέρει ένα ιδιαίτερο διττό πρόσημο, καθότι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, ή αλλιώς, η μετάβαση σε μία νέα Μεταπολίτευση, δεν δύναται να ιδωθεί ξέχωρα από το ίδιο συμβάν της πτώσης της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974).

Και κάτι τέτοιο λέγεται, διότι η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας δεν έλαβε χώρα εν κενώ, αλλά, αντιθέτως, αυτή η πτώση υπήρξε απότοκος των σωρευτικών και οξυμμένων αντιφάσεων που την διαπερνούσαν εγκάρσια (αλληλουχία αντιφάσεων), με αποκορύφωμα το ό,τι επακολούθησε το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Κύπρο με στόχο, αφενός μεν την βίαιη εκδίωξη του αρχιεπισκόπου Μακαρίου από την εξουσία, και, αφετέρου δε, την εγκαθίδρυση φιλο-δικτατορικού καθεστώτος που θα λειτουργούσε ενισχυτικά προς το εν Αθήναις δικτατορικό καθεστώς, προβάλλοντας μία ιδέα ‘ελληνοποίησης’ της νήσου.

Η περίοδος της Μεταπολίτευσης, της ‘βελούδινης’ μετάβασης και όχι απλής παράδοσης ακόμη και τελετουργικής, της εξουσίας από τους στρατιωτικούς της δικτατορίας στους πολιτικούς, δύναται να ιδωθεί υπό το πρίσμα της τομής και δη της εγκάρσιας τομής που διαφοροποιεί την Μεταπολίτευση και το περιεχόμενο που λαμβάνει, και από το δικτατορικό καθεστώς αλλά και από το μετεμφυλιακό-μεταπολεμικό κράτος ‘εκτάκτου ανάγκης.’ Αυτό το οιονεί Μεταπολιτευτικό πνεύμα που εν προκειμένω προβαίνει στη συνάρθρωση της βραχυπρόθεσμης διάστασης (η διαδικασία της μετάβασης) με το μεσο-μακροπρόθεσμο (η αξία της Μεταπολίτευσης στο μακρύ ιστορικό χρόνο), θέλησε να συλλάβει η έκθεση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων, που έφερε τον τίτλο ‘Η Αποκατάστασης της Δημοκρατίας,’1 με τον τίτλο της έκθεσης να είναι δηλωτικός των προθέσεων των συντελεστών της. Για την ακρίβεια, ο πλήρης τίτλος της έκθεσης είναι ο ακόλουθος: ‘Η Δημοκρατία δικαίω ουδέποτε κατελύθη. 40 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.’

Η συμπλήρωση συμβολικά, των 40 ετών (1974-2014), από την δημοκρατική μετάβαση λειτουργεί ως αφορμή για την πραγματοποίηση της έκθεσης, φιλοδοξώντας να αποτελέσει έναυσμα ευρύτερων συζητήσεων για την Μεταπολίτευση εν συνόλω.2 Εντός των συνδηλώσεων της έκθεσης, προβάλλεται ευδιάκριτα η πρόσληψη της δημοκρατίας ως σημαίνουσα δικαιικής αρχής, ως κανόνα οργάνωσης μίας κοινωνίας που ναι μεν καταπατήθηκε από τους συμμέτοχους στην στρατιωτική δικτατορία, αλλά, ‘ουδέποτε κατελύθη.’ Δικαιικώ τω τρόπω. Όπως τονιζόταν ρητά στο ψήφισμα της Βουλής, τον Ιανουάριο του 1975. Το περιεχόμενο όμως της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μετεβλήθη ριζικά, με την συγκεκριμένη αντίληψη να φαντάζει αναγωγιστική έως προβληματική στο βαθμό που πλησιάζει στο να υποβαθμίζει την στρατιωτική δικτατορία ως ‘απλό διάλειμμα,’ μεταξύ δύο δημοκρατικών περιόδων. Όμως, δεν θα σταθούμε σε αυτό.

Η αποκατάσταση, η δημοκρατική αποκατάσταση λειτουργεί και ως αντανάκλαση των πυκνών κοινωνικών, πολιτικών και αξιακών διεργασιών που έλαβαν χώρα, ιδίως την διετία 1974-1975, στην οποία και εστιάζει η έκθεση που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του ιδρύματος. Διαρθρωμένη σε επιμέρους ενότητες, που όλες μαζί τείνουν προς την συγκρότηση αυτού που θα αποκαλέσουμε ως ‘αστερισμό’ της Μεταπολίτευσης, η έκθεση αναδεικνύει μία σειρά από κρίσιμα γεγονότα εκείνης της περιόδου, μη μένοντας όμως σε μία απλή ή αλλιώς, επιφανειακή και συγκινησιακή γεγονοτολογία, σχετικά με το όλο συμβάν.

Απεναντίας, φροντίζει να προσδώσει στην παράθεση των διαφόρων γεγονότων πολιτικό, μνημονικό και ιστορικό βάθος, με τέτοιον τρόπο ώστε να συμβάλλει και στην καλύτερη κατανόηση και ερμηνεία των ραγδαίων εξελίξεων, και τις τελευταίες ημέρες της δικτατορίας των συνταγματαρχών, όσο και στην πληρέστερη απόδοση της Μεταπολίτευσης, της θέσμισης μίας νέας δημοκρατίας.

Επ’ αυτού, αρκεί να θυμηθούμε την ονομασία για το νέο πολιτικό κόμμα που αναφέρονταν στον ευρύτερο χώρο της συντηρητικής παράταξης: Νέα Δημοκρατία3 ήταν ως γνωστόν, η ονομασία, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, σε μία συμβολική σύνδεση με την Μεταπολίτευση και με την ίδια την συντελούμενη μετάβαση που αρθρώνει ως μείζον το διακύβευμα διαμόρφωσης μίας Δημοκρατίας με σαφείς και ευδιάκριτους θεσμικούς πυλώνες, ήτοι μία ‘Νέα Δημοκρατία.’4

Η διαδικασία των δύο αυτών ετών, έτσι όπως περιέχεται και στο περιεχόμενο της έκθεσης, υπήρξε μία διαδικασία εν εξελίξει, που, άλλοτε σχετικά μακρόσυρτα, και άλλοτε περισσότερο άμεσα και έντονα, ανέδειξε ένα μωσαϊκό κοινωνικών και πολιτικών δρώντων από το οποίο και δεν θα εξαιρέσουμε την Αριστερά,5 όπως και άλλους δρώντες που συνέβαλλαν στην σταθεροποίηση, στην ενίσχυση και στον εμπλουτισμό της νεότευκτης δημοκρατίας με θέσεις και ιδέες. Η Μεταπολιτευτική δημοκρατία από θέση αρχών, ζυμωνόταν καθημερινά, τρέφονταν από έναν οργασμό συζητήσεων και κοινωνικών-πολιτικών δράσεων.

Οι επτά επιμέρους ενότητες (έγινε λόγος και πιο πάνω), συμπεριλαμβάνουν, πρωταρχικά θα προσθέταμε, την εξέλιξη της διαδικασίας της μετάβασης του 1974, πολιτικά γεγονότα με κοινωνική δυναμική όπως είναι η πραγματοποίηση των πρώτων βουλευτικών εκλογών του 1974, καθώς και το δημοψήφισμα για το πολιτειακό το Δεκέμβριο του 1974, το αποτέλεσμα του οποίου (εκδίωξη μοναρχίας), λειτούργησε ως ιδιαίτερη ‘τομή μέσα στην τομή,’ από κοινού με την εστίαση σε συμβάντα που δεν συμπληρώνουν απλά αλλά ορίζουν ‘φορτισμένα’ το περιεχόμενο της μετάβασης.

Έτσι, έχουμε να κάνουμε με την παράθεση ενοτήτων που αφορούν την ψήφιση και υιοθέτηση του Συντάγματος του 1975 που ως καταστατικός χάρτης της χώρας ενέχει τις μεταβολές που επήλθαν τον προηγούμενο χρόνο, ‘κινώντας’ την πρώιμη Μεταπολίτευση,6 την παρουσία των πρωταιτίων (και όχι μόνο) του πραξικοπήματος στο εδώλιο του κατηγορουμένου, και τελευταίο αλλά όχι έσχατο στοιχείο, την ανάδειξη των ποικίλων εκφάνσεων της πνευματικής-καλλιτεχνικής ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο αξιοποιείται ένα πλούσιο αρχειακό υλικό το οποίο και δίνει χρώμα ή αλλιώς ‘εικονοποιεί’ την Μεταπολίτευση και τις διάφορες εκφάνσεις της.

Προκηρύξεις, μπροσούρες, φωτογραφίες που έχουν ληφθεί από την ορκωμοσία της κυβέρνησης ‘Εθνικής Ενότητας’ (Ιούλιος 1974), με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, άρτι αφιχθέντα από το Παρίσι, αφίσες που απεικονίζουν τα πρόσωπα που εμπλέκονται στις διεργασίες του δημοψηφίσματος (με πλέον χαρακτηριστικό το σκίτσο του Σπύρου Ορνεράκη όπου και αποτυπώνεται ένα μικρό παιδί να ουρεί το βασιλικό στέμμα ως εμπρόθετη ‘ενσάρκωση’ του μοναρχισμού που χρησιμεύει μόνο για έναν λόγο), καλέσματα καλλιτεχνικά με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, συνθέτουν διαλεκτικά το Μεταπολιτευτικό ψηφιδωτό. Οι εικόνες και οι ‘ενσαρκώσεις’ της Μεταπολίτευσης δεν είναι μία αλλά πολλές.

Εάν δε, προβούμε στην επιλογή μίας από τις φωτογραφίες που εκτέθηκαν ενώπιον κοινού κατά την διάρκεια της έκθεσης, τότε θα επιλέγαμε την φωτογραφία που δείχνει δύο άνδρες να πανηγυρίζουν την πτώση της δικτατορίας και την μετάβαση στη δημοκρατία, όντας αγκαλιασμένοι στην πλατεία Ομονοίας.7 Επρόκειτο για μία καθαυτό εικόνα Μεταπολίτευσης, η οποία προχωρά στην έγκληση και περαιτέρω στην υπόμνηση αυτού που είναι η Μεταπολίτευση: ‘αυταξία,’ και πεδίο διαμόρφωσης και άσκησης της δημοκρατίας (η Τρίτη ελληνική δημοκρατία) ως ανοιχτό διακύβευμα προς εφαρμογή.

Εν καιρώ μονοσήμαντων έως αναγωγιστικών κρισιακών αφηγήσεων για την Μεταπολίτευση ως αντανάκλαση της ελληνικής παθογένειας και κακοδαιμονίας, του εν ελλάδι λαϊκισμού ως προϊόντος του Μεταπολιτευτικού ‘κομματισμού,’ εκθέσεις όπως αυτή, οργανωμένες από φορείς όπως το ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, υπενθυμίζουν την διάρκεια και την κρίσιμη και σημαντική κληρονομιά της. Τους όρους της και τα επιτεύγματα της. Την διάρκεια της. Οι αρνητικά εκπεφρασμένες αναπαραστάσεις της Μεταπολίτευσης, έθεσαν ως επίδικο την σχετική αλλοίωση των χαρακτηριστικών της, με τρόπο ώστε η ίδια να εξέλθει ως η ‘μήτρα’ της βαθιάς κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης, παραβλέποντας την ουσιώδη καταστατική της συγκρότηση, τις προεκτάσεις της, τους συμβολισμούς που απέκτησε ως ιστορική περίοδο που άνοιξε δυνατότητες σε πολλά πεδία.

Η Μεταπολίτευση είναι η ιστορική-πολιτική περίοδος (διαιρείται σε επιμέρους υπο-περιόδους) που διαλέγεται με το παρελθόν και το παρόν της: Διάφοροι πολιτικοί διαφόρων παρατάξεων, ‘είδαν την ευκαιρία.’ Ως θέσμιση, εντάσσει στο εσωτερικό της πολιτικά κόμματα, θεσμούς, κοινωνικούς φορείς και κινήματα, υποκείμενα για τα οποία η πολιτική υπήρξε κάτι περισσότερο από απλή διαχείριση. Ζητούμενο που ισχύει και σήμερα.

Το εγχείρημα της Μεταπολίτευσης8 υπήρξε ταυτόχρονα ελληνικό ως προς την μετάβαση και εφαρμογή δημοκρατικών πολιτικών, αλλά και ευρωπαϊκό ως προς το ό,τι η Ελλάδα πετυχαίνει να ανασυστήσει τον εαυτό της στην Ευρώπη, θέτοντας στο επίκεντρο την δυνατότητα διασφάλισης του ό,τι δεν θα καταστεί εκδικητική: Η τιμωρία των πρωταιτίων και των συμμετεχόντων, (ποινές φυλάκισης και όχι θανατική καταδίκη), δεν δημιουργεί στεγανά δείχνοντας παράλληλα την εμπιστοσύνη που δείχνει στον εαυτό της πρωτίστως, η νεότευκτη δημοκρατία. Το τι είναι η Μεταπολίτευση δεν επιδέχεται μία μονοσήμαντη ερμηνεία.

Η έκθεση προβαίνει στη συνένωση των διαφόρων και διαφορετικών εικόνων της Μεταπολίτευσης, εκκινώντας από την παραδοχή του ό,τι η Δημοκρατία, αναγνωρίζεται σε κάθε βήμα εγκαθίδρυσης της.


1 Βλέπε σχετικά για το περιεχόμενο της έκθεσης και τις θεματικές της, ‘Ίδρυμα Βουλής των Ελλήνων,’ έκθεση με τίτλο ‘Η αποκατάσταση της δημοκρατίας,’ http://foundation.parliament.gr/central.aspx?sId=111I452I1159I646I457862. Η αναφορά στον τίτλο ‘Η Αποκατάσταση της Δημοκρατίας’ στο κείμενο μας αντλεί από την αντίστοιχη αναφορά στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος της Βουλής.

2 Η συμπλήρωση 40 ετών από την εγκαθίδρυση ή αλλιώς, την αξιο-θεμελίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, που προσδιορίσθηκε και τελετουργικά-μνημονικά από την Βουλή των Ελλήνων, δεν θεωρούμε πως συνέβαλλε στην διεξαγωγή πολιτικών και ακαδημαϊκών συζητήσεων εις βάθος, σχετικών με τους όρους της μετάβασης, τις πλευρές και το περιεχόμενο της, πέραν των απλουστευμένων προσεγγίσεων. Σε αυτό διαδραμάτισε ρόλο το ό,τι η συμπλήρωση 40 ετών, (χρονικό μεταίχμιο) συνέπεσε με την εκδήλωση της βαθιάς οικονομικής κρίσης του ελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, και με το κυβερνολογικό εγχείρημα μνημονιακής διαχείρισης της. Δεν ισχυριζόμαστε βέβαια πως δεν υπήρξαν υποδείγματα μελέτης της Μεταπολιτευτικής περιόδου και μάλιστα εν συνόλω, συμπεριλαμβάνοντας και την περίοδο της κρίσης. Το 10ο τακτικό συνέδριο που διοργάνωσε η ελληνική εταιρεία πολιτικής επιστήμης, τον Δεκέμβριο του 2014, με τίτλο ‘Από τη Μεταπολίτευση στην κρίση. Όψεις και προοπτικές της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας,’ λειτούργησε ως ένα τέτοιο υπόδειγμα, με τους συμμετέχοντες, (μεταξύ αυτών και ο γράφων του κειμένου, που συμμετείχε στις εργασίες του συνεδρίου μαζί με την Αιμιλία Κοντογιάννη), να τέμνουν το εσωτερικό της Μεταπολίτευσης, εστιάζοντας στις κουλτούρες που αναδύθηκαν και που εν πολλοίς διαμόρφωσε, στα επιτεύγματα αλλά και στις αντιφάσεις της. Αντίστοιχα, η συμπλήρωση 100 ετών από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-2014), είχε ως αποτέλεσμα, όπως μας πληροφορεί η Έλλη Λεμονίδου, την δημιουργία μίας «πληθώρας τίτλων» για το συμβάν του Μεγάλου Πολέμου, με τις ιστορικές αναλογίες να είναι σαφώς διαφορετικές. Βλέπε σχετικά, Λεμονίδου Έλλη, ‘Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918). Ιστορία μιας οικουμενικής καταστροφής,’ Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα, 2020, σελ. 21.

3 Mία ‘διεισδυτική’ ανάλυση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, από την ίδρυση του το 1974 έως το 1993, χρονιά όπου το κόμμα ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, κάτι που σημασιοδότησε την σχετικά γρήγορη επιστροφή του κόμματος στην κυβερνητική εξουσία, προσφέρει ο Μανώλης Αλεξάκης. Η μελέτη του καθίσταται σφαιρική, στο βαθμό που εστιάζει και εμβαθύνει στους όρους δημιουργίας της Νέας Δημοκρατίας, στην οργάνωση και στο πολιτικό προσωπικό του κόμματος, στις πολιτικές και ιδεολογικές του θέσεις, καλύπτοντας εν μέρει ένα σημαντικό κενό που έχει να κάνει με την έλλειψη πολιτικών μελετών και θεωρητικών δοκιμίων για τον έναν εκ των δύο Μεταπολιτευτικών πόλων κυβερνητικής εξουσίας, ήτοι για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, εν αντιθέσει με ό,τι συνέβη με το ΠΑΣΟΚ. Βλέπε σχετικά, Αλεξάκης Εμμανουήλ, ‘Η Ελληνική Δεξιά. Δομή και Ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας 1974-1993,’ Εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα, 2001.

4 Τα πολιτικά κόμματα, μεταξύ αυτών κόμματα νεότευκτα όπως το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) που ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1974, διαδραμάτισαν ρόλο πυλώνων ενίσχυσης της δημοκρατίας, την πρώτη περίοδο της, δρώντας ως ιμάντες ενσωμάτωσης αιτημάτων διαφόρων κοινωνικών τάξεων. Και αυτός ο ρόλος που διαδραμάτισαν διεφάνη στο ό,τι σχετικά άμεσα η νεαρή και ασταθής δημοκρατία απέκτησε βαθύτερα θεμέλια, όπως έδειξε και η αποτυχία του λεγόμενου κινήματος της ‘πιτζάμας,’ τον Φεβρουάριο του 1975. Το πολιτικό σύστημα της πρώτης διετίας, ήταν υπό διαμόρφωση αλλά συνάμα, εμπροσθοβαρές ως προς την λειτουργία του μεταξύ του κράτους και των κρατικών θεσμών και της κοινωνίας.

5 Η διδακτορική διατριβή του Κώστα Ελευθερίου (Πανεπιστήμιο Αθηνών/2017), για τα ρεπερτόρια δράσης, κοινωνικής όσο και πολιτικής, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), σχηματοποιεί αναλυτικά το περίγραμμα της δράσης του κόμματος, αποδίδοντας έμφαση στο με ποιον τρόπο το κόμμα μετατόπισε το κέντρο βάρους του και προς την κατεύθυνση της κοινωνικής-συνδικαλιστικής αναδιοργάνωσης. Η ίδρυση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, το ΠΑΜΕ, στις αρχές του 21ου αιώνα, δεν αποτελεί μία ‘μία από τα ίδια κίνηση,’ αλλά, αντίθετα, τείνει προς τον άξονα της ανα-πλαισίωσης της όλης αριστερής-κομμουνιστικής στρατηγικής, με σημείο αναφοράς, τόσο την λειτουργία του ΠΑΜΕ ως φυτωρίου ανάδειξης συνδικαλιστικών στελεχών, ζυμωμένων άμεσα σε χώρους εργασίας και συσσωρευτών εμπειρίας (κρίσιμη παράμετρος για το ΚΚΕ), όσο και την αποκοπή και διαφοροποίηση του, αξιακά, κοινωνικά αλλά και πολιτικά, από την ‘συμβιβασμένη’ στο μεγάλο κεφάλαιο, ΓΣΕΕ. Το μοντέλο του συνδικάτου των ‘μαχόμενων εργατών,’ αναδεικνύεται ευδιάκριτα. Βλέπε και, Ελευθερίου Κώστας, ‘Η στρατηγική του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην ύστερη Μεταπολίτευση: Μεταξύ δύο μοντέλων κινητοποίησης,’ Διδακτορική Διατριβή κατατεθειμένη στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα, 2017.

6 Η πραγματεία περί ΠΑΣΟΚ, σε επιστημονική επιμέλεια του Βασίλη Ασημακόπουλου και του Χρύσανθου Τάσση, που καλύπτει μία περίοδο που εκτείνεται χρονικά από το 1974 έως το 2018 ( τα έτη της κρίσης), αναδεικνύοντας το ιστορικό, πολιτικό και ιδεολογικό ‘φορτίο’ του ΠΑΣΟΚ, τους μετασχηματισμούς του και την άσκηση κυβερνητικών πολιτικών, τις αντιφάσεις και τα προτάγματα του, δύναται να αναγνωσθεί και ως μία πραγματεία για τη Μεταπολίτευση, εάν λάβουμε υπόψιν την θέση του ΠΑΣΟΚ εντός αυτής και την συμβολή του στην διαμόρφωση και αναδιαμόρφωση της. Βλέπε σχετικά, Ασημακόπουλος Βασίλης & Τάσσης Χρύσανθος, (επιμ.), ‘ΠΑΣΟΚ 1974-2018. Πολιτική οργάνωση, Ιδεολογικές μετατοπίσεις, Κυβερνητικές πολιτικές,’ Πρόλογος: Σπουρδαλάκης Μιχάλης, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα, 2018.

7 Βλέπε σχετικά για το περιεχόμενο της έκθεσης και τις θεματικές της, ‘Ίδρυμα Βουλής των Ελλήνων,’ έκθεση με τίτλο ‘Η αποκατάσταση της δημοκρατίας…ό.π.

8 Για μία εικόνα της Μεταπολίτευσης, ιδωμένης από την γωνία δράσης ενός κοινωνικού φορέα όπως η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Ελλάδος (ΓΣΕΒΕΕ), βλέπε το σχετικά, Ποταμιάνος Νίκος, ‘100 χρόνια ΓΣΕΒΕΕ 1919-2019,’ Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων ΓΣΕΒΕΕ, Αθήνα, 2019.

The following two tabs change content below.

ΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ

Ο Σίμος Ανδρονίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ με θέμα την συσχέτιση των Σοσιαλδημοκρατικών πολιτικών κομμάτων σε Ελλάδα, Μεγάλη Βρετανία και Γερμανία με το συνδικαλιστικό κίνημα, την περίοδο 1989-2010. Τα ερευνητικά-επιστημονικά του ενδιαφέροντα αφορούν την θεωρία των πολιτικών κομμάτων, τις σχέσεις κοινωνικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης, τα κοινωνικά κινήματα, το ακροδεξιό φαινόμενο. Μελετά επίσης ποίηση και λογοτεχνία. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και του Δικτύου Ανάλυσης Πολιτικού Λόγου.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή