Γιάννης Καλπούζος: «Όλοι ξεκινούν για τη δόξα, στον δρόμο κάποιοι γίνονται ποιητές…»

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΠΟΥΖΟΥ στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Δεν είναι τυχαίο ότι του έχουν απονεμηθεί βραβεία και πολύ περισσότερο δεν είναι τυχαίο που τα βιβλία του πωλούνται κατά χιλιάδες. Ο Γιάννης Καλπούζος είναι ένας πολύ καλός πεζογράφος και νομίζω ότι έχει καταλάβει ήδη μια περίοπτη θεση στη νεοελληνική λογοτεχνία, αφού δεν θυσιάζει τίποτε από τη δική του ανεξαρτησία και τη δική του αίσθηση των πραγμάτων και των καταστάσεων για να είναι αρεστός. Διατηρεί το όραμά του. Δεν ανιχνεύει το ωραίο, αλλά  θέλει να επιβάλει τη δική του αντίληψη του ωραίου που δεν είναι συνηθως υπόθεση καλαισθητικών κανόνων αλλά σκοποθετικών. 

  • Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Ανατρέχω συχνά στα περασμένα, αλλά δε νοσταλγώ. Ίσως γιατί ξαναζώ πολλά στιγμιότυπα του παρελθόντος με άλλη προσέγγιση και όπως έχει διαμορφωθεί η σκέψη μου και ο συναισθηματικός μου κόσμος.

  • Σας αρέσουν τα ταξίδια;

Με κουράζει η προετοιμασία, αλλά αφότου ξεκινήσω αφήνομαι στη μαγεία τους.

  • Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Όταν πήγα στο Παρίσι πριν από αρκετά χρόνια.

  • Ποιο μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Την Ήπειρο.

  • Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Την αλήθεια, καθώς διέπεται από ποικίλους κανόνες και προσεγγίσεις. Όπως αναφέρω στο μυθιστόρημά μου “σέρρα-Η ψυχή του Πόντου”: κατά πώς νογά κανείς τον κόσμο νογά και την αλήθεια. Αλλά και, από το ίδιο βιβλίο: ενίοτε το ψέμα προστατεύει προς πολλές κατευθύνσεις.

  • Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δε στοχαζόμαστε, κάτι που αφορά την πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη. Αντάμα πηγαίνει και το γεγονός ότι ποτέ δε δώσαμε συντεταγμένα τη μάχη της εσωτερικής καλλιέργειας.

  • Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Πάρα πολύ! Οφείλω, ωστόσο, να διευκρινίσω ότι θεωρώ ύψιστη πολιτική την ποίηση, τη λογοτεχνία, τις τέχνες γενικότερα. Ό,τι ανοίγει τους πνευματικούς ορίζοντες.

  • Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Η συντριπτική πλειονότητα αυτών είναι ξένοι με ό,τι ονομάτισα προηγουμένως ύψιστη πολιτική.

  • Τι σημαίνει για σας η «αριστερά»;

Υπάρχουν τουλάχιστον δυο ερμηνείες του όρου “αριστερά”, έτσι όπως τον τοποθετείτε εντός εισαγωγικών. Η μια είναι ο ορισμός ή οι ορισμοί που δίνουν τα κατά περίπτωση κομματικά της στελέχη και η άλλη πώς έχει καταχωρισθεί ως έννοια στη σκέψη πολλών ανθρώπων. Ο δεύτερος ορισμός ταυτίζεται με τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την εντιμότητα, την πρόοδο, το ανυπόταχτο στις επιδιώξεις και στις βουλές βάρβαρων εξουσιών και πολιτικών, τον σεβασμό προς οτιδήποτε διαφορετικό, την ειρήνη, τις τέχνες, τα γράμματα, τον πολιτισμό. Συντάσσομαι με τις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύει ο δεύτερος ορισμός, όμως προτιμώ να μην τις εγκλωβίζω, εν είδει συνθήματος, σε συγκεκριμένο όρο.

  • Δηλαδή, πιστεύετε ακόμα στους διαχωρισμούς ή έχουν ξεπεραστεί;

Προφανώς εννοείτε τους κομματικούς διαχωρισμούς. Νομίζω ότι ήταν ξεκάθαρη η απάντησή μου, ως προς τη δική μου προσέγγιση, στο προηγούμενο ερώτημά σας. Ωστόσο δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ, αλλά τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία. Εκεί σαφώς και υφίστανται οι διαχωρισμοί, είτε με την εν πολλοίς ασαφή και αόριστη έννοια του “ανήκω” στην αριστερά, στο κέντρο, στη δεξιά, είτε και με την ξεκάθαρη κομματική ένταξη σε έναν χώρο. Ανάλογα, δε, με την εκάστοτε εποχή οι διαχωρισμοί εμφανίζονται με ένταση ή υποχωρούν.

  • Αγαπάτε το θέατρο;

Το αγαπώ ως τρίτη ανάσα μου, μετά από την ποίηση και τη λογοτεχνία.

  • Ποια είναι η θέση της τέχνης (θέατρο, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.) στην εποχή μας;

Καταρχάς δεν ανήκει στις προτεραιότητες της Ελληνικής κοινωνίας. Πασχίζει η τέχνη να χαράξει άλλα πρότυπα και αξίες ζωής, ωστόσο με ελάχιστους συνοδοιπόρους. Η τέχνη γεννιέται ως ανάγκη αγωγής της ψυχής, παίδεψης του νου και εσωτερικής αρμονίας. Αυτός ήταν και αυτός είναι ο ρόλος της. Για το γεγονός ότι η πλειονότητα των Ελλήνων την έχει εξοβελίσει από τη σφαίρα των ενδιαφερόντων της, δεν ευθύνεται η τέχνη.

—————————————————————————————————————-

 

«Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η ανθρωπιά…»

————————————————————————————————————

  • Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της;

Όταν ο σημερινός άνθρωπος δε νιώθει την ανάγκη να προσφύγει στην τέχνη, τότε ό,τι και να κάνει ο οποιοσδήποτε δημιουργός ελάχιστα θα πετύχει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η τέχνη δεν οφείλει να αναζητά νέους δρόμους και ορίζοντες. Η τέχνη σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να λειτουργήσει και μέσω της τηλεόρασης. Όμως η σχέση τηλεόρασης και κοινωνίας είναι αμφίδρομη. Εάν είχαμε κοινό με αισθητικά υψηλές απαιτήσεις, να είστε σίγουρος ότι η τηλεόραση θα προσαρμοζόταν αναλόγως. Βεβαίως, και η τηλεόραση διαμορφώνει το κοινό της υψώνοντας κατά κόρον ως σημαία την αισθητική ευτέλεια. Επειδή, όμως, βρίσκει ο κακός της σπόρος γόνιμο έδαφος.

  •  Πιστεύετε ότι το βιβλίο χάνει σε σχέση με την εικόνα;

Το βιβλίο είναι παρόν και εκτιμώ ότι θα συνεχίσει να είναι στο διηνεκές, είτε χάρτινο είτε ηλεκτρονικό. Το ζήτημα είναι ποιο βιβλίο και ποια εικόνα. Το καλό βιβλίο δίνει τη μάχη του και κερδίζει έδαφος, παρά τα φαινόμενα.  Γιατί υπηρετεί από το δικό του ιδιαίτερο μετερίζι την τέχνη. Γιατί, μια λέξη ίσον χίλιες εικόνες, μα και σκέψεις, κι ας λέγεται και το αντίστροφο. Για αναλογιστείτε: νερό, άνοιξη, Πάσχα, Ιστορία, χωριό, χαρά, πόνος, επανάσταση… Πόσες εικόνες γενούν; Εξάλλου, όλα είναι συγκρίσιμα. Χάνει το βιβλίο, σε σχέση με ποια εποχή; Το 1930 ήταν ελάχιστοι όσοι διάβαζαν λογοτεχνία σε σύγκριση με το σήμερα.

  • Σε μια εποχή αποξένωσης, πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών, φτώχειας, ανισοτήτων, φόβου για την επόμενη ημέρα κ.λπ., τι μπορεί να κάνει η τέχνη;

Να συνεχίσει να ημερεύει τις ψυχές των ανθρώπων, να προβληματίζει και να προτείνει έναν άλλο τρόπο πρόσληψης της ζωής. Ξέρετε, αυτές οι μικρές οάσεις των καλλιεργημένων ατόμων λειτουργούν πολλάκις ως μεγάλα αναχώματα στον ξεπεσμό προς την απόλυτη αγριότητα και τη χυδαιότητα. Προσέτι, η τέχνη, κι ας μην της το αποδίδει η καθεστηκυία τάξη, έρχεται ως Θεία μεταλαβιά για πλείστους όσους συνανθρώπους μας.

  •  Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Είναι και παράλογος. Όμως έχουμε την τάση να μας κεντρίζει περισσότερο το κακό. Να το προβάλουμε με παντοίους τρόπους και να το συζητούμε κι έτσι να αναδεικνύεται κυρίαρχο. Περιέγραψα τον ανθρώπινο παραλογισμό στο μυθιστόρημά μου “Σάος-παντομίμα φαντασμάτων”, συμπυκνώνοντας σ’ αυτό τον χρόνο, τη γεωγραφική έκταση και όσα ειδεχθή συμβαίνουν ανά τον πλανήτη μας. Όμως δεν παύει να στέκεται παραδίπλα το καλό, το λογικό, η αλληλεγγύη, το καθήκον, η ανθρωπιά. Δυστυχώς αυτό το παραβλέπουμε, δηλητηριάζοντας τη σκέψη μας και υπερφορτώνοντας υπέρμετρα τις ψυχές μας με την αντίληψη ότι το παράλογο και το κακό καθορίζουν όλες τις εκφάνσεις της ζωής και του κόσμου.

—————————————————————————————————————–

«Νοιάζομαι για την πατρίδα μου, θα πει και πασχίζω να σταθεί όρθια στο μέλλον…»

——————————————————————————————————————

  •  Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Θα σας παραθέσω μια ρήση μου από το “σέρρα”: Το νερό στο ποτάμι κυλά δίχως να σε ρωτά. Έτσι κι η ζωή. Ωστόσο, ημπορείς να κάμεις βάρκα, γέφυρα, φράγμα. Κι άμα τίποτε από τούτα δεν αξιωθείς, πάσχισε να βλέπεις τη ζωή σου πώς ταξιδεύει στον κόσμο κι ας σε σέρνει το ρεύμα. Δεν είναι καθόλου ασήμαντο να καταφέρνεις να στοχάζεσαι πάνω στην ίδια την ύπαρξή σου.

  • Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Ορισμένοι ναι, αλλά είναι ελάχιστοι. Τουλάχιστον από όσους φαίνονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μια και δεν έχω γνώμη για όλους.

  • Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Ισχύει ότι και για τους πολιτικούς, οι οποίοι δημιουργήθηκαν: κατ’ εικόνα ημετέραν (του λαού) και καθ’ ομοίωσιν.

  • Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»;

Να πορεύεσαι με αξίες ζωής που υψώνουν αισθητικά και πνευματικά τον άνθρωπο.

  • Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Γλυκασμός

  • Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Κατά σειρά: Γονείς, πολιτεία, σχολείο, κοινωνικός περίγυρος και ο καθένας μόνος του, είτε παιδί είτε ενήλικας.

  • Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Υπάρχει εν μέρει, όπως και σε πολλά άλλα στη χώρα μας.

  • Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Η εκτίμησή μου είναι ότι ήδη υφιστάμεθα τις επιπτώσεις.

  • Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες;

Προς το παρόν κινδυνεύουν εκείνοι.

  • Σας ενοχλεί που θα ανεγερθεί ισλαμικός ναός στην Αθήνα;

Εξ όσων γνωρίζω λειτουργούν εδώ και πάρα πολλά χρόνια τεμένη στην Κομοτηνή, στην Ξάνθη, στην Κω και στη Ρόδο. Γιατί όχι και στην Αθήνα; Εκείνο που με ενοχλεί είναι το μεγάφωνο του ιμάμη, όπως και κάθε άλλο μεγάφωνο στο εξωτερικό των χώρων λατρείας.

————————————————————————————————————

«Μόνο εάν αντιληφθούμε ότι υποστήκαμε εθνική ήττα και δώσουμε συντεταγμένα, πολιτικοί φορείς και κοινωνία, τη μάχη για μια νέα Ελλάδα, θα γευτούμε τους καρπούς του μόχθου μας…» 

————————————————————————————————————

  •  Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα;

Αν και ως έθνος βρισκόμαστε σε φθίνουσα πορεία, θεωρώ ότι δεν υπάρχει τέτοιος φόβος με τη γενική και αόριστη έννοια του όρου. Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Ποια ακριβώς είναι η εθνική μας ταυτότητα; Ποια στοιχεία και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά προσδιορίζουν τον Έλληνα; Πόσα ιστορικά μυθεύματα αποτελούν μέρος της προσωπικής ή της συλλογικής μας εθνικής πραγματικότητας; Αρκεί η γλώσσα ή η θρησκεία για να ονομάζεται κανείς Έλληνας; Αν περιμένετε απάντηση στα ερωτήματα που έθεσα, ίσως τη βρείτε στο επόμενο μυθιστόρημά μου το οποίο ευελπιστώ να κυκλοφορήσει το 2018.

  • Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Όσο κι ότι είμαστε παιδιά της μάνα μας. Δεν αρκεί, ωστόσο, να το υποστηρίζουμε. Πρέπει και να το αποδεικνύουμε με τα έργα και τη στάση ζωής μας. Να μην είναι η Αρχαία Ελλάδα το άλλοθι για τη δική μας αδράνεια, οκνηρία και αδιαφορία.

  • Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Μεγάλη. Κοιτάς μπροστά όταν δεν ξεχνάς από πού έρχεσαι, όπως έγραφα στο “σέρρα”. Κι αυτό σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

  • Πόσες ώρες εργάζεστε;

Σταθερά δέκα με δεκαπέντε ώρες ημερησίως. Ενίοτε τις ξεπερνώ.

  • Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας για τα βιβλία σας;

Απ’ τη ζωή, την παρατήρηση και τις εμπειρίες μου. Υπάρχει και κάτι το οποίο δεν ερμηνεύεται. Αυτό το Θείο χέρι της έμπνευσης που με ακουμπά στον ώμο και εξάπτει τη φαντασία μου.

  • Τι είναι για σας η μοναξιά;

Η μοναξιά έχει πολλές εκφάνσεις· φυσική, πνευματική, ερωτική και ούτω καθεξής. Η πιο σκληρή είναι η φυσική μοναξιά, να μην έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου. Πολύ σκληρή είναι και η μοναξιά που επιβάλλεται μέσω της απαγόρευσης της έκφρασης – ως έξωθεν ή και έσωθεν καταναγκασμός – ή άλλως πως αυτό που έγραφα στην ποιητική μου συλλογή “Το παραμιλητό των σκοτεινών θεών”: Το πιο πικρό παράπονο είναι αυτό που κανένας δεν θέλει ν’ ακούσει; Όχι.

Το πιο πικρό παράπονο είναι αυτό που  κανένας δεν καταλαβαίνει; Όχι.

Το πιο πικρό παράπονο είναι αυτό που δε μαρτυριέται κι έτσι ούτε κανείς να το ακούσει ούτε να το καταλάβει γίνεται.

  •  Είστε ρομαντικός;

Με την έννοια του καλλιτεχνικού ρεύματος της τέχνης, καθόλου.

  •  Tι αγαπάτε περισσότερο στoν κόσμο;

Τους δικούς μου ανθρώπους και τη γραφή.

  • Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Την πείνα, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

  • Σας απασχολεί ο χρόνος;

Πότε ναι και πότε όχι. Κυρίως με απασχολεί γιατί δεν είναι αρκετός να κάνω όσα θέλω.

  • Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Βεβαίως, το έγραψα και στο “σέρρα”. Η μεγαλύτερη επανάσταση είναι η ανθρωπιά.

  •  Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση;

Θα μπορούσε να σημαίνει ο κόσμος μαζί, να διατηρεί κάθε λαός τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και συγχρόνως να μπολιάζει ο ένας τον άλλον με ό,τι ωραίο και σημαντικό γέννησαν στο διάβα του χρόνου. Όμως πλέον η εν λόγω λέξη υπακούει μονάχα σε οικονομικούς κανόνες, οπότε την ερμηνεύω ως βαρβαρότητα.

  • Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Ευρωπαίοι είναι και οι Πολωνοί, οι Γάλλοι, οι Πορτογάλοι, οι Τσέχοι… Όλοι μαζί διαμορφώνουν αυτό που ονομάζεται “Ευρωπαίος”. Ένα κομμάτι της Ευρώπης είναι και η Ελλάδα. Υστερούμε σε σχέση με τους κατοίκους της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης στην οργάνωση και την εφαρμογή των νόμων. Όμως ως λαός είμαστε πιο εξωστρεφείς, πιο ζεστοί και ανθρώπινοι.

————————————————————————————————————

«Το νερό στο ποτάμι κυλά δίχως να σε ρωτά. Έτσι κι η ζωή. Ωστόσο, ημπορείς να κάμεις βάρκα, γέφυρα, φράγμα. Κι άμα τίποτε από τούτα δεν αξιωθείς, πάσχισε να βλέπεις τη ζωή σου πώς ταξιδεύει στον κόσμο κι ας σε σέρνει το ρεύμα. Δεν είναι καθόλου ασήμαντο να καταφέρνεις να στοχάζεσαι πάνω στην ίδια την ύπαρξή σου…»

————————————————————————————————————

  • Ο  Έλληνας είναι εχθρός της πειθαρχίας και του κανόνα;

Ο “Έλληνας” ως τι; Ως αίμα; Ως φυλή που πάσχει από κάποιο επίκτητο νόσημα, επιφέροντας την ανυπακοή και τη μη εφαρμογή των νόμων; Ως νοοτροπία ανευθυνότητας που την κουβαλάμε μέσα μας αιωνίως; Ως παθογένεια κοινωνικής αναλγησίας; Δεν υφίσταται τίποτε από αυτά. Στην πόλη της Βέροιας εδώ και αρκετά χρόνια τα αυτοκίνητα σταματούν σε κάθε διάβαση πεζών. Γιατί δε συμβαίνει σχεδόν πουθενά αλλού; Επειδή οι αρμόδιοι δεν επέμεναν στην εφαρμογή των σχετικών διατάξεων. Στην Ελλάδα ψηφίζονται διαρκώς νόμοι, αλλά ελάχιστοι εκ των πολιτικών αρχόντων νοιάστηκαν για την εφαρμογή τους.

  • Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Ο στοχασμός, η οργάνωση με σύγχρονα μέσα και μεθόδους της δουλειάς του (γιατί δουλεύει ο Έλληνας, ασχέτως των κατηγοριών που εκτοξεύουν διάφοροι ανά τον κόσμο) και η έγνοια για την πατρίδα του με έργα και πράξεις. Τουτέστιν: υπακούω στους νόμους, εκπαιδεύω και αφιερώνω χρόνο στα παιδιά μου με στόχο την εσωτερική καλλιέργεια, σέβομαι τα κοινά αγαθά και δεν τα καταστρέφω, σέβομαι και κάνω κάτι για την πατρίδα μου.

  • Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Η Ιστορία μας διδάσκει ότι αντίστοιχοι συνασπισμοί δεν κρατούν αιωνίως, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μεταβάλλονται ή δεν ξαναδημιουργούνται κάτω από άλλες συνθήκες και με άλλες προδιαγραφές.

  •  Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Σε νομοθετικό πλαίσιο είναι. Ενίοτε ίσως και πιο ευνοημένες σε σχέση με τον άνδρα. Όμως επί της ουσίας η Ελλάδα αποτελεί ανδροκρατούμενη χώρα.

  • Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο;

Τα βιβλία μου, με όποια ερμηνεία και να δώσει κανείς στο ερώτημά σας.

  • Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την  κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Πάντοτε οι κοινωνίες αλλάζουν απελπιστικά αργά. Ακόμη κι όταν συντελούνται κοινωνικές επαναστάσεις. Εννοώ σε επίπεδο προτεραιοτήτων, παιδείας, τρόπου σκέψης, συμπεριφορών και νοοτροπιών. Ως προς αυτά δεν περιμένω καμιά εντυπωσιακή αλλαγή.

  • Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;

Δυστυχώς αφεθήκαμε και, κατά κάποιο τρόπο, επιδιώξαμε αφελώς να μας δέσουν χειροπόδαρα. Μόνο εάν αντιληφθούμε ότι υποστήκαμε εθνική ήττα και δώσουμε συντεταγμένα, πολιτικοί φορείς και κοινωνία, τη μάχη για μια νέα Ελλάδα, θα γευτούμε τους καρπούς του μόχθου μας. Σε κάθε περίπτωση αυτό δε θα συμβεί για τις εν ζωή γενεές. Αλλά νοιάζομαι για την πατρίδα μου, θα πει και πασχίζω να σταθεί όρθια στο μέλλον.

  • Τι ήταν εκείνο που σας οδήγησε στη συγγραφή;

Ένας στίχος μου λέει: Όλοι ξεκινούν για τη δόξα, στον δρόμο κάποιοι γίνονται ποιητές. Πλέον έχει πάψει να με απασχολεί το πώς και το γιατί ξεκίνησα το ταξίδι μου στη συγγραφή.

  • Γράφετε έχοντας υπόψη το αναγνωστικό κοινό ή ερήμην του;

Συνομιλώ με τους αναγνώστες μέσα από τα βιβλία μου και τους υποβάλλω, έστω εν αγνοία τους, σε ποικίλες δοκιμασίες. Γράφω αναζητώντας συνοδοιπόρους. Ωστόσο δε γράφω ούτε με βάση τις επιθυμίες ούτε με τις προσδοκίες κανενός άλλου.

  • Σας απασχολεί η γνώμη των κριτικών;

Εξαρτάται από το ποιος είναι και με ποιες προθέσεις γράφει. Σε κάθε περίπτωση είναι ποικιλοτρόπως ωφέλιμη η άποψη ανθρώπων που έχουν εντρυφήσει στα της λογοτεχνίας.

  •  Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Ο στοχασμός. Είναι η τρίτη φορά που το αναφέρω, αλλά εκεί βρίσκεται ο σπόρος απ’ όπου θα γεννηθεί ένας άλλος, πιο όμορφος κόσμος.

  • Τελικά, τι είναι η ζωή;

Έρωτας! Κι ο έρωτας, ξεγέλασμα και ομορφιά της φύσης. Και πα σε τούτο το ξεγέλασμα, όλος ο κόσμος στέκει.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιάννης Καλπούζος κατάγεται από το χωριό Μελάτες της Άρτας, ενώ, ως εσωτερικός μετανάστης, ζει μόνιμα στην Αθήνα από το 1983.

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί τα εξής έργα του:

Η ποιητική συλλογή «Το νερό των ονείρων» και το μυθιστόρημα «Μεθυσμένος δρόμος» (Ελληνικά Γράμματα 2000).

Η συλλογή διηγημάτων «Μόνο να τους άγγιζα» (Κέδρος 2002).

Το μυθιστόρημα «Παντομίμα Φαντασμάτων» (Άγκυρα 2005), το οποίο κυκλοφόρησε σε επιμελημένη στο σύνολό της επανέκδοση το 2015 από τις Εκδόσεις Ψυχογιός με τίτλο: «Σάος» και υπότιτλο: «Παντομίμα Φαντασμάτων».

Οι ποιητικές συλλογές: «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών» και «Έρωτας νυν και αεί» με την οποία ήταν υποψήφιος στη μικρή λίστα για το κρατικό βραβείο ποίησης, (Εκδόσεις Ίκαρος 2006 και 2007).

Με το διήγημα «Ο Λευτέρης» συμμετείχε στο συλλογικό έργο «Τέλος καλά, όλα καλά», (Καστανιώτης 2012).

Το μυθιστόρημα «Άγιοι και δαίμονες» (Μεταίχμιο 2011-Ψυχογιός 2015).

Το μυθιστόρημα «Ουρανόπετρα» (Μεταίχμιο 2013).

Το μυθιστόρημα «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» (Ψυχογιός 2014).

Το μυθιστόρημα «Ιμαρέτ», το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, (Μεταίχμιο 2008-Ψυχογιός 2015). Το «Ιμαρέτ», μεταφράστηκε και κυκλοφορεί στα πολωνικά και στα τουρκικά, ενώ αναμένεται σύντομα η έκδοσή του στα Αραβικά.

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί σε δύο τόμους κα η διασκευή του «Ιμαρέτ» σε νεανικό μυθιστόρημα (για παιδιά άνω των 10 ετών) με τίτλους: «Ιμαρέτ, Οι δυο φίλοι και ο παππούς Ισμαήλ» και «Ιμαρέτ, Φάρσες, πόλεμος και όνειρα». Την εξαιρετική εικονογράφηση στην εν λόγω έκδοση έχει κάνει ο σκηνογράφος Αντώνης Χαλκιάς.

Ο Γιάννης Καλπούζος έχει γράψει και τους στίχους στο παιδικό θεατρικό έργο «Τρυφεράκανθος» της Ελένης Πριοβόλου, καθώς και τους στίχους 70 τραγουδιών μεταξύ των οποίων τα: «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» που ερμήνευσε η Γλυκερία, «Δέκα μάγισσες» με τον Γιάννη Σαββιδάκη, «Να ‘σουν θάλασσα» με τη Νατάσα Θεοδωρίδου, «Τι μου ‘χει φταίξει τι μου ‘χει λείψει» με την Ελένη Πέτα, «Γιατί πολύ σ’ αγάπησα» με τον Ορφέα Περίδη, το οποίο ερμήνευσε και ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Μανώλης Λιδάκης, και άλλα πολλά γνωστά τραγούδια.

Τον Απρίλιο του 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός το μυθιστόρημά του με τίτλο: «σέρρα» και υπότιτλο: «Η ψυχή του Πόντου».

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

Κριτικογραφία

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή