Γιάννης Πλαχούρης: Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;;; Όμηρος!!

by Νίκος Λαγκαδινός
  • Συνέντευξη του ΓΙΑΝΝΗ ΠΛΑΧΟΥΡΗ στον ΝΙΚΟ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟ

Ο αισιόδοξος Γιάννης Πλαχούρης!!! Γι’ αυτό τον χαίρομαι… Μονίμως μαχητικός, δραστήριος, ευαίσθητος, γράφει ποίηση, μυθιστορήματα, παιδικά παραμύθια, κριτική λογοτεχνίας… Είναι ένας εξαίσιος συνομιλητής. Στο μυθιστόρημα του Ο ανυπόταχτος, δεν ξεχνάει την ποίηση. Το αναζήτησα τώρα στη βιβλιοθήκη μου και διαβάζω στο οπισθόφυλλο: Σ` ένα πανέρι προσφορών ένας δημοσιογράφος ανακαλύπτει τυχαία μια ποιητική συλλογή με χειρόγραφη αφιέρωση του ποιητή στον πρωθυπουργό της χώρας. Ποιο μυστικό συνδέει τον άγνωστο ποιητή με τον επώνυμο πολιτικό; Πώς κατέληξαν εκεί πεταμένα τα ποιήματα; Η αναζήτηση των απαντήσεων φέρνει τον δημοσιογράφο αντιμέτωπο με πολλές απρόβλεπτες καταστάσεις, η προσπάθεια αποδεικνύεται ιδιαίτερα δύσκολη και επικίνδυνη. Το σύστημα, μόλις αισθάνεται ότι αμφισβητείται, αντιδρά με τρόπο ανελέητο, για να συντρίψει τους ανυπόταχτους. Η εξαφάνιση του ποιητή μεταβάλλεται πλέον σε μια υπόθεση με πολλαπλές εκπλήξεις.

Για την ποίησή του όμως δεν θα μιλήσω. Αναζητείστε τα βιβλία του. Είναι κυριολεκτικά απόλαυση η ανάγνωση των στίχων του. Κυρίαρχος των λέξεων, των τεχνοτροπιών, των αισθημάτων, της ιστορίας, της πολιτικής και των αγώνων… Ένας αναγνώστης με κάποια επιτηδειότητα δεν θα δυσκολευτεί να ανανεώσει το ενδιαφέρον του για την ποίηση με τα βιβλία του Πλαχούρη. Και είναι βέβαιο ότι γυρεύει, ίσως ασύνειδα, ένα τέχνασμα που να τον πείθει πως ό,τι του προσφέρεται είναι αληθινό. Και ο Πλαχούρης προσφέρει αληθινή ποίηση.

Ήταν μια ωραία έκπληξη όταν ο θίασος Αστροναύτες σε πρώτη θεατρική παράσταση παρουσίασε το παραμύθι του Γιάννη Πλαχούρη «Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει». Προσφάτως κυκλοφόρησε και η ποιητική του συλλογή Χειμερινό Ηλιοστάσιο από τις εκδόσεις Σ.Ι.Ζαχαρόπουλου. Αφορμές για την παρακάτω συνέντευξη.

  • Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Τις καθαρές κουβέντες καθισμένοι στα ξώθυρα, τις μοσκοβολιές από μικρούς, σαν χούφτα, κήπους, οι χρησμοί ποιήματα του αναποδογυρισμένου φλιτζανιού καφέ από γιαγιάδες στην  παιδική γειτονιά, την Άρτα, το Τετράκωμο, τη Νέα Ιωνία, το Χαλάνδρι, τη Σελλασία, τις ανυπότακτες σημαίες την αλάνα γήπεδο, τις αγάπες όλα τα ίχνη που οδηγούνε άλλοτε να κρατώ όρθιο κι άλλοτε να βρίσκω τον εαυτό μου.

  • Σας αρέσoυν τα ταξίδια;

Ναι ως διαδρομή γυρίζοντας ή πηγαίνοντας από/σε τόπους, ιδέες, αισθήματα, στίχους, εικόνες, ανθρώπους.

  • Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Να κλείνω τα μάτια και να βλέπω εκείνα που μ΄ ανοιχτά τα μάτια δεν μπόρεσα να δω.

  • Πoιo γεωγραφικό τόπο αγαπάτε ιδιαίτερα;

Τα Τζουμέρκα και τον Ταΰγετο, τον κάποτε αδιάβατο Άραχθο και το φάντασμα του Ευρώτα.

  • Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Για τις ημέρες μας είναι η ειλικρίνεια. Όπως σωστά διακηρύσσει ο Νίκος Παπάζογλου: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

  • Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Πώς άφησε αδιαμαρτύρητα να της κλέψουν την ψυχή της. Για παράδειγμα τον ρυθμό/τόνο από τη γλώσσα της, τον τσάμικο, τον πεντοζάλη, τον πυρρίχιο από τα βήματά της, την μυστηριακή αγρυπνία από τον θάνατο, τη λύρα, το κλαρίνο, το σαντούρι από τα ακούσματά της, το ταβερνάκι με τις φωτιές κουβέντες από τα Σάββατα, ακόμα και την εξέλιξη από τον νεωτερισμό της.

  • Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Με αφορά σε διάφορα στάδια της διαβίωσής μου, όμοια με την διαχείριση της πολυκατοικίας που μένω.

  • Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Μοιάζουν με τους παλιούς θυρωρούς που διέμεναν σε παραχωρημένα υπόγεια και εκτός από το άνοιγμα της πόρτας ασκούσαν και την διαχείριση. Κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τη θηλειά των εργολάβων. Αντίθετα,  οι πολιτικοί, διαχειριστές κι αυτοί, παρέμειναν ένοικοι σε υπόγειες γκαρσονιέρες. Δηλαδή προσαρμόστηκαν σε βάθη με αστείρευτη υγρασία και με δάνειο ρεύμα από πολυεθνικούς οργανισμούς.

  • Τι σημαίνει για σας η «αριστερά»;

Με πήρε παιδί από το χέρι στη χούντα και μ΄ ανέβασε τόσο ψηλά που από τότε συνέχεια πέφτω.

  • Πιστεύετε ακόμα στους διαχωρισμούς ή έχουν ξεπεραστεί;

Οι όχθες πάντα υπάρχουν. Απλώς πρόσφατα αποκάλυψαν την ουσία τους. Δεν αφορούν πια διαφορές για αόριστα ιδεολογικά σχήματα, όνειρα, κρίσεις αλλά για συγκεκριμένες συμπεριφορές, δράσεις και γεγονότα. Το πρόβλημα πλέον είναι πού, με ποιους και πώς περπατάς. Δεν πρόκειται για ταξικό ή κομματικό διαχωρισμό. Είναι μια διαφορετικότητα ή ομαδικότητα που αφορά ηθικές αξίες. Για παράδειγμα η μίζα σήμερα συναγελάζει ετερόκλητους ιδεολογικά παράγοντες πολύ στενότερα απ’ ότι παλαιότερα ένα πολιτικό κόμμα ένωνε τα μέλη του. Ολοένα περισσότερο συνειδητοποιείται ότι η διαφοροποίηση προκαλείται από τρόπους και στόχους ζωής.

Το παραμύθι που έγινε και θεατρική παράσταση από τον θίασο Αστροναύτες. Το σκηνοθέτησε ο Δημήρης Μικιός και συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Φρόσω Ζαγοραίου, Δήμητρα Λούπη και Ειρήνη Σγουρίδου

  • Αγαπάτε το θέατρο;

Ναι, είναι η έκφραση πολλών Τεχνών ταυτόχρονα. Στη σκηνή αντιγράφεται η ζωή μέσα από λόγια – μουσικές – κίνηση – σκηνικά. Υπάρχει άμεση σύνδεση με το κοινό κάτω, το πολύμορφο, το πολυεπίπεδο, το πολύπλοκο που αμέσως επαινεί ή αποδοκιμάζει αυθόρμητα, που είναι έτοιμο να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει ακόμα και μεταξύ του, που παραμένει ζωντανό ακολουθώντας μια ζωντανή Τέχνη η οποία δημιουργεί τη στιγμή που η ίδια δημιουργείται.

  • Ποια είναι η θέση της Τέχνης (θέατρο, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.) στην εποχή μας;

Νομίζω αυτή που ήτανε πάντα. Να αναπληρώνει το κενό της ψυχής που κλέβουνε από μια εποχή τοποθετώντας πάλι στην εποχή την ψυχή της. Δεν αναφέρομαι σε μια δράση απόρροια λογικής προς τα ηχηρά καθήκον – ρόλος – σκοπός –κ.λπ. αλλά για την αυθόρμητη κίνηση που τα περιέχει. Η τέχνη είναι έκρηξη που μπορεί να σε κάψει σε τούτη ή σε άλλη εποχή, ανάλογα πότε θα την νιώσεις. Γι’ αυτό και στον καιρό μας ιδιαίτερο δικαίωμα λόγου έχουν οι ναυαγοί, οι πνιγμένοι και οι σκοτωμένοι.

  • Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της;

Η τηλεόραση μπορεί να παράγει, να φιλοξενεί, να προβάλλει Τέχνη. Μια ελεύθερη τηλεόραση και βοηθά και δημιουργεί προς αυτή την κατεύθυνση. Ο αναγεννησιακός Φιτσίνο έλεγε ότι ο μοναδικός προορισμός του πλούτου είναι να ενισχύει την Τέχνη. Το θέμα είναι αν το υιοθετούν οι καναλάρχες. Η κρατική ΕΡΤ θα ήταν κάποια λύση στο πρόβλημα, χωρίς όμως τις χρόνιες αρρώστιες της (κόμματα, βόλεμα, αργομισθία, εξυπηρέτηση κ.ά) που παραμένουν.

  • Πιστεύετε ότι το βιβλίο χάνει σε σχέση με την εικόνα;

Πρόκειται για φαινομενικά διαφορετικές λειτουργίες. Επειδή, το βιβλίο γεννά εικόνες, η εικόνα γεννά λέξεις. Δεν είναι το πρόβλημα αν ένα βιβλίο φέρνει χιλιάδες εικόνες ή μια εικόνα χιλιάδες λέξεις. Ούτε αν μεταφορά του βιβλίου σε εικόνα συμβαίνει να είναι καλύτερη από την γραφή του. Το θέμα είναι να καίγεσαι από αυτές τις εικόνες και τις λέξεις.

  • Σε μια εποχή αποξένωσης, πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών, φτώχειας, ανισοτήτων, φόβου για την επόμενη ημέρα κ.λπ., τι μπορεί να κάνει η τέχνη;

Να συγκινεί τους αναγνώστες, θεατές, ακροατές της, ώστε να βγάζουν το κεφάλι από την άμμο και να βλέπουν τον κόσμο γύρω όπως είναι.

  • Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Όπως όλοι οι κόσμοι που σχοινοβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο.

  • Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Ο άλλος άνθρωπος.. .Υπάρχουμε όσο θα υπάρχει ένας ακόμα άνθρωπος.

  • Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Διανθίζουν τελευταία, όπως παρατηρούμε τους πολιτικούς λόγους τους με στίχους και αποσπάσματα. Προφανώς ως επίδειξη πνευματικότητας. Είναι σαν να συζητούν για τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, απολαμβάνοντας τη σαλάτα και το μπιφτέκι τους.

  • Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Κρατά ακόμα το χιούμορ της. Βλέπω στο διαδίκτυο καινούργια ανέκδοτα, φωτομοντάζ, σχόλια, συνθήματα στους τοίχους με σπρέι, που δείχνουν ένα λαό που έχει ακόμα χιούμορ, τον χυμό της πνευματικότητας και κατά συνέπεια της ευφυίας. Όσο έχουμε χιούμορ δεν μπορούν σαν λαό να μας σκοτώσουν

  • Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»;

Προθάλαμος εντατικής όπου οι συγγενείς έξω συζητούν τι δεν πρόσεχε ο προσφιλής νοσηλευόμενος μέσα.

  • Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Όμηρος.

  • Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Η έλλειψη αγάπης.  Ό,τι δεν αγαπάς το χάνεις.

  • Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Τι να πω; Η αγάπη για το περιβάλλον δεν βρίσκεται στο επίπεδο που οφείλουμε να είναι, αλλά υπάρχει, πιστεύω, ελπίδα καλυτέρευσης. Σκαλίσατε το καλοκαίρι την άμμο στις παραλίες; Έχουν θαφτεί χιλιάδες αποτσίγαρα, περισσότερα από ποτέ πριν, προφανώς επειδή τώρα οι καπνίζοντες ντρέπονται να πετάξουν το αποτσίγαρο, όπως έκαναν παλιά. Η αιδώς, όταν προκύπτει στον Έλληνα, συνήθως φέρνει βελτίωση.

  • Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Αναφορά για τον κίνδυνο μόλυνσης του περιβάλλοντος έκανε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος χιλιάδες χρόνια πριν. Πρόβλεψε σωστά. Διαπίστωσε τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος παίρνει χωρίς να επιστρέφει αυτό που παίρνει όπου ανήκει. Στην εποχή μας ενισχύθηκε γενικά η αρπακτικότητα. Η μόλυνση επιδεινώθηκε κι επεκτάθηκε και στις συμπεριφορές. Δεν βλέπω καμιά υπερβολή στις ανησυχίες των περιβαλλοντολόγων, αλλά και των ποιητών, αντίθετα μάλιστα.

  • Είναι υποφερτή η πόλη σας;

Υπάρχουν ελάχιστοι στον αριθμό φίλοι, που φθάνουν όμως και περισσεύουν να τη γεμίσουν ομορφιά.

  • Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες;

Κινδυνεύεις από κάτι όσο διατηρείται ξένο. Μην ξεχνάτε ότι μέχρι πρόσφατα  στην Ελλάδα πίστευαν ότι κινδύνευαν ακόμα και από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες.

  • Σας ενοχλεί που θα ανεγερθεί ισλαμικός ναός στην Αθήνα;

Με ανησυχεί αν συγκεντρώνονται εκεί φανατικοί που ενοχλούνται να βλέπουν δίπλα στο τζαμί τους ναούς, συναγωγές, βωμούς, θέατρα, όπως με ανησυχεί και το αντίστροφο.

  • Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα;

Αν δούμε την παγκοσμιοποίηση σαν κίνηση επαφής των λαών όχι δεν κινδυνεύουμε. Αν τη αφήσουμε να λειτουργήσει ως κρεατομηχανή εμπορικών συμφερόντων ναι -και μάλλον εκεί μας πάνε: λαούς χωρίς ταυτότητα και κατά συνέπεια χωρίς αντιστάσεις. .

  • Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Προσωπικά κατάγομαι από Σουλιώτες και Μικρασιάτες. Παντρεύτηκα βέβαια  Σπαρτιάτισσα επομένως όπως με χαρακτήριζε και ο Κώστας Τσαούσης είμαι σώγαμπρος Έλληνας. Παίρνω δικαίωμα ν΄ απαντήσω στην ερώτηση ότι έχω πνευματική συγγένεια μαζί τους όπως άλλωστε φαίνεται και από τη γλώσσα μου, τους δημοτικούς χορούς, τις παραδόσεις, αρκετά έθιμα και συνήθειες.

  • Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Μεγάλη, αρκεί να είναι έντιμοι σε κριτική. Όχι για να διορθώσεις τη ζωή, αλλά κυρίως για να την ξέρεις.

  • Πόσες ώρες εργάζεστε;

Αρκετές, πάντως νιώθω τυχερός γιατί συνδέομαι ψυχικά με ό,τι κάνω σήμερα.

  • Από πού αντλείτε την έμπνευσή σας για τα βιβλία σας;

Ειλικρινά δεν ξέρω. Η έμπνευση έρχεται ακάλεστη, στιγμή σαν ξέφωτο, όπου όλα υπάρχουν συνολικά, αδιαίρετα, γνωστά, χωρίς να χρειάζονται να τα ερμηνεύσεις. Τα αποτελέσματα, δηλαδή το έργο της έμπνευσης κάθε δημιουργού μπορεί να δώσει μια απάντηση για την αιτία του, όμως δεν θα είναι σωστή. Γιατί η έμπνευση είναι όλα όσα θέλεις κι αρνήθηκες, έκανες και δεν τόλμησες, είσαι και δεν είσαι, αυτά που τελειώνουν στο δημιούργημα  κι αυτά που από εκεί αρχίζουν. Όπως λέει ο Wols ένα τόσο δα μικρό φυλλαράκι μπορεί να κλείνει μέσα του το σύμπαν

  • Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο..

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, που κυκλοφορεί (Σεπτέμβριος 2016) από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος είναι ποιήματα γραμμένα κυρίως την τελευταία πενταετία και κάποια παλαιότερα που κρίθηκαν έτοιμα ν΄ αφήσουν το συρτάρι. Εκφράζουν έντονα συναισθήματα για την εποχή μας, δεν είναι ποιήματα αυτοβιογραφικά, ούτε θα έλεγα πολιτικά, μολονότι συνεχίζουν να διεκδικούν, σχολιάζουν, ειρωνεύονται. Προκαλούνται από γεγονότα και συμβάντα και προσπαθούν με σαφήνεια να καταγράψουν έναν ιδιότυπο συναισθηματικό χώρο. Μακάρι να το καταφέρνουν.

  • Τι είναι για σας η μοναξιά;

Μυλόπετρα που μπορεί να σε συντρίψει ή να λυτρώσει. Προσπαθώ μέσα της να ξεπλύνω τις σκόνες από την οδοιπορία της ζωής μου.

  • Είστε ρομαντικός;

Ναι με την ποιητική έννοια του όρου, ως αντίσταση στον ορθολογισμό. Τρέμω τους ανθρώπους με χαρτοφύλακες. Μ΄ εκφράζουν οι στίχοι:

όταν ψαράς με λογική δολώνει το καλάμι

το ύψος των ελπίδων του ορίζει ο φελλός.

Για να δολώνεις άστρα πρέπει να ’σαι τρελός.

  • Tι αγαπάτε περισσότερo στoν κόσμo;

Τον κόσμο. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το ν΄ ανοίγεις πρωί τα μάτια σου και να προσπαθείς να υπάρξεις;

  • ΤΙ θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Να νιώθεις ότι σου αφαιρούν την αξιοπρέπεια και να μην αντιδράς. Είμαι χρόνιος δυστυχισμένος.

  • Σας απασχολεί ο χρόνος;

Όχι ιδιαίτερα. Περαστικοί είμαστε όλοι. Ζήσε  Ζορμπάς, που πάει να πει ελεύθερος, δηλαδή με σεβασμό.

  • Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Στην αλληλεγγύη επειδή είσαι έτοιμος να δώσεις και την ζωή σου. Στην φιλανθρωπία δίνεις ό,τι κρίνεις ως περίσσευμα.

  • Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση;

Απόπειρες κάποιων κέντρων να δημιουργήσουν λαούς με προκάτ συνειδήσεις.

  • Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Είμαστε Ευρωπαίοι ως Έλληνες, αλλά παραμένουμε «ελληνάρες» μέσα στην Ευρώπη.

  • Ο  Έλληνας είναι εχθρός της πειθαρχίας και του κανόνα;

Πειθαρχώ σημαίνει υπακούω σε κανόνες που δέχομαι. Αυτή είναι μια σωστή ελληνική προϋπόθεση για την πειθαρχία. Θα πρέπει πάντως όλα όσα ζητάνε από τον λαό μας να εντάσσονται ως στοιχεία στο μοναδικό χαρακτηριστικό του, το φιλότιμο. Λέξη αμετάφραστη, που δεν συναντιέται σαν έννοια σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου. Άγγιξε το φιλότιμο του Έλληνα για να έχεις μέχρι και την ψυχή του.

  • Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Η εμπιστοσύνη σε θεσμούς, πρόσωπα, αρχές, αξίες.

  • Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Ναι, αν εξοστρακίσει από την πολιτική τους τραπεζίτες και πείσει πως παραμένει Ευρώπη των λαών. Αλλιώς.

  • Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Την απάντηση στο ερώτημά σας άκουσα πρόσφατα στην Μάνη. Ο άντρας είναι το κεφάλι του σπιτιού, ενώ η γυναίκα ο λαιμός, που στηρίζει και στρίβει βέβαια όπως νομίζει κι όποτε θέλει το κεφάλι.

  • Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο; 

Το σταματημένο στον χρόνο ρολόι, που μου έδωσαν, όταν πέθανε ο πατέρας μου.

  • Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την  κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Ήδη την αλλάζει. Η κοινωνία μας δέχεται ευκολότερα να την διευθύνουν νέοι, δυσπιστεί στο παλιό, αμφισβητεί έντονα, οργίζεται, ειρωνεύεται απροκάλυπτα και συνεχίζει να γελά αλλά σε πιο κλειστές παρέες. Επίσης ερευνά επειδή δεν εμπιστεύεται την ενημέρωση.

  • Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;;

Οφείλουμε με πάθος ζηλωτή να πιστεύουμε και να το διεκδικούμε, αν και η ιστορία μας διαψεύδει. .

  • Τι ήταν εκείνο που σας οδήγησε στη συγγραφή;

Έγινε αυθόρμητα. Έτσι όπως αποφασίζεις μια βόλτα στην παραλία, όπως ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις σ΄ ένα λεωφορείο, με το καινούργιο σαν προορισμό σου, έτσι σαν παρόρμηση που τελικά έγινε διέξοδος, ελπίζω όχι συνήθεια.

  • Γράφετε έχοντας υπόψη το αναγνωστικό κοινό ή ερήμην του;

Γράφω θέλοντας να καταλαβαίνει τι γράφω ο αναγνώστης χωρίς να γίνω υποτακτικός του. Αλλού ερήμην του και αλλού μαζί του. Μια σχέση χωρίς ορισμούς και κανόνες.

  • Σας απασχολεί η γνώμη των κριτικών;

Ναι, όπως και κάθε αναγνώστη, όταν με ειλικρίνεια επισημαίνει. Τις πιο ωραίες κριτικές τις έχω πάρει από παιδιά για τα παραμύθια μου. Με βοήθησαν πολύ.

  • Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Να κρατιόμαστε όρθιοι στο σήμερα.

  • Τελικά, τι είναι η ζωή;

Ο έρωτας. Για μια ιδέα, για ένα ουζάκι στο δειλινό απόγευμα, για μια γυναίκα, για ένα παιδί, για μια πορεία, για μια συγκέντρωση, για το παιδί σου, για τη μυρωδιά ενός γαρίφαλου στη γλάστρα της βεράντας. Πεθαίνεις καθημερινά αν δεν τυλίγεις μ΄ έρωτα όσα κάνεις.

  • ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις.

Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση (δώδεκα συλλογές), μυθιστόρημα («Ο ανυπόταχτος»), τέσσερα παραμύθια, Καραγκιόζη («Ο Καραγκιόζης και ο Νικοτσάρας»), τις σατιρικές «Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου», χρονογραφήματα, κριτικές προσεγγίσεις και παρουσιάσεις για το έργο και τα βιβλία πολλών δημιουργών. Με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη συνέκδοσαν του ιδιότυπο περιοδικό «Κέντρων» Ποιήματα και παραμύθια του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Πολωνικά, Ρουμάνικα, Ουγγρικά, Τουρκικά. Υπήρξε συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Μανδραγόρας, Εξώπολις, Περίπλους, Intex κ.ά) και ιστοσελίδες (diastixo, fractal, artpress). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ, ΕΣΠΗΤ, Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών). Συμμετείχε επίσης στις διοικήσεις διαφόρων πολιτιστικών φορέων (Αετοπούλειο, ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, Κέντρο Μικρασιατικού Ελληνισμού Δήμου Νέας Ιωνίας).

The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή