Γιώργος Σαραντάρης: Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο… | Ακόμα δε μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ | Μια τέλεια μουσική μάς ικετεύει

by Times Newsroom 1
Share this

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Ήταν γυναίκα, ήταν όνειρο…

J’ai cueilli ce brin de bruyère (G. Apollinaire)

Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο
Ο ύπνος μ’ εμπόδιζε να τη δω στα μάτια
Αλλά της φιλούσα το στόμα την κράταγα
Σα να ήταν άνεμος και να ήταν σάρκα
Μου ‘λεγε πως μ’ αγαπούσε, αλλά δεν το άκουγα καθαρά
Μου ‘λεγε πως πονούσε να μη ζει μαζί μου
Ήταν ωχρή και κάποτε έτρεμα για το χρώμα της
Κάποτε απορούσα νιώθοντας την υγεία της σα δική μου υγεία

Όταν χωρίζαμε ήτανε πάντοτε νύχτα
Τ’ αηδόνια σκέπαζαν το περπάτημά της
Έφευγε και ξεχνούσα πάντοτε τον τρόπο της φυγής της
Η καινούργια μέρα άναβε μέσα μου προτού ξημερώσει
Ήταν ήλιος ήταν πρωί όταν τραγουδούσα
Όταν μόνος μου έσκαβα ένα δικό μου χώμα
Και δεν τη σκεφτόμουνα πια εκείνη.

(6.11.1938)

Ακόμα δε μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ

Ακόμα δε μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ
Πάνω στην καταστροφή
Δεν κοίταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους
Δεν πρόφθασα να δω πως λείπουνε
Από τη συντροφιά μου
Πως έχασαν τον αγέρα που εγώ αναπνέω
Και πως η μουσική των λουλουδιών
Ο βόμβος των ονομάτων που έχουνε τα πράματα
Δεν έρχεται στ’ αυτιά τους
Ακόμα δε χλιμίντρησαν τ’ άλογα
Που θα με φέρουν πλάι τους
Να τους μιλήσω
Να κλάψω μαζί τους
Κι ύστερα να τους σηκώσω όρθιους
Όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος
Σαν τίποτα να μην είχε γίνει
Σαν η μάχη να μην είχε περάσει πάνω από τα κεφάλια μας.

(26.5.1940 – δημοσιεύτηκε στο περ. “Νεοελληνικά Γράμματα”, 8.3.1941)

Μια τέλεια μουσική μάς ικετεύει

Μια τέλεια μουσική μάς ικετεύει.
Εδώ παιδιά να φέρουμε το γέλιο
Εδώ να κολυμπήσουμε
Που τα νερά τραβάνε
Προς τις κορφές του ύπνου
Εκεί που τα πουλιά μοιάζουν με σύννεφα
Τόσο λευκά που οι νύφες έχουν αίγλη
Περσότερη
Σαν περπατώντας δεν κοιτάξουν πίσω
Και μονάχα οι άγγελοι μπροστά τους
Ανοίξουμε τα σύννεφα
Βγάλουν λαλιά με την ουράνια χλόη

Τότε κι εμείς με την καρδιά στην πλώρη
Θα πούμε ευθύς. Βάλτε κρασί στην μέρα
Βάλτε κρασί στην ήσυχην ημέρα
Και θα ροδίσουν οι φωνές και θα σκιρτήσει ο Μάης

(20.8.1940)

Ποιητικός Πυρήνας: Γιώργος Σαραντάρης, "Πέντε ποιήματα"

Ο Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος του Δημήτρη Σαραντάρη και της Μαλθίντας το γένος Σωτηρίου, καταγόμενων από το Λεωνίδι της Κυνουρίας. Από το 1912 ως το 1931 έζησε στην Ιταλία, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του. Από νεανική ηλικία στράφηκε στη λογοτεχνία και τη μελέτη της φιλοσοφίας, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τις ξένες γλώσσες. Σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Μπολώνια και της Ματσεράτα, και πήρε διδακτορικό δίπλωμα. Στην Ιταλία έγραψε τους πρώτους στίχους του, στα ιταλικά και στα ελληνικά και δημοσίευσε ποιήματα στην ιταλική και γαλλική γλώσσα. Το 1931 επέστρεψε στην Ελλάδα και μπήκε στους λογοτεχνικούς κύκλους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 στρατεύτηκε στην Αλβανία και αρρώστησε από κοιλιακό τύφο. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου πέθανε το 1941. Την πρώτη του εμφάνιση στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας έκανε το 1933 μέσα απ’ τις σελίδες του περιοδικού “Νέα Ζωή” με το διήγημα “Μάρθας βίος”, με το οποίο εισήγαγε στον ελληνικό χώρο το είδος του γαλλικού αντι-μυθιστορήματος (antiroman). Τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε και την πρώτη του ποιητική συλλογή “Οι αγάπες του χρόνου”. Ακολούθησαν τα “Ουράνια” (1934) και τα “Αστέρια” (1935) και πολλά ακόμη ποιήματα δημοσιευμένα στα περιοδικά “Νέα Γράμματα”, “Νέα Εστία”, “Κύκλος”, και “Μακεδονικές Ημέρες” (Θεσσαλονίκης). Τελευταία του ποιητική συλλογή ήταν η “Στους φίλους μιας άλλης χαράς”, δημοσιευμένη στις αρχές του 1940, που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το Μήτσο Παπανικολάου. Ο Γιώργος Σαραντάρης υπήρξε ένας από τους πρώτους ανανεωτές έλληνες ποιητές του μεσοπολέμου και ένας από τους πρώτους εισηγητές του υπαρξισμού στη χώρα μας. Ο φιλοσοφικός του στοχασμός κινήθηκε στα πλαίσια της αναζήτησης του απολύτου ενάντια στη φθορά της ανθρώπινης υπόστασης, εκφρασμένης μέσω της κατάργησης της παραδοσιακής ποιητικής φόρμας και γλωσσικής έκφρασης. Επιδράσεις δέχτηκε μεταξύ άλλων δέχτηκε από τη σκέψη των Ουνγκαρέττι, Νίτσε, Κίρκεγκωρ, Ντοστογιέφσκι, Σεστώφ και Μπερντιάγιεφ. Ασχολήθηκε επίσης με το φιλοσοφικό δοκίμιο και τις ποιητικές μεταφράσεις. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιώργου Σαραντάρη βλ. Τάσος Κόρφης, “Σαραντάρης Γιώργος”, στη “Μεγάλη εγκυκλοπαίδεια της νεοελληνικής λογοτεχνίας”, τ. 12, Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. [1968], Γιώργος Γ. Μαρινάκης, “Εισαγωγή” στο “Γιώργος Σαραντάρης: Ποιήματα”, τ. Α΄- Δ΄ (παρουσίαση, εισαγωγή, επιμέλεια, σχόλια & σημειώσεις: Γιώργος Γ. Μαρινάκης), Αθήνα, Gutenberg, 1987, Αλέξης Ζήρας, “Σαραντάρης Γιώργος” στο “Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό”, τ. 9α, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, και Αλέξης Ζήρας, “Σαραντάρης Γιώργος” στο “Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας”, Αθήνα, Εκδόσεις Πατάκη, 2007. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

3

Share this

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή