Γλυκιά η άνοιξη στην Ελλάδα…

Share this

«Ακου τα σήμαντρα 
των εξοχικών εκκλησιών. 
Φτάνουν από πολύ μακριά 
από πολύ βαθιά. 
Απ’ τα χείλη των παιδιών 
απ’ την άγνοια των χελιδονιών 
απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής 
απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες 
των ταπεινών σπιτιών.»
Γ. ΡΙΤΣΟΣ (ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ)

«Έαρ μικρό, έαρ βαθύ, έαρ συντετριμμένο»
Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ (ΑΣΜΑ ΜΙΚΡΟ)

Γλυκιά η άνοιξη στην Ελλάδα… Ανθίζει όπως και η ηθογραφία της. Σπρώχνει την πόρτα των Χαιρετισμών, σαν μια άλλη, άσπιλη κι αμόλυντη, υπέρβαση… Και για λίγα εικοσιτετράωρα, αιωρείται εκτός χρόνου και … πόνου, εντός χώρου και πέριξ μιας ιεροτελεστίας που χαρτογραφείται συνδυαστικά… Αρπάζοντας τον καιρό απ’ τη …χαίτη, χαιρετώντας τον με πάσης φύσεως χορευτικά, ώσπου να μυρίσουν οι πόλεις βάγια και τυρόπιτες βουτηγμένες στον μάραθο…

Οι φούρλες αυτού του «τυπικού» φορεμένες στην κυκλοθυμία των ημερών που τρέχουν, παραμένουν ανένταχτες στο ημερολόγιο που κρατώ… Το εμπέδωσα, δύσκολα, με τον καιρό, πως δεν εγγράφονται σε κανένα αρχείο παρά μόνον ευκαιριακά σ΄εκείνα της μνήμης… Και είναι αλήθεια, απ’ όσο μπορώ να ξέρω, πως οι άνθρωποι είτε χαίρονται είτε μελαγχολούν, είτε πενθούν είτε νηστεύουν δεν τελειώνουν ποτέ με τις μνήμες τους…

Χάρη σε μια συνύπαρξη που αγνοείται, ακόμα, στις μέρες μου… Με το μη πραγματικό, το αναμάρτητο που ντύνονται οι γύρω- κι εγώ μαζί τους- που αθωώνει την παραβατικότητα για να ενοχοποιήσει το μεγαλείο που κυοφορείται εντός… Κι όλα αυτά, σαν μυρίσουν οι πόλεις της επαρχίας από πρωτευουσιάνους που καταφτάνουν για το μοίρασμα της εποχής, και κλαδευτούν τα πρώτα ζουμπούλια του χρόνου λίγο πιο ύστερα απ’ τις τριανταφυλλιές και τ’ αγιοκλήματα του μέρους…

Η διαίρεση της άνοιξης, ως γεγονός, με ξεπερνά… Η ματαιοδοξία εκείνων που πείστηκαν με τα χρόνια για την διανομή –κατανομή της, ξεφεύγοντας απ’ τους ρυθμούς των μεγαλουπόλεων προκειμένου ν’ απολαύσουν εξοχή και μυρωδιές γενετήσιες. Ο κάματος απλώνει μια μπόχα γύρω, μια οσμή φθοράς κι αναλγησίας… Κι όμως, οι πόλεις ανήκουν σ’εμάς και σ’ εκείνους! Και η εξοχή το ίδιο, με το υπέρλαμπρο και συγχωρητικό της ήθος μας επιτρέπει μέρες σαν κι αυτές, να μοιραζόμαστε τραπέζια, πολυχρωμίες, προσευχές… Κι αυτό είναι όλο…

Στα συμβάντα που επαναλαμβάνονται για παραπάνω απ’ το μισό των χρόνων μου στην εξοχή, η Άνοιξη ενδέχεται να χτυπά όλες τις πόρτες… Για κάποιο λόγο, όμως, δεν εμπεδώνεται ισάριθμα… Όπως ακριβώς και η Ποίηση, όπως τα ήθη, τα έθιμα, οι αγωνίες και οι εμμονές που απαιτούν μια κάποια μαστοριά… Τα ίχνη απ’ την άλλη, δηλώνουν «παρόντα» όλο το χρόνο… Μέσα από χειμωνιάτικες αυλές κι εαρινά ποιήματα που τόσο ταιριάζουν στις όμορφες μέρες και στις ασχήμιες τους.
Θέλει τρόπο η εποχή, αυτό ξέρω…
Κι ο καιρός αλήθεια…

Share this
The following two tabs change content below.
Νατάσα Χριστοπούλου

Νατάσα Χριστοπούλου

Η Νατάσα Χριστοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα μαθητικά της χρόνια τα έζησε στην Κομοτηνή, βιώνοντας από μικρή τις περιπέτειες έκδοσης αρχικά του «Παρατηρητή της Θράκης» και στην Αμαλιάδα ακολούθως του «Ελευθέρου Βήματος», δυο εφημερίδες στις οποίες εργάστηκε η μητέρα της Ελένη Σκάβδη, στην πρώτη ως διευθύντρια και στη δεύτερη ως εκδότρια. Με γεωγραφικές καταβολές από την Ικαρία, τη Θράκη και την Πελοπόννησο και πολιτισμικές αναφορές στη λογοτεχνία, και στη δημοσιογραφία... Φοίτησε στο Τμήμα Επιστήμης των Υλικών της Σχολής Θετικών Επιστημών Πάτρας. Επί διετία , έγραφε και επιμελούνταν στον «Παρατηρητή της Θράκης» την καθημερινή στήλη «Εικόνες Μάγισσες» με κείμενο και φωτογραφία. Ζει στην Πάτρα.
Νατάσα Χριστοπούλου

Τελευταία άρθρα απόΝατάσα Χριστοπούλου (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή