Goodbye Lenin!

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
  • Γράφει η ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Όμορφος Δεκέμβρης… Κρύος, αψύς, ηλιοφώτιστος. Η αυλή ησυχάζει, η γειτονιά λουφάζει, οι άνθρωποι κοιμούνται… Τρεμοσβήνουν τα γιορταστικά φωτάκια, άλλο ζωντανό κόκκινο, άλλο ξεθωριασμένο μπλε, άλλο λευκό του πάγου… Παρακολουθώ το φως να διαθλάται στα γυμνά δένδρα σαν προβολέας περιστρεφόμενος σε στρατόπεδο προμαχώνα. … Μυριάδες σκιές χειρονομούν γύρω μου, νεύματα από σιωπή “Μορς”, μια νοηματική που κατανοούν μόνο τα ξάγρυπνα σκυλιά μου..

Έτσι καθώς νυχτοπερπατώ εδώ στην άκρη του κάμπου, μια ανάσα απόσταση από λόφους, στην ακρώρεια, σκέπτομαι πόσο λυτρωτική είναι η νύχτα εδώ, στις παραμεθόριες μεριές της Βαλκανικής. Ήσυχα, εξοργιστικά νηφάλια, με μια υπαινικτική ομορφιά που δεν τη βλέπεις, αλλά τη μυρίζεις, τη θυμάσαι και τη φαντάζεσαι από τα πρωινά της ξυπνήματα.

Ξέρω ότι σε λίγες ώρες θα ξημερώσει, θα νιώσω την αυγή να μπαίνει σπίτι από τη μεριά των δασωμένων λόφων. Αν με πάρει ο ύπνος στον καναπέ του καθιστικού θα νιώσω τον ήλιο νωρίς-νωρίς, θα σηκωθώ, θα κατεβώ στο γυναικωνίτη κουζινάκι μου που είναι κατασκότεινος επειδή βλέπει Δύση…

Στη σημειολογία αυτής της περίεργης φυσικής γεωμετρίας… ανακαλύπτω το μεγαλείο του μικρόκοσμού μου. Οτι και να μου λέτε για το ηλιοστάσιο, εδώ έχω τους δικούς κανόνες, τα παράξενα ρολόγια που σημαίνουν αλλιώς τις διαφορές του ημερολογίου. Σαν να ζω στο πουθενά, που κανοναρχεί μονάχο, γεωγραφείται σαν καλογεράκι σε σκήτη, κρατά μια λεπτή μεζουρίτσα αυτόνομη και μετρά το χρόνο.
Κάνει κρύο, ρουφώ παγωμένη υγρασία από τη μύτη, βγαίνει χνότο απ΄την ανάσα, τσούζουν τα μάτια σαν να κλαίνε, χωρίς “γιατί”. Όλα goodbye λένε αυτή την ώρα εδώ κι η φυλλωσιά του πλάτανου που ρέει αργά στο χώμα, κι αυτή τα ίδια θροΐζει χωρίς να βιάζεται…ή να καθυστερεί.

Τη νύχτα εδώ μακριά δεν καταλαβαίνεις κρίση και φτώχεια, δεν βλέπεις τα χάλια της ημέρας. Μόνο τζάκι μυρίζεις και λιοκκόκι που καίγεται και λες τι καλά που οι άνθρωποι είναι ζεστοί στα κονάκια τους…

Ένα μικρό νυχτερινό οδοιπορικό κι απόψε, που… «ταχυκαρδεί», βλέπει στιγμές και θυμάται καταιγιστικά, αλλά δεν προλαβαίνει το μετείκασμα. Εκεί που πιάνει τη μνήμη ακμαία, εκεί έρχεται η σύγχυση να διαλύσει την τόλμη. Δεν παραπονιέμαι, καλό είναι κι αυτό το λίγο, από το ολότελα…

Κομμάτια και θρύψαλα μοιραζόμαστε διαρκώς, η επανασύνδεση είναι επίπονη υπόθεση, και η συγκομιδή κουράζει. Κατάκοπη από τις φούρλες σε δρόμους …παλιούς, έχω φυλαγμένα στο δισάκι μου όσα χρειάζομαι, “ευκολοχόρταστη” πια, εγκαταλείπω την προσπάθεια να ξαναβρώ αυτό που …εξαέρωσε ο χρόνος. Από τη γεωγραφία κρατώ μονάχα τις νύξεις σιωπής και το κατάδικό μου ηλιοστάσιο… Από την ανατολή μέχρι τη Δύση μου δέκα σκαλάκια δρόμος! Και από τη νύχτα μέχρι τη μέρα μου, δυο βήματα με παντοφλάκια… Goodbye λοιπόν, goodbye Lenin!

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Τελευταία άρθρα απόΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή