Γράμμα στον εαυτό μου

by Νίκος Τσούλιας
Douglas Hofmann, «Interlude»

Και δεν πρόκειται ακριβώς για γράμμα στον εαυτό μου αλλά για γράμμα στο μελλοντικό εαυτό μου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει αβεβαιότητα ως προς την τύχη του. Και αυτό όχι απλά και μόνο γιατί κανένας μας δεν έχει δεδομένο κανένα μέλλον, αλλά και γιατί δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρω αυτό το γράμμα στο μέλλον. Τόσα και τόσα πράγματα χάνονται στο διάβα του χρόνου και ποτέ κανένας δεν αντιλαμβάνεται το πώς εξαφανίζονται ακόμα και από την προσωπική αυλή της θύμησής μας σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

 Και αν όλα αυτά ισχύουν – που πράγματι ισχύουν – θα ρωτήσετε, ποια είναι η σκοπιμότητα της όλης κίνησης και γιατί γίνεται μια ενέργεια που τελικά δεν ενδιαφέρει κανέναν ενδεχομένως ούτε και τον γράφοντα; Ωστόσο δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Και να γιατί.

Σκέπτομαι τι γίνεται κάθε φορά που βρίσκεις μια μαρτυρία του μακρινού παρελθόντος σου, μια μαρτυρία ξεχασμένη ή μάλλον σκεπασμένη από την πυκνή σκόνη του χρόνου και άμα έλθει στο φως, στοχάζομαι ξανά και ξανά προσπαθώντας να συλλάβω τον αλλοτινό εαυτό μου, να κατανοήσω τους συλλογισμούς του, να παίξω παιχνίδι με τον χρόνο και να του πω ότι δεν είσαι το παν, ότι μπορώ να σε ξεγελάσω, ότι δεν ισοπεδώνεις τα πάντα και ότι ίσως και να μην είσαι πραγματικός αλλά μόνο μια ψευδαίσθηση που εμείς οι άνθρωποι την έχουμε δημιουργήσει ως αποτέλεσμα της ανάδυσης της συνείδησής μας και τίποτα πέραν τούτου.

Σκέπτομαι, γιατί να μην αφήνουμε σημάδια για το μέλλον μας αλλά μόνο για το παρόν μας και που τα βρίσκουμε τελικά ως σημάδια του παρελθόντος μας. Υπάρχει διαφορά και μάλιστα σημαντική. Γράφουμε απευθυνόμενοι στο μέλλον μας έχοντας κατά νου μερικές απλές αλήθειες. Ένα γράμμα από νεότερη ηλικία σε αντίστοιχη μεγαλύτερη πάντα έχει την αυταξία του. Γράφεις και διαισθάνεσαι το αυριανό είδωλό σου ακυρώνοντας στην πράξη την αίσθηση ότι το μέλλον το φέρνει ο χρόνος και ότι εσύ είσαι απλά ένα παιχνίδι στα χέρια του. Προαπεικονίζεις τον εαυτό σου έχοντας κάποιες βεβαιότητες.

Μπορείς να του πεις «τι ωραία που ήταν τότε», γιατί στο «τότε» ήσουν πιο νέος και αυτό είναι αρκετό. Μπορείς να του θυμίσεις ότι τότε ήσουνα υγιής και πήγαινες κάθε μέρα στη δουλειά σου ακμαίος και θαλερός ή πήγαινες τρεις φορές στην εβδομάδα και «κατάπινες τις στροφές» τρέχοντας στο μικρό γήπεδο και δεν … καταλάβαινες καμιά κούραση αλλά μόνο ευεξία και ευχαρίστηση. Μπορείς να του σημειώσεις ότι κάθε φορά που έβλεπες μια όμορφη γυναίκα το μυαλό σου έτρεχε και δεν σταμάταγε και έπλεκε σενάρια επί σεναρίων με τον εαυτό σου πρωταγωνιστή σαν «σταρ του σινεμά». Μπορείς να του γράψεις ότι μπορούσες να διαβάζεις και να γράφεις αρκετές ώρες κάθε ημέρα και ότι ένιωθες πολύ ευτυχισμένος.

Και όλα αυτά έχουν την αξία τους και τη σπουδαιότητά τους, γιατί τότε μπορεί να είσαι άρρωστος σε κάνα κρεβάτι και να σε απασχολεί μόνο το ζήτημα του πόνου ή της μεγάλης μαύρης σκιάς που όλο και θα απλώνεται «προ οφθαλμών» σκεπάζοντας τους ορίζοντές σου. Τότε το πιο απλό και πιο ταπεινό πράγμα στη ζωή αποκτά την πραγματική του αξία. Το διαισθάνεσαι από μια απλή παρατήρηση, από ένα απλό ερώτημα. Ποια μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν που είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι; Το να περπατήσει, απαντάς και ανατριχιάζεις που δεν εκτιμάς καθόλου αυτή τη δυνατότητα που την έχεις κάνει τόσο δεδομένη σαν να μην μπορεί να ανατραπεί την αμέσως επόμενη στιγμή.

Μπορείς να καταγράψεις τα μεγάλα σου όνειρα που άλλα τα μετασχημάτισες σε απτή πραγματικότητα και άλλα ταξιδεύουν μαζί σου χωρίς να ξέρεις τι θα τα κάνεις. Μπορείς να σημειώσεις τα πιο ασήμαντα γι’ αυτή την ηλικία προσωπικά γεγονότα σου και κάθε λεπτομέρειά τους, που τότε θα είναι μια φωλιά γλυκιάς νοσταλγίας και θα ξεθωριάζει την τραχύτητα της ασθένειας ή της ανημπόριας. Όλα αυτά τα απλά συμπαρομαρτούντα των μεγάλων σου επιλογών – που θα είναι μάλλον ξεχασμένα – θα γίνουν το καταφύγιο της σκέψης. Θα αναδειχθούν ως τόποι της ονειροπόλησής σου και μαζί με τις μεταφυσικές αναταράξεις θα δημιουργούν ένα μίγμα σύζευξης της προσωπικής ιστορίας σου και της όποιας κληρονομιάς αφήνεις πίσω σου.

Γιατί σε κάθε περίπτωση θέλεις να αφήσεις «σημάδια της ζωής σου», για να τα βρίσκουν τα «καινούργια κλαδιά» του γενεαλογικού σου δέντρου για να κατανοούν καλύτερα τις καταγωγές τους και να διακλαδίζονται ξανά και ξανά μεταφέροντας το νήμα της αφήγησης του ανθρώπου και συντρίβοντας το αίσθημα της παροδικότητάς μας στην απεραντοσύνη του χωροχρόνου και στην αδιαφορία της φύσης για το πέρασμά μας στους δικούς της κόλπους…

Douglas Hofmann, Giclee on Hahnemuhle

The following two tabs change content below.
Νίκος Τσούλιας
Ο Νίκος Τσούλιας κατάγεται από την Αυγή Αμαλιάδας. Είναι εκπαιδευτικός στο 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Έχει εκλεγεί πρόεδρος της ΟΛΜΕ τέσσερις φορές (1996 – 2003) και έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην Ειδική Αγωγή. Έχει εκδώσει δύο βιβλία εκπαιδευτικού περιεχομένου τα: “Σε πρώτο πρόσωπο” και “Παιδείας εγκώμιον“. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες «Μεσημβρινή» (1980 – 1986) και «Εξόρμηση» (1988 – 1996).Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε εκπαιδευτικά περιοδικά, στην εφημερίδα “Το Άρθρο” και στις εφημερίδες της Ηλείας, “Η Αυγή” και “Η Ενημέρωση”.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή