Γύρισα σπίτι αργά…

by ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ
  • Γράφει η  ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ 

Ύστερα, κατά τα ειωθότα στήθηκα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και «γκουκλάρισα» κατά την σύγχρονη νεοελληνική για παρηγοριά σε μουσικά site… Διάλεξα, λοιπόν, το τραγούδι-ύμνο της δικής μου νιότης, αρχές της 10ετίας του 70, τραγούδι από την ταινία “Midnight Cowboy” του Harry Nilsson: Everybody’s Talking… Στίχοι γραμμένοι 40 χρόνια πριν τόσο επίκαιροι, σαρκαστικά επίκαιροι στον απόλυτο και σκληρό πολιτισμό μας…

«Everybody’s talking at me, I don’t hear a word they’re saying, Only the echoes of my mind./ People stopping staring,/ I can’t see their faces,/Only the shadows of their eyes….»

Αποτέλεσμα εικόνας για Midnight Cowboy”, Harry Nilsson

Δεν δραματοποιώ το παρόν μας, αλλά κάτι από τη…διαχρονική παιδεία της δικής μου σειράς, σαρκάζει εντός μου τα τελευταία χρόνια… Εν πρώτοις, πίστεψα ότι όλη αυτή η πεποίθηση, απόλυτη πολλές φορές, προέρχονταν από το γεγονός ότι…μεγάλωσα πια! Μακάρι να ήταν έτσι… Η αλήθεια είναι ότι η ενηλικίωση είναι ζόρικο πράγμα ιδιαιτέρως αν διαψεύδει προσδοκίες και απομυθοποιεί ιδεολογήματα. Στην περίπτωσή μου, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς ανάποδα… Η πίστη και οι ιδέες, η «στράτευση» εν πολλοίς, επιβεβαιώνει την αλήθεια της, στριμωγμένη στη γωνία, σε γωνιές δυσδιάκριτες, μη ορατές πλέον… κι εκεί μαζί τους θρονιάζει η απελπισία για το «περιθώριό τους»…

Στη σκιά λοιπόν αυτής της εκδοχής, κραυγάζω κι εγώ φουριόζα και παθιασμένη τα …απαράγραπτα, αλλά κανείς δεν ακούει… όπως κι εγώ δεν μπορώ να απαντήσω στις κραυγές των άλλων, τις οδηγούμενες από διαφοροποιημένα πάθη και ιδεολογήματα, αφού δεν ακούω, μονάχα βλέπω σκιές… απρόσωπες…

Παρόλα αυτά ο καιρός οδηγείται εκεί που είναι ταγμένος, με αυτόματο πιλότο σχεδόν, καθώς η «νέα εποχή» κατάφερε μια χαρά να μας εγκιβωτίσει στο απρόσωπο! Είναι η μεγαλύτερη «κρίση» του καιρού, που συνοδεύει την οικονομική, την περιβαλλοντική και άλλες μαζί που δεν κατονομάστηκαν ακόμα… Είναι η εποχή του «Μεγάλου αδελφού» κατά τον Τ. Όργουελ, που διαβάσαμε στο «1984», αποδίδοντας την αλληγορία του στον «ολοκληρωτισμό», τότε, του «υπαρκτού!». Τρομάρα μας, λοιπόν, για την αποπλάνηση, στην οποία έτσι ή αλλιώς όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι…
Τι μπορεί να περιμένουμε; Τι μπορεί να περιμένει η Ευρώπη και η «ιδέα της», τι μπορεί να προσδοκά η …οικουμένη πια;

***

Μια βροχή βιαστική και θυμωμένη πέρασε το ξημέρωμα πάνω απ’ το σπίτι πρωί-πρωί… Σαν και μένα η οργή της κι η βιασύνη της, που τα βάζω με όλους και όλα, εγκιβωτισμένη στο «φόβο» που ενσπείρει εντός μου το περιθώριο… Για αυτό και μένω κολλημένη σε εκείνες τις εποχές που τραγουδούσαμε μελαγχολικά … κι ας είμαστε μες την καλή χαρά και κυρίως στην «ευδαίμονα» προσδοκία. Όλα ανάποδα γινήκανε στο σύντομο βίο μας, όλα αναποδογυρισμένα τα ζήσαμε… Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να βρούμε μιαν άκρη, την καλή, του παρόντος και να ξεκινήσουμε από την αρχή ξανά… Μιαν αρχή που χωρίς να «πετάει» τίποτε από τις παλιές βεβαιότητες, να πιάνει απ’ τα μαλλιά τα νεοτερικά και να τους αλλάζει ρότα!!! Να ανατρέπει δηλαδή ροές να τις ξαναβάλει στο δρόμο του μέλλοντος με κανόνες και αρχές…
Το πώς… το με ποιους, κανένα στόμα-μέχρι στιγμής- δεν το ’βρε και δεν το ‘πε ακόμα.

The following two tabs change content below.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Η Ελένη Σκάβδη είναι δημοσιογράφος και ζει στην Αμαλιάδα. Φοίτησε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε εκδοτικές προσπάθειες στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '90, διάστημα που έζησε στην Αθήνα. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του "Θούριου", περιοδικό που εξέδιδε η Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού, συνεργάστηκε με το περιοδικό Κάπα και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Εποχή. Το 1996 κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της, με τον τίτλο "Εκείνη η Πόλη". Συνεργάστηκε και με την εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ

Τελευταία άρθρα απόΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή