H “Happy Day” και όνειρο ζωής ενός αριστερού από την επαρχία, ήταν… η επίσκεψη στο “Σπίτι του Λαού”

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

Τα ανεκπλήρωτα οράματα της Αριστεράς, για πολλά χρόνια του “έτρωγαν τα σωθικά”, επέμενε ωστόσο καθημερινά στο τραπέζι της οικογένειας, τσουγκρίζοντας τα ποτήρια με λίγο κρασί, να επαναλμβάνει μονότονα την… ουτοπική ευχή “άντε και του χρόνου λαοκρατούμενα”! Ο μπαρμπα Φώτης δεν παρέλειπε να στέλνει τακτικά τη συνδρομή του, για τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Αριστεράς στον Περισσό, “για τον αγώνα”, όπως έλεγε, αλλά και να αισιοδοξεί μέχρι τελευταία, ότι, δεν θ΄αργήσει ο καιρός, που, τα πράγματα θ΄αλλάξουν…

  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

«Διάβασα τις προάλλες στο Ριζοσπάστη…», έτσι άρχιζε συχνά τις συζητήσεις ο μπαρμπα Φώτης Παπαθανασίου, αγρότης από το Παλαιοχώρι Καβάλας και από τα γεννοφάσκια του αριστερός, που τον πλημμύριζε η συγκίνηση, κάθε φορά που μιλούσε για τα ανεκπλήρωτα οράματα της Αριστεράς, την κοινωνική δικαιοσύνη, την καταπολέμηση της φτώχιας, της πείνας και της δυστυχίας, το δικαίωμα για δωρεάν μόρφωση, δωρεάν περίθαλψη, την ειρήνη στον κόσμο, τα δικαιώματα για μια καλύτερη ζωή του αγρότη και του εργάτη, την «ανθρωπιά» στην πολιτική…

Οι ΗΠΑ και η Ρωσία ήταν επίσης στα καθημερινά του ενδιαφέροντα, αφού διάβαζε από παλιά με μανία κάθε σχετικό δημοσίευμα και δεν παρέλειπε στις συζητήσεις να υπερτονίζει τα αρνητικά του καπιταλισμού και τα θετικά του σοσιαλισμού.

Μεγάλωσε άλλωστε σε μια οικογένεια, που έζησε διώξεις και εξορίες! Πάντα «το κόμμα» και η αφοσίωσή του σ΄αυτό, ήταν το ίδιο σημαντικό, όσο και η οικογένειά του! Για χρόνια μετά, στο σπίτι, όταν τσούγκριζαν τα ποτήρια με λίγο κρασί, στην ώρα του φαγητού, ακούγονταν, σαν μια προσπάθεια διατήρησης της ελπίδας για κοινωνική δικαιοσύνη, η… ουτοπική ευχή: «Άντε και του χρόνου λαοκρατούμενα!» Γι ΄αυτό και πολύ απογοητεύτηκε όταν κάποια στιγμή πληροφορήθηκε την κατάρρευση της Σοβιετικής ΄Ενωσης!

Το μεγαλύτερο πλήγμα στη ζωή του, που πάντα βούρκωνε όταν τα ανέφερε, ήταν ο ξαφνικός θάνατος της μεγαλύτερης κόρης του, της Καλλιόπης! «Ρε θεέ, τι σούφταιξε αυτή η ψυχούλα», αναφωνούσε με λυγμούς. Δεν ήθελε να δει άνθρωπο για πολλά χρόνια, κλεισμένος στο σπίτι, όπου δέχονταν τη φροντίδα της μικρότερης κόρης του Σόφης, της αδελφής του Μπριλάντης, της εγγονής του Φαίης και της οικογένειας του αδελφού του Πάνου.

Τα προηγούμενα χρόνια, με σκληρή δουλειά πρόκοψε στα χωράφια, ήταν ο πρώτος που αγόρασε τρακτέρ στο χωριό, για να καλλιεργεί τις βάλτες και εξασφάλισε μια άνετη ζωή για την οικογένειά του. ΄Ηταν και από τους πρώτους που πήραν Ι.Χ. αυτοκίνητο.

Μιλούσε παθιασμένα για την αυτοκινητοβιομηχανία της Ρωσίας και εκθείαζε, συχνά με κάποια δόση υπερβολής, το πόσο δυνατά και καλά είναι τα αυτοκίνητα Lada!

Τελευταία, εντυπωσιάζονταν από τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Αναγνώριζε ότι η Δύση έκανε άλματα προόδου, αλλά δεν παρέλειπε να τονίζει πάντα την πρωτοπορία της Ρωσίας σχεδόν σ΄όλα, αλλά και… στο διάστημα!

Τον προσφωνούσα «θείε» γιατί ήταν αγαπημένος θείος της Γιώτας, της γυναίκας μου.

Παθιάζονταν με τις πολιτικές συζητήσεις. Διέθετε χιούμορ και του άρεσαν τα αστεία που του έλεγα κατά καιρούς. Θυμάμαι πόσο γέλασε με το ανέκδοτο: «Κάποιος αριστερός κάνει βόλτα στο λιμάνι της Καβάλας και ρωτάει δήθεν αδιάφορα έναν περαστικό, «τι είναι αυτό το καράβι?” Ρώσικο, του απαντά εκείνος. Και τότε αναφωνεί, τονίζοντας τις συλλαβές, με θαυμασμό: Πω πω, μια καραβάρα!»

Μια άλλη φορά, τον πείραξα: «Θείε, είσαι ένας αγρότης, μ΄ ένα καλό εισόδημα. Υπάρχει, όμως, σ΄αυτό, μια αντίφαση σε σχέση με τη ζωή που κάνει το «προλεταριάτο» της αγροτιάς. Εύπορος και αριστερός γίνεται;».

«Άκου να σου πω Γιάννη, στόχος της Αριστεράς ήταν πάντα να καλυτερέψουμε τη ζωή μας, όχι να μένουμε φτωχοί και να γινόμαστε φτωχότεροι. Να έχουμε όλοι τη δυνατότητα να ζούμε καλύτερα», απάντησε… ψιλοενοχλημένος με την σχεδόν «αναιδή» ερώτησή μου.

Όταν σταμάτησε την εργασία στα χωράφια, το αγαπημένο του χόμπυ ήταν οι μακρινοί περίπατοι στο βουνό, απ΄ όπου επέστρεφε είτε με κάποια δέματα ρίγανης, είτε με μια σακούλα γεμάτη φρούτα του δάσους!

Τελευταία, που τα προβλήματα υγείας τον καθήλωσαν στο σπίτι, του πρότεινα μια μέρα να μπούμε στο αυτοκίνητο και να τον πάω ψηλά από το δασικό δρόμο στο Παγγαίο, να δούμε την εκπληκτική θέα! Ενθουσιάστηκε και μου έλεγε μετά, πόσο ευχαριστήθηκε μ΄αυτή τη βόλτα.

«Θέλω να μπορέσω μια μέρα, όταν έρθω στην Αθήνα, να επισκεφτώ το «Σπίτι του Λαού», στον Περισσό, είναι ένα όνειρο ζωής», μου είπε κάποια στιγμή.

Πέρασε καιρός και συνέπεσε, όταν ήρθε στην Αθήνα, να με τιμήσει με την παρουσία του, όταν βραβεύτηκα το 2008, με το δημοσιογραφικό βραβείο Μπότση. Τότε, την ώρα του φαγητού, του είπα: “Θείε σου έχω μια έκπληξη. ΄Εχω κανονίσει, αύριο το πρωϊ, θα σε πάω στον Περισσό!».

Είχα ήδη ζητήσει αυτή τη χάρη, από τον καλό συνάδελφο Γιώργο Μπουζγά, που εργάζονταν στο Ριζοσπάστη και μας εξασφάλισε την είσοδο στο κτίριο. Μας ξενάγησαν, για ώρες, σ΄όλο το κτίριο, τον φωτογράφησα και μπροστά στον τεράστιο πίνακα του χαράκτη Τάσσου και όπως μου έλεγε αργότερα: «΄Hταν για μένα, μια πολύ συγκινητική, μια ευτυχισμένη ημέρα!»

Τα επόμενα χρόνια συναντιόμασταν στο χωριό, στο Παγγαίο, τα καλοκαίρια και πολύ το χαίρονταν. Το ίδιο κι΄εμείς. Και κάθε Σεπτέμβρη κλείναμε ραντεβού για το επόμενο καλοκαίρι.

Πολύ λυπήθηκα, που, έμαθα, ότι ο μπαρμπα Φώτης έφυγε από τη ζωή!

(Σημ. ΄Ενιωσα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο – αφιέρωμα, κάτι σαν το καλύτερο μνημόσυνο, από την πλευρά μου, για έναν αθεράπευτα ονειροπόλο, καθημερινό, απλό, αλλά και ιδιαίτερα σπουδαίο άνθρωπο).

The following two tabs change content below.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ

Ο Γιάννης Κρητικός, είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και από το 1993 εργάζονταν στο «΄Εθνος της Κυριακής» ως ρεπόρτερ στο ελεύθερο ρεπορτάζ και στο ρεπορτάζ υγείας, μέχρι τον Μάϊο του 2016, που συνταξιοδοτήθηκε Κατάγεται από την Καβάλα, σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Στα φοιτητικά του χρόνια εργάστηκε ως ρεπόρτερ στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» του συγκροτήματος Λαμπράκη, αργότερα στο MEGA, ρεπόρτερ στην εκπομπή «Στούντιο 5». Εργάστηκε ακόμη ως κειμενογράφος στη διαφήμιση και επιμελήθηκε ειδικές εκδόσεις- λευκώματα, επίσης ως προϊστάμενος βιβλιοθήκης και υπεύθυνος ειδικών εκδόσεων στη ΓΓΕ. Ασχολήθηκε για χρόνια με περιοδικά της θάλασσας, ήταν αρχικά αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Τρίαινα», αργότερα διευθυντής στο περιοδικό Θάλασσα και Γιώτινγκ. Ασχολείται μέχρι τώρα ερασιτεχνικά με την καλλιτεχνική φωτογραφία, ενώ τα καλοκαίρια, στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Καβάλα, με καταδύσεις και φωτογραφίες βυθού. ΄Αρχισε τη δημοσιογραφική του ενασχόληση ως έφηβος στην Καβάλα, εργάστηκε αρχικά στις εφημερίδες «Καβάλα», «Πρωϊνή», αργότερα διευθυντής στη «Δευτεριάτικη Πρωϊνή», ρεπόρτερ στον τοπικό ραδιοσταθμό της ΕΡΑ, ενώ υπήρξε για σειρά ετών ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων. Το 2008 βραβεύτηκε από το ΄Ιδρυμα Μπότση με το βραβείο ελεύθερου – κοινωνικού ρεπορτάζ.

Σχετικά Άρθρα

Leave a Comment

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή