Η έλλειψη πατρίδας γίνεται παγκόσμιο πεπρωμένο!

by Νίκος Λαγκαδινός
Share this
  • Γράφει ο Νίκος Λαγκαδινός

Από τότε που η λεγόμενη “παγκοσμιοποίηση” μπήκε στη ζωή των εθνών και η χώρα μας έγινε ξέφραγο αμπέλι, για να μη χάσουμε το μυαλό μας, πρέπει πλέον να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Η ανάπτυξη και εξέλιξη των τεχνολογιών, δημιούργησαν νέες συνθήκες σε όλο τον πλανήτη και η επικοινωνία μεταξύ των λαών προκάλεσε τεράστιες κοινωνικές αναστατώσεις. Φυσικά δεν πιστεύω ότι ο Covid-19 έβαλε φραγή στις πολυπληθείς μετακινήσεις των πληθυσμιακών ομάδων που προέρχονται κυρίως από την Ασία και την Αφρική. Η μη-μετακίνηση είναι απλώς ένα διάλειμμα.

Και για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Μάρτιν Χάιντεγκερ, “η έλλειψη πατρίδας γίνεται παγκόσμιο πεπρωμένο”! Κι αυτό φυσικά έχει κάποιες συνέπειες στη ζωή των κοινωνιών όπου συνωθούνται πρόσφυγες ή μετανάστες ή όπως θέλετε πείτε τους. Κι ό,τι ο Μαρξ, ορμώμενος από τον Hegel, αναγνώρισε με ένα ουσιαστικό και σημαντικό τρόπο ως την αποξένωση του ανθρώπου, έχει τις ρίζες του στο γεγονός ότι αυτοί πλέον που μετακινούνται δεν έχουν πατρίδα. Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι υπάρχει περίπτωση να ενσωματωθούν στις καινούργιες κοινωνίες που επέλεξαν να εγκατασταθούν. Έχουμε το παράδειγμα κυρίως της Γαλλίας, όπου ως παλαιά αποικιακή δύναμη είχε δεχτεί στους κόλπους της ανθρώπους προερχόμενους από τις πρώην αποικίες της, αλλά και από άλλες χώρες της Αφρικής. Οι νέες γενιές των μεταναστών που γεννήθηκαν στη Γαλλία, και δούλεψαν και σπούδασαν, δεν μπορούν ν’ αποβάλουν το γεγονός ότι είναι μετανάστες.

Έχει διαπιστωθεί ότι η “ενσωμάτωση” δεν είναι παρά μια συμφωνία αποδοχής ορισμένων κανόνων και όχι πλήρης αποδοχή όλων εκείνων που ισχύουν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Οι νόμοι έχουν αλλάξει και τροποποιηθεί για να χωράνε τα ήθη, τα έθιμα κι ό,τι άλλο προκύπτει στη ζωή, των μεταναστών. Αυτό ασφαλώς έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια αναστάτωση με πολλά επεισόδια, πολλές φορές αιματηρά.

Παλιότερα είχαμε διαβάσει για τη  δολοφονία του σκηνοθέτη Tέο Bαν Γκογκ (αν θυμάμαι καλά στην Ολλανδία) από έναν νεαρό Mαροκινό, εξοργισμένο που ο κινηματογραφιστής γύρισε ταινία για την κακομεταχείριση των γυναικών στο Iσλάμ. Μέχρι σήμερα έχουν παρατηρηθεί πολλά παρόμοια περιστατικά, που φέρνουν κατά τρόπο αιματηρό στην επικαιρότητα τα διλήμματα σχετικά με την ένταξη των μεταναστών· διλήμματα που δεν σχετίζονται μόνο με τις πιέσεις που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν, αλλά και με τις τριβές που συχνά προκαλεί η σύγκρουση των αξιών που «μεταφέρουν» από τις πατρίδες τους με εκείνες που συναντούν στις χώρες υποδοχής.

Μην ξεχνάμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείται από χώρες, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν αποικίες στην Αφρική αλλά και στην Ασία. Είναι προφανές ότι αυτό το παρελθόν τους, το αποικιοκρατικό, που δεν ήταν ποτέ ρόδινο, τις κυνηγά. Συνεπώς, είναι ευνόητο ότι πάσχουν από ένα είδος μεταμέλειας. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Ελλάδα. Όμως οι άλλοι Ευρωπαίοι που κουλαντρίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, την έχουν φορτώσει μ’ ένα βάρος ασήκωτο που την συντρίβει καθημερινά.

Το πρόβλημα της ΕΕ ήταν πάντα να… μην ταλαιπωρούνται οι μετανάστες και γι’ αυτό μας ζητούσε να θεσπίσουμε ένα διαρκές πλαίσιο προϋποθέσεων για την παροχή αδειών εργασίας και παραμονής. Επιπλέον δεν θα πρέπει να βραδύνει και η επανεξέταση των όρων χορήγησης της ελληνικής υπηκοότητας σε εκείνους τους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα από παιδιά, έχουν τελειώσει ελληνικά σχολεία και αποκοπεί από τις πατρίδες τους, ενώ όμως τόπος τους είναι πλέον η Eλλάδα εξακολουθούν να «κρέμονται» από την ανανέωση μιας άδειας παραμονής… Παρά τις συντονισμένες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να βρει ένα τρόπο αντιμετώπισης της μεταναστευτικής/προσφυγικής λαίλαπας, εντούτοις η κοινωνία σε μεγάλο ποσοστό βρίσκεται σε αναστάτωση.

Τα περί ρατσισμού και άλλων παρόμοιων χαρακτηρισμών που εξακοντίζονται από διαφόρους αυτόκλητους υπερασπιστές των μεταναστών, τα θεωρώ αστεία. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να δοκιμάζει την ευαισθησία του ελληνικού και τα αισθήματα φιλοξενίας του.

Πιστεύει κανείς ότι όσοι μείνουν στη χώρα μας θα ενσωματωθούν; Μόνο που βλέπω, μεταξύ άλλων, αυτό το βαρβαρικό έθιμο που πραγματοποιείται μια φορά το χρόνο σε κάποια περιοχή του Πειραιά, με το αιματηρό αυτομαστίγωμα, αναρωτιέμαι αν μπορούμε ακόμα να μιλάμε για ενσωμάτωση!

Δεν θα επικαλεστώ τις αιτιάσεις που βρίσκονται στο στόμα του κάθε Έλληνα, όπως γιατί δεν πάνε σε πατρίδες ομοθρήσκων τους οι κάθε λογής μετανάστες. Δεν υπάρχει απάντηση. Αναρωτιέμαι όμως τι θα γίνουν αυτοί που, όπως διάβασα,  φεύγοντας από τη Λέσβο, στο σύνολό τους θα μετακινούνται μόνοι τους. χωρίς δηλαδή την κάλυψη κάποιου οργανισμού (όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες) και θα κατευθύνονται σε δικούς τους προορισμούς, αφού δεν έχουν καμία πλέον χρηματοδότηση και δεν καλύπτονται στεγαστικά μέσω κάποιου προγράμματος. Πού θα μετακινούνται;;;

Τέλος πάντων, όλοι αυτοί οι μετανάστες/πρόσφυγες θα είναι άνθρωποι χωρίς πατρίδα. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν το πεπρωμένο τους ή αν κάποιο μυστικό κονκλάβιο σχεδιάζει και υλοποιεί τις μετακινήσεις των πληθυσμών. Είδαμε κατά καιρούς φάλαγγες ανθρώπων με τα παιδιά τους, τους γονείς, και τα λιγοστά πράγματά τους να κινούνται προς μια κάποια γη της επαγγελίας. Κι αναρωτιόμαστε όλοι πώς και γιατί! Φτάνει, δηλαδή, κανείς να μπαίνει διάφορες θεωρίες που δεν τον βγάζουν πουθενά.

Share this
The following two tabs change content below.
Νίκος Λαγκαδινός
Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος [ΕΣΗΕΑ]. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Έχει εργαστεί ως συντάκτης και αρχισυντάκτης στην ΕΡΤ [τηλεόραση και ραδιόφωνο], στις εφημερίδες Ελεύθερη Γνώμη, Νίκη, Ενημέρωση, Βραδυνή, Ακρόπολις, Αθηναϊκή. Διηύθυνε την εφημερίδα ΕΞΟΡΜΗΣΗ.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή