Η επέλαση των αρίστων

Η αριστεία ουδέποτε κληρονομείται, παρά μόνο καλλιεργείται...

by Πέτρος Γαργάνης
  • Γράφει ο Πέτρος Γαργάνης

Ολοένα και περισσότερο μοιάζει με ανέμπνευστη φάρσα, στημένη ίσα να τροφοδοτεί έπαρση και αλαζονεία, πριν καταλήξει στο οστεοφυλάκιο των καλών προθέσεων! Και είναι πολύ κρίμα, γιατί η απροσδόκητη όσο να ‘ναι διάψευση, προκαλεί ως τέτοια περισσότερη απ’ τη συνήθη απογοήτευση, μέχρι και οδύνη, επαληθεύοντας εσχατολογικά την έλλειψη προοπτικών!

Και πως θα μπορούσε να δείχνει αλλιώς, όταν το γλαφυρό αφήγημα που αφορά τους τρόπους μιας εξακολουθητικά χειμαζόμενης όσο και φοβικής κοινωνίας, επιτρέπει εαυτό να περιφέρει την αριστεία του στα πάρτι και τα κορτ της ατομικής ευθύνης, περιθωριοποιώντας όσους εγκαλεί για αντιδραστική, έως και μειωμένη αντίληψη!

Σαν τους αλληλέγγυους ένα πράμα και τους δικαιωματιστές, που ανέξοδα ή επί τακτική πληρωμή προέβαλλαν τις κοινωνικές τους ευαισθησίες απ’ τα υπεροπτικά ρετιρέ της φιλαυτίας τους, μοιράζοντας επικρίσεις και απαξίωση, ίδια γενναιόδωρες με τον ναρκισσισμό τους. Ή μήπως όχι;

Ο κόσμος πράγματι αλλάζει. Κάτι αναπόφευκτο που του πρέπει κιόλας: Με τη συνήθη βία, αν και με ελεγχόμενη επικοινωνιακά τη δυναμική της. Παρά ταύτα επιβάλλεται προκαλώντας ελάχιστα οργανωμένες αντιδράσεις, πιθανότατα δίκαιες, έστω και για τους λάθος λόγους. Γιατί η εξαχρείωση είναι η αιτία της άρνησης για τα απλά και αυτονόητα των νουθεσιών. Κάποιοι καιροσκόποι βέβαια πλεονεκτούν, εδραιώνοντας την επιβλαβή τους παρουσία θεσμικά και όχι σαν ιάσιμες της εποχής ιώσεις, κερδοσκοπώντας στον ανεκμετάλλευτο και διαρκώς αυξανόμενο τζίρο του περιθωρίου. Αυτό όμως αποτελεί ένα και μόνο λοιμογόνο σύμπτωμα, παραχωρώντας το πατρονάρισμα του συρρικνούμενου μεσαίου χώρου στη διδακτική σοβαροφάνεια του δήθεν ορθολογισμού.

Η συνέπεια της συνετής διαχείρισης κρίνεται από το ισχνό της αποτέλεσμα, που προς το παρόν αντανακλά τον αμετάβλητο και βαθειά συντηρητικό πυρήνα των αντιλήψεών της. Ίσως πιο απλά να πρόκειται περί απλών δισταγμών. Ατολμίας ή και φόβου. Παρόλα αυτά οι ντόπιοι frontmen του νεοφιλελευθερισμού εμφανίζονται πρόθυμοι να συναλλαχθούν συναινώντας στη διατήρηση της παλαιάς τάξης των πραγμάτων. Μην την ενισχύουν κιόλας!

Χάθηκαν πολλά απ’ τα καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων. Πιθανόν τα περισσότερα. Οι χειμώνες εξίσου βαρείς και αδυσώπητοι υπενθυμίζουν ότι κανένας από τους σπόρους των εύλογων νουθεσιών που ενίοτε μετατρέπονται σε κακοήθεις απειλές δεν φυτρώνει στην καμένη γη. Αντίθετα, επιστρέφουν με την ίδια ένταση, έστω και σπασμωδικά, κατά πολύ ανεπεξέργαστες. Ενισχύονται περαιτέρω δε όταν το δάκτυλο που αιωρείται αυστηρό τυγχάνει στολισμένο με πανάκριβα κληρονομητέα δακτυλίδια. Πόσο άριστοι είναι άραγε οι αξιολογητές που προσπαθούν να ψηφιοποιήσουν τον αναλογικό τούτο κόσμο, αρνούμενοι παρά ταύτα να αντικαταστήσουν το ξεπερασμένο λογισμικό, δικό του και δικό τους;

Η αριστεία ουδέποτε κληρονομείται, παρά μόνο καλλιεργείται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εκτιμητές της, σφόδρα εκτεθειμένους από επιλογές που προέβαλλαν επικοινωνιακά και μόνο ως πρότυπα, τα οποία όμως και τους πρόδωσαν, κατώτερα εν τέλει του ρόλου και των περιστάσεων. Όμως τόση είναι και η αριστεία που αντέχουν! Λίγα πράγματα δηλαδή.
Επί της ουσίας φυσικά δεν αλλάζει τίποτα. Οι ίδιοι όροι και συμβάσεις που διαρκώς ανανεώνονται στη σκιά του covid, o οποίος στην πραγματικότητα προσέφερε ακλόνητο άλλοθι στην αδράνεια, ισχυροποιώντας παρά αποδυναμώνοντας τις δομές της παθογένειας.

Υπάρχει η απόλυτη ανάγκη ενός οργανωμένου, επιτελικού κράτους. Αδύνατο να’ ναι των αρίστων, αλλά τέλος πάντων κάποιων περισσότερο ωφελίμων. Όχι όμως σαν μεσολαβητές, εντεταλμένοι να υποταχθούν στις συντεχνίες ή τον οποιοδήποτε επιτήδειο που αντιλαμβάνεται την κάθε κρίση σαν ευκαιρία. Πόσο μάλλον όταν αφανίζονται δραστήριες κάποτε επαγγελματικές ομάδες που βρέθηκαν στη δίνη των εξελίξεων, πληρώνοντας δυσανάλογα των ευθυνών τους, σε αξιοπρέπεια και περιουσία.

The following two tabs change content below.
Ο Πέτρος Γαργάνης, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Θεσσαλονίκη καταγόμενος από την Φλώρινα, με μουσικές κατά βάση σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία, την λογοκριτική και την αρθρογραφία συνεργαζόμενος με διάφορα έντυπα και εφημερίδες. Συγγραφέας της νουβέλας Μια γειτονιά είμαστε από τις εκδόσεις του Παρατηρητή.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή