Η Μελιστάλαχτη και μια Σεχραζάτ που διαβάζει…

by Νατάσα Χριστοπούλου
Share this
  • Γράφει η ΝΑΤΑΣΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μια μελιστάλαχτη, νωθρή βροχή ήρθε και πρόλαβε τα ξυπνητήρια χθες… Καλωσορίζοντας τις πρώτες φθινοπωρινές μέρες σαν απαράλλαχτη βασιλική πομπή μετά μουσικής και τρομπέτας, την ώρα που στρώνονταν οι δρόμοι με το σκουρόχρωμο και γυαλιστερό της υγρασίας, ενώ οι λακκούβες της ξεχασμένης συνοικίας άρχισαν να γεμίζουν πρώτη φορά φέτος, ίσως και τελευταία… (Εξαρτάται από πού κανείς μετρά το έμπα κάθε χρονιάς…)

Ξύπνησα μεταξύ φθοράς, αφθαρσίας και βροντών… Χρειάστηκα κάμποσα λεπτά να αφουγκραστώ τα μέχρις χθες ξεχασμένα θερινά κύματα δροσιάς που μέριαζαν ρυθμικά τις κουρτίνες του δωματίου, έχοντας ήδη προσπεράσει τέντες και τα αντικρινά μπετό-σκευάσματα, τα προκλητικά ψηλότερα απ’ το δικό μου διώροφο. Η χάρη του μετά βίας ακουμπά τις βεράντες του απέναντι σπιτιού. Πρακτικά και … εντελώς φυσικά, τραβώντας από την ταράτσα μου μια νοητή γραμμή ως τον Παναχαϊκό διαγωνίως, ίσα που ευθυγραμμίζεται με τους πρόποδες του).

Εγκιβωτίστηκα στο κάδρο του σκοτεινού δωματίου που όσο παρέμενα στο κρεβάτι, δεν έπαψε να ταλαντεύεται απ’ τις σκόρπιες, ακτινωτές κινήσεις της κουρτίνας και τις … εκχυμώσεις ενός γκρίζου -για τα δεδομένα- και φαιού στο σύνολο χρώματος που προμήνυε κι άλλο ξημέρωμα, μία ακόμη αυριανή στην ημερολογιακή κασετίνα… Στο εντωμεταξύ, παραλληλίστηκαν οι χρόνοι, φανταστικοί και πραγματικοί με το πρώτο χτύπημα του ρολογιού… Ούτε λίγο, ούτε πολύ το τέλος μιας απομυθοποίησης, που πηγάζει απ’ τα βαθύτερα καταστρώματα του νου, όταν αυτός παραμένει σε αδράνεια κάτι τέτοια πρωινά, είχε ήδη φτάσει…

Έσυρα την απροσάρμοστη, νεανίζουσα ύπαρξη μου, ως το παράθυρο, πάνω σε κάτι χνουδωτά παντοφλάκια που κρατώ απ’ τις πρώτες φοιτητικές μέρες, απροσδιορίστου χρώματος σήμερα… Λίγο πριν, είχα ξοδέψει λίγα λεπτά, να διπλώσω την ξεχειλωμένη κουβερτούλα που μόλις το προηγούμενο βράδυ είχε εγκαινιαστεί για το φετινό φθινόπωρο… Το άλλοτε ροδακινί της χρώμα, παραπέμπει πλέον σ’ εκείνο του σάπιου ρόδου, χτυπημένου από ζιζάνια, με κενά να διατρέχουν όλη του την έκταση πλαγίως κι … ευθέως! Τακτοποίησα το κρεβάτι … προσβάλλοντας την ηθική του τετράποδου φίλου που είχε κουρνιάσει από βραδύς στα πόδια μου… προσβάλλοντας, ίσως, και την ηρεμία της κάμαρας που προϋπήρχε, με τον τρόπο της, εν μέσω καταιγισμών και διαβουλεύσεων από μεριάς των υφαντών…

Φτάνοντας στο ύψος του πατζουριού, ένιωθα πως έπαιρνα ρίσκο… Απ’ αυτά που λέω, πως δεν πήρα ποτέ… Ή κι αν τα πήρα, δεν το κατάλαβα… Είτε που θα έλυνα το σύρτη του πατζουριού ώστε ο αέρας να διαπεράσει το εσωτερικό του σπιτιού για ν’ ανταμώσει με την βουή που ήδη είχε εγκατασταθεί στην απέναντι σάλα, λόγω του δρόμου… Είτε που θα το άφηνα όπως ήταν, χαζεύοντας τις λοξές διαδρομές απ’ τις ψιχάλες που προσέγγιζαν απειλητικά τα απλωμένα ρούχα της προηγούμενης βραδιάς…

Για λίγο θυμήθηκα, την Άννα που πρόσφατα μου είχε εκμυστηρευτεί… τις κλάψες του Σεπτέμβρη…

Share this
The following two tabs change content below.
Νατάσα Χριστοπούλου

Νατάσα Χριστοπούλου

Η Νατάσα Χριστοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα μαθητικά της χρόνια τα έζησε στην Κομοτηνή, βιώνοντας από μικρή τις περιπέτειες έκδοσης αρχικά του «Παρατηρητή της Θράκης» και στην Αμαλιάδα ακολούθως του «Ελευθέρου Βήματος», δυο εφημερίδες στις οποίες εργάστηκε η μητέρα της Ελένη Σκάβδη, στην πρώτη ως διευθύντρια και στη δεύτερη ως εκδότρια. Με γεωγραφικές καταβολές από την Ικαρία, τη Θράκη και την Πελοπόννησο και πολιτισμικές αναφορές στη λογοτεχνία, και στη δημοσιογραφία... Φοίτησε στο Τμήμα Επιστήμης των Υλικών της Σχολής Θετικών Επιστημών Πάτρας. Επί διετία , έγραφε και επιμελούνταν στον «Παρατηρητή της Θράκης» την καθημερινή στήλη «Εικόνες Μάγισσες» με κείμενο και φωτογραφία. Ζει στην Πάτρα.
Νατάσα Χριστοπούλου

Τελευταία άρθρα απόΝατάσα Χριστοπούλου (δείτε τα όλα μαζί)

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή